Sen beğenilmiyor, istenmiyor, sevilmiyor değildin Çiçeğim
Sen istemiyor, ilgilenmiyor, kendinle kalıyordun.
Arkadaşlarının doğum gününde bir kenara çekilip müzik dinleyen sendin.
Yıllar sonra arkadaşlarından birilerinin senden hoşlandığını öğrenen de.
Öyle miymiş hiç fark etmedim diyen de.
Sen istenmiyor değildin.
Bin kere olsun
Bin kere Seni seçerim.
Bin kere deli bu desinler
Peşinden nereye istersen gelirim.
Bin kere beni yalnız bilsinler
Bin kere Seninle dolu o yalnızlığı isterim.
Bir dokunuşunu, bir buradayım deyişini,
Ben yapmayacağım sen kalkacaksın Çiçeğim deyişini,
Ben seni seviyorum, tutuyorum, ama hapsetmiyorum deyişini,
ALLAH'IN ÇİÇEĞİ YAZIYOR
Allah-u Ekber.
Şükür sevgiyle, incelikle, zorlamadan öğreten Allah'a.
Bugün dönüp geçmişime baktığımda ilginç bir şey fark ettim.
Hayatım boyunca bana emir veren insanlarla hiç anlaşamamışım.
"Şu kitabı okuyacaksınız."
"Şuraya gideceksiniz."
"Bunu yapacaksınız."
Dışarıdan sessiz görünmüş olabilirim.
Ama içimden hep aynı şeyi sormuşum:
"Neden?"
Birini daha atlattık El-Vedûd.
Birinden daha aklandık.
Ve bunca şeyin, bunca mücadelenin, zorlanan dayanma eşiğinin ortasında ben...
En çok Sen'li gecelerimi hatırlıyorum.
Aşkla secdelerimi...
Etrafım zulümle, dedikoduyla, ithamlarla çevriliyken;
"Gül Çiçeğim."
deyip beni güldürmeni hatırlıyorum.
"Nasıl yaptınız bilmiyorum ama..."
"Belki de çocuğunuz evde çok şefkat görüyordur..."
"Ne kadar zarif bir bayansınız..."
Bir buçuk yıldır ilk defa, Allah'ın izniyle bana doğrudan insan gibi bir şey söylendiğini hissettim.
Çünkü bir buçuk yıldır bana değil; benim hakkımda oluşturulan fikirlere konuşuluyordu.
Yalnızdım.
Asosyaldim.
Tuhaf biriydim.
İlgisiz anneydim.
Ablasını, abisini kaybetmiş ve kendini kapatmış biriydim.
