Yaz dedin
Her yere yazıyorum
Her şeyi yazıyorum
Söz uçar Çiçeğim yazı kalır dedin
Kalıyor da
Ama dönüp dolaşıp gelip
Sana yazıyorum.
Sana hayranım yazıyorum
Sana aşığım yazıyorum
Ben Seni seviyorum yazıyorum
Nasıl yaptın nasıl yapıyorsun yazıyorum
Binlerce kişilik bir ordu karşısında
Kaleminden başka silahı olmayan bir nefer gibi
hissediyorum kendimi
Ve haklı çıkıyorsun
Yazdıkça iyileşiyorum
Bana ne olursa olsun
Ben hep Seni hatırlayacağım
Temasının büyüsünü
Sevginin sıcaklığını
Zarafetinin hayretini
Gel salıncağa binelim Çiçeğim deyişini.
Biliyor musun Seninle olmak
Bir bebeğin dünyaya tebessüm ettiği ilk an gibi
Düşün ki...
Sen, kimsenin seni anlamadığını sanıyorsun.
Kimsenin doğrularla işi olmadığını görüp içten içe haykırıyorsun:
"Burada neler oluyor? Bu hâliniz ne? Ruhunuza, kalbinize ölü toprağı mı serpildi? Size ömrünü harcayana karşı bu kadar mı vefa hissiniz yoktu?"
Çırpınıyorsun...
Konuşuyorsun...
Ağlıyorsun...
Ve sanıyorsun ki kimse duymuyor.
İnsan bazen, karşısındakinin ne söylediğinden çok ne beklediğini görmeye başlıyor.
Kimi, en küçük bir temasta bile senden kendini daha değerli hissettirecek bir şey devşirmeye çalışıyor. Kimi, saygıyı değil üstün gelmeyi önemsiyor. Kimi ise senin sessizliğini zayıflık sanıyor.
Artık bunları görünce şaşırmıyorum.
Çünkü sınırlarımı bana insanlar öğretmedi.
Allah öğretti.
Benim inadım Sana Allah
Senin için.
Kalbim Sana,
Senin için.
Sabrım Sana,
Senin için.
Sükûtum Sana,
Senin için.
Onurum, gururum, haysiyetim ve doğruluğum Sana.
Aşkım Sana Allah.
İnancım değil, itimadım Sana.
