BEN SANA GELİRİM

Herkes bir yerlere gider yerinden.

Kimi bir mekâna,

kimi bir şehre,

kimi bir ülkeye.

Ben Sana gelirim.

İnsanlar birbirine çekilir.

Ben bakar geçerim.

Senin olmadığın her an boş,

geçen saniye anlamsız.

Dışarısı güzel değil.

Ben Sana çekilirim.

FERİHA İNCELEMESİ

Feriha’ya “soğuk” dediler.

Oysa bana kalırsa o soğuk değildi.

Sadece kendi içinde kendini arıyordu.

Sessizdi.

Sakindi.

Olgun görünüyordu.

Ama ne olduğunu kendisi de tam bilmiyordu.

Bir yere ait olursa, bir statünün içine girerse, başka türlü yaşarsa, başka türlü giyinirse, başka insanların arasında bulunursa “tamam” olacağını sandı.

Çünkü kendi hâlini olduğu gibi kabul edebileceği bir ortamı yoktu.

Ailesiyle okul hayatı arasında büyük bir uçurum vardı.

O da meselenin kendi içinde değil, dışarıda olduğunu düşündü.

MAKAM ALLAH'IN, BEN SADECE ÇİÇEĞİYİM

Köy yanmış

Ben saçımı taramışım.

Çünkü neden taramayayım?

Köyün yanmasında benim bir suçum yokmuş ki

Üstüne üstlük ben de yanmışım içinde

Ve Sen sevgilim tutup saçlarımı okşamışsın

Uzun da olsa kısa da beyaz da olsa siyah da severim demişsin

Herkesin deli bu dediğine

Çiçek demişsin.

İŞTE KALEM, İŞTE KAĞIT

“Korkmuyor musun Çiçeğim?”

Korkmuyorum elbette Allah’ım.

Çünkü bana, korkacak şeyleri olanların bazen saklayacak şeyleri de olduğunu Sen öğrettin.

İnsanların yazıyı nasıl kendi lehine, kendi menfaatine kullandığını…

Sözü nasıl eğip büktüğünü de.

“Sende de hepsi vardı, var Çiçeğim.

Aklın vardı.

Sözün vardı.

Kalemin vardı.

Ama sen bir kere bile bunları başkasının hakkını yemek, birine zulmetmek, nefsini büyütmek için kullanmadın.

BEN DE BURADAYIM ÇİÇEĞİM

Çocuktum.

Ne zaman kirlense bir şeyler orta yerde,

ben Sana saklanırdım.

Ne küfürbaz ağızlar,

ne sevgisiz dudaklar,

ne öfkeli, hoyrat eller...

Kimse ve hiçbir şey durduramazdı Sana gelişimi.

Şimdiki gibi.

Bazen uçsuz bucaksız tarlalarda yürürdüm.

Bazen bana en yılgın hâlimde ikram ettiğin

dağ nergislerini toplardım çamurun içinde.

Bazen ağaçlara gider,

öylece otururdum gölgelerinde.