Allah...
Yıllarca O'na bakınmışım.
Gözüm ne süs görmüş, ne alkış, ne gösteri, ne yarış...
Ne bir erkek için, ne bir unvan için koşmuşum.
"Ben yarış sevmiyorum." deyip çekilmişim kenara.
Ve otuz dokuz yaşımda, beni bana gösteren, yaşatan, bu hâlimle seven ve onurlandıran El-Vedûd kalbime:
"Bu sensin Çiçeğim."
demiş.
Ben Seni anlatmak istemiyorum.
Seni yaşamak istiyorum.
Seninle yaşamak istiyorum.
Eskisi gibi,
şimdiki gibi...
Neymiş bu aşk denen?
Kusursuz,
eksiksiz...
Kelimeler kifayetsiz.
Senin milyarlarca aşığın var
İnananın
Sevenin
Teslim olanın
Benim Sen varsın.
Ve yettin
Allah kuluna yetmez mi demiştin
Yaşattın
Hem de öylesine eğlendirerek
Güldürerek
Kendinle doldurarak
Sen var ya
Bir başka seviyorsun.
Nasıl da mahrem
Özenli
Eksiksiz
Benden hiçbir şey beklemeden
Saf sevgi
Saf sabır
Saf kudret
Saf ihtişam
Ve saf sadelik...
Sen var ya
Kendini dünyama güneş gibi doğurdun
Aşkını kalbime ateş gibi düşürdün
Zaten hiç gitmemiştim Çiçeğim, dedin
"Hep koruyordum."
Canım benim...
Canımı bağışlayanım
Sonra onu dünya pazarında susuz sevgisiz bırakmayıp
Sevgisiyle sulayan, yakınlığıyla büyüten
Eşsizliğiyle âşık edenim.
Canım benim...
İsmi aklıma gelince tebessüm ettiğim
Şefkati beni sarınca içimi bir hoş edenim
Rabbim evet
Ama hem sevgilim
Vedûd evet
Hem biriciğim
Varlığımı kucaklayan
Ruhumu yakıp kavuran
Hem kavuşmayı beklediğim
Hem hep O'nda olduğum
