"Ben O'nu aradığımı sanıyordum.
Meğer O beni bırakmıyormuş."
Nasıl sevmez insan Seni...
Nasıl hayran olmaz Sana...
Nasıl yaptın diyorlar, şaşkın.
Nasıl bunca şeyin üstesinden gelebildin hem de bir çiçek gibi sakin
Dağılmadan
Ve bir aşk neferi gibi dimdik
Ve sapasağlam.
Sen beğenilmiyor, istenmiyor, sevilmiyor değildin Çiçeğim
Sen istemiyor, ilgilenmiyor, kendinle kalıyordun.
Arkadaşlarının doğum gününde bir kenara çekilip müzik dinleyen sendin.
Yıllar sonra arkadaşlarından birilerinin senden hoşlandığını öğrenen de.
Öyle miymiş hiç fark etmedim diyen de.
Sen istenmiyor değildin.
Bin kere olsun
Bin kere Seni seçerim.
Bin kere deli bu desinler
Peşinden nereye istersen gelirim.
Bin kere beni yalnız bilsinler
Bin kere Seninle dolu o yalnızlığı isterim.
Bir dokunuşunu, bir buradayım deyişini,
Ben yapmayacağım sen kalkacaksın Çiçeğim deyişini,
Ben seni seviyorum, tutuyorum, ama hapsetmiyorum deyişini,
ALLAH'IN ÇİÇEĞİ YAZIYOR
Allah-u Ekber.
Şükür sevgiyle, incelikle, zorlamadan öğreten Allah'a.
Bugün dönüp geçmişime baktığımda ilginç bir şey fark ettim.
Hayatım boyunca bana emir veren insanlarla hiç anlaşamamışım.
"Şu kitabı okuyacaksınız."
"Şuraya gideceksiniz."
"Bunu yapacaksınız."
Dışarıdan sessiz görünmüş olabilirim.
Ama içimden hep aynı şeyi sormuşum:
"Neden?"
Birini daha atlattık El-Vedûd.
Birinden daha aklandık.
Ve bunca şeyin, bunca mücadelenin, zorlanan dayanma eşiğinin ortasında ben...
En çok Sen'li gecelerimi hatırlıyorum.
Aşkla secdelerimi...
Etrafım zulümle, dedikoduyla, ithamlarla çevriliyken;
"Gül Çiçeğim."
deyip beni güldürmeni hatırlıyorum.
