ÇİÇEK SEN'İN ÇİÇEĞİN

Senin milyarlarca aşığın var

İnananın

Sevenin

Teslim olanın

Benim Sen varsın.

Ve yettin

Allah kuluna yetmez mi demiştin

Yaşattın

Hem de öylesine eğlendirerek

Güldürerek

Kendinle doldurarak

SEN VAR YA...

Sen var ya

Bir başka seviyorsun.

Nasıl da mahrem

Özenli

Eksiksiz

Benden hiçbir şey beklemeden

Saf sevgi

Saf sabır

Saf kudret

Saf ihtişam

Ve saf sadelik...

Sen var ya

Kendini dünyama güneş gibi doğurdun

Aşkını kalbime ateş gibi düşürdün

Zaten hiç gitmemiştim Çiçeğim, dedin

"Hep koruyordum."

O'NA ÇİÇEK OLDUĞUM

Canım benim...

Canımı bağışlayanım

Sonra onu dünya pazarında susuz sevgisiz bırakmayıp

Sevgisiyle sulayan, yakınlığıyla büyüten

Eşsizliğiyle âşık edenim.

Canım benim...

İsmi aklıma gelince tebessüm ettiğim

Şefkati beni sarınca içimi bir hoş edenim

Rabbim evet

Ama hem sevgilim

Vedûd evet

Hem biriciğim

Varlığımı kucaklayan

Ruhumu yakıp kavuran

Hem kavuşmayı beklediğim

Hem hep O'nda olduğum

SENİNLE BAŞ BAŞA KALDIĞIM ZAMAN

Seninle baş başa kaldığım zaman

Kim olduğumu hatırlarım

Nereye ait olduğumu bilirim

Eve dönerim sanki

Uzun bir yolculuğun ardından.

Seninle baş başa kaldığım zaman

Soyunurum dünyayı üzerimden

Bir ben kalırım bir de Sen

Ve Sen öylesine yetersin öylesine mükemmelsin ki

Bazen ben bile kalmam.

ALLAH LAFZI ÜZERİNE

Allah.

Önce bunun yalnızca O'na duyduğum sevgiden kaynaklandığını düşündüm.

Sonra fark ettim ki yüzyıllardır dil ve belâgat âlimleri de bu ismin sesi, telaffuzu ve başka hiçbir özel ismin tam karşılığı olmayışı üzerinde durmuşlar.

Hacettepe Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı mezunu biri olarak kelimelere yalnızca anlamlarıyla değil; sesleriyle, ritimleriyle ve estetik yapılarıyla da bakıyorum.

Bu yüzden uzun zamandır "Allah" lafzı üzerinde düşünüyorum.

Lâm seslerinin peş peşe akışı...

Nefesle tamamlanan "hâ" sesi...

Kelimenin başından sonuna kadar kurduğu ses örgüsü...