Beni neden bıraktın?
Bıraktın mı ?
Buradayım dedin
Zaten hiç gitmemiştim dedin
Kokladım... Sarıldım... Sığındım...
Doymadım.
Beni yine niye dünyaya attın
Turuncum, ışığım, sonsuzum
Ben Seni tattım
Şimdi kalbimi ne doyurur Senden başka
Sen öyle güzel öyle büyük öyle eşsizsin ki
Bazen Sen bile yetmezsin yokluğunu doldurmaya.
İnsan kendini bulmak için yollara düşüyor. Yürüyor. Ülke değiştiriyor. İnsan değiştiriyor. Sofra değiştiriyor. Bazen bir ağaca bir şey bağlıyor, bazen bir dağın tepesine çıkıyor, bazen denizin kıyısında geçmişinden bir parçayı bırakıyor. Bütün bunlara anlamlar yüklüyor: Kendimi buldum. Hayata döndüm. Bırakmayı öğrendim. İnsanlarla bağ kurdum. Dönüştüm.
Ben bütün bunlara baktığımda aynı soruya dönüyorum: Neden bu kadar dolambaçlı?
Çünkü Allah insanı kendine ulaşması için dünyanın etrafında dolaştırmıyor.
“Secde et ve yaklaş.”
Bu kadar.
Yapay zekâ ile ilgili tartışmaların çoğu aynı soruda dönüyor:
İnsanların yerini mi alacak?
Hâkim olacak mı?
Savcı olacak mı?
Polis olacak mı?
Memurun yaptığı işi yapacak mı?
Belki meseleye yanlış yerden bakıyoruz.
Yapay zekânın asıl faydası insanın yerine geçmek değil, insanın yürüttüğü işlemin kurala uygun olup olmadığını denetlemek olabilir.
Çünkü kamu hizmetlerinde yaşanan birçok sorun aslında kararın içeriğinden önce usulde başlıyor.
İnsanlık binlerce yıldır değişiyor gibi görünüyor.
Şehirler değişiyor. Teknoloji değişiyor. Devletler, kurumlar, kanunlar, mahkemeler değişiyor. Aile biçimleri, ekonomik sistemler, iletişim araçları değişiyor.
Ama insanın temel meselelerine biraz yakından bakınca insan şaşırıyor:
Kim kimi seçti?
Kim kimin ilgisini çekti?
Kim kimi kontrol edebildi?
Kim daha güzel, daha güçlü, daha itibarlı?
Kimde daha çok para, çocuk, ev, arsa, makam var?
Kim kimin hakkını yedi?
Kim kime sadık kalmadı?
Kim kimi kıskandı?
Kim başkasının mahremiyetine girdi?
Kim verdiği sözü tutmadı?
