Öylesin ki…
Yakından da yakın.
Duruyorum—ama nasıl duruyorum, ben de bilmiyorum dediğim anlarda
Beni ayakta tutanım…
İçimden içimden kendine yürütenim…
Kendimi bana göstere göstere kalbimi büyütenim…
“Gel Çiçeğim, izleyelim…”
“Çiçeğim, gel, dinleyelim…”
Yolumu kaybettim sandığımda
İlle de bir ışık yakanım…
“Ben buradayım…”
“Buradayım…”
“Ve şimdi buradayım…”
Modern insanın en temel sorularından biri şudur:
Özgürlük nedir? Seçeneklerin artması mı, yoksa seçebilme bilincine ulaşmak mı?
The Truman Show filmi, yüzeyde bir “kaçış” hikâyesi gibi görünse de, derininde insanın gerçeklik algısını, özgürlük anlayışını ve yön arayışını sorgulayan bir anlatıdır. Ancak bu sorgulama, dikkatli bakıldığında iki katmanlıdır: sinemasal anlatının sunduğu yüzey ve onun ötesinde açılan daha derin bir anlam alanı.
---
1. Kurgu Dünya ve “Kontrollü Gerçeklik”
Filmde Truman, doğduğundan itibaren tamamen kurgulanmış bir dünyada yaşamaktadır. Bu dünya:
- düzenlidir
- güvenlidir
- kontrol altındadır
Ancak aynı zamanda:
- sınırlandırılmıştır
- yönlendirilmiştir
- seçme özgürlüğü görünürde olsa da çerçeve içinde kalmaktadır.
Sana bir şeyler yazmak istiyorum.
Kalbin en ücra yerlerinden bir şeyler…
İklimlerin içinden,
göç mevsimlerinden,
dalgası alayına giden tuz denizlerinden.
Sana…
Bana öğrettiğin bütün kelimeleri inci gibi dizerek yan yana,
bir masal ülkesine yol çizer gibi
yazmak istiyorum, anla.
Sen benim
İçimi harlayan yangınlarımda
Su olup dökülen yamaçlarıma
Sen benim
Hep O'nda olduğum ve O'na bakındığım
Öyle ki
Bir an bile karışamadığım gürültüsüne dünyanın
Canım,
Sevdiğim,
Sevenim,
Arkadaşım,
Sırdaşım,
Sahibim,
İsmine daha bir çocukken tutulduğum,
Gel, buradayım dediği her yere sevinçle yürüdüğüm,
Vedûd olan,
Sevgili olan,
Pusulam,
İnsan, yaratılışı gereği temas eden bir varlıktır.
Bedeniyle hisseder, zihniyle anlamlandırır, kalbiyle yön bulur.
Fakat çoğu zaman fark edilmeyen bir gerçek vardır:
«İnsan sadece beden ve zihinden ibaret değildir.»
Allah Teâlâ insanı yaratırken ona kendi ruhundan üflemiştir:
«“Ona ruhumdan üflediğim zaman…” (Hicr, 15/29)»
Bu ayet, insanın özünde ilahi bir emanet taşıdığını açıkça bildirir.
Ve bu emanet, korunması gereken en kıymetli hakikattir.
