Hayat boyu, daha küçücük bir çocukken bile yediğimi içtiğimi saymaya kalkanların karşısında;
ben iç huzuruyla yiyip içtim.
Bir lokmayla, bir tabakla kalbimi kıran tek bir söz duyduğumda,
o yemeği sofraya geri bırakıp başka odaya geçtim.
Yani içeriye.
Çünkü doğup büyüdüğüm yer;
yemek için, para için insanların birbirini ezdiği, kırdığı, saldırdığı bir ortamdı.
Otuz sekiz yıl boyunca böyle yaşadım:
sakinlikle, keyifle, şükürle yedim içtim.
İnsanlar, blog yazılarımı okuyup aynı anda iki şey söylüyordu:
Hem “Sen geçmişte yaşıyorsun, geçmişte kalmışsın.” diye suçluyor,
hem de “Günümüzde yazar geçinen herkesten daha iyi yazıyorsun, niye para kovalamıyorsun?” diye çıkışıyorlardı.
Ben ikisine de sustum.
Ve sadece yazdım.
Çünkü içimden öyle geliyordu.
İçimden geldiği için yazıyordum.
İçinden çıktığım şeye bakıyorum ve Sana nasıl şükredeceğimi bilmiyorum, El-Vedûd.
Bir insanı; zombilerin, ruh vampirlerinin tam ortasında,
ruhu, bedeni, aklı, zihni ve kalbi zerre zarar görmeden
otuz sekiz yıl boyunca ancak Sen yaşatabilirdin.
Oradan oraya savurur gibi görünüp, aslında koruyarak…
Yaptın da.
Aşk olsun Sana, Vedûd.
Ne yapmış etmişsin; bana, bunu fark ettirmeden, kendi içimde yaşamayı öğretmişsin.
Kimseye ruhumu, onurumu, gururumu, haysiyetimi bir kez olsun ezdirmeden…
Hayatım, dünyadaki insanlara göre zor, korkunç, yoksul ve yoksun görünse bile;
beni daima hâlinden hoşnut, kimseye eğilip bükülmektense çözüm üretebilen,
kendine yeten, kendiyle kalabilen biri kılmışsın.
- 1987’den bugüne
yalnız, kimsesiz ama kirlenmeden
doğruyu, dürüstlüğü, iyiliği
hiçbir dünyevi baskı yokken bile bırakmadan
nasıl yürüttün beni?
Bir kez bile yalan söylemeden,
dedikoduya bulaşmadan,
kalp kırmadan,
insanı ve hayatı sevmekten vazgeçmeden…
Konuşmamayı seçip
okumayı, yazmayı, anlamayı seçerek;
teknolojiye hâkim ama hoyrat olmadan,
sanatla, yazıyla, incelikle
Seninle iç içe
nasıl tuttun beni?
Sen nasıl güzel bir Allah’sın ki, bir tane yazdığımı, bir tek inanışımı bile boşa çıkarmadın. Üstelik yalnızca ben Sana yöneldiğimde değil… Gerçekten; ama gerçekten zaten hiç gitmemişsin.
Ben kendimi dünyadaki en kötü kişi zannettirilmişken, etrafım karanlık insanlarla çevriliyken, bir ömür farkında olmadan ipin ucunda yürürken, bir bıçağın ucunda sadece var olmak için direnirken… Nasıl yaptın? Hâlâ şaşkınım.
