İTİMADIM SANA

Benim inadım Sana Allah

Senin için.

Kalbim Sana,

Senin için.

Sabrım Sana,

Senin için.

Sükûtum Sana,

Senin için.

Onurum, gururum, haysiyetim ve doğruluğum Sana.

Aşkım Sana Allah.

İnancım değil, itimadım Sana.

BENİ KOYDUĞUN HÂL

Bende deliye benzer bir hâl varsa,

O da Sanadır.

İnsan Seni böylesine derinden hisseder de,

İçinden içinden yaşar da,

Öyle sevilir,

Öyle taşınır,

Öyle güç bulur,

Öyle şefkat görür de

Biraz deli olmaz mı?

BEN BAŞKA TÜRLÜ SENİNİM

Ben dünyadan çekilmedim

Ben Sana geldim.

Seninle kalmak istedim

Çünkü tattım bir defa koynundaki sıcaklığı

Her şeyimle teslim olup yürümenin rahatlığını

Beni benden daha iyi nasıl bilebilirsin

Beni yalnızca kendi içimden nasıl böyle koruyabilirsin

Beni o ben bittim, artık burdan çıkamam dediğim yerlerden nasıl öyle gülerek çıkarabilirsin

SESSİZ DEĞİLDİM, YAZIYORDUM

Bir dönem bana baktılar ve şunu gördüler: 

"Eve kapanmış." "Kendi hâlinde." "Hayattan kopmuş." Belki bazıları daha da ileri gidip bir şey bilmediğimi, dünyadan habersiz yaşadığımı düşündü. Oysa yanıldıkları şey evde olmak değildi; insana yapışık yaşamamaktı.

Çünkü fark ettim ki aslında herkes eve kapalı yaşıyor.

Herkes evinde oturuyor, yiyor, içiyor, dinleniyor ve kendi hayatını yaşıyor.

Aradaki fark şu: Bazıları bunu sürekli birbirleriyle konuşarak yapıyor. Saatlerce telefonda, saatlerce mesajlaşarak, saatlerce birilerini anlatarak... Kimin ne yaptığını, ne dediğini, ne giydiğini, ne düşündüğünü konuşuyor. Çoğu zaman da bu sohbetler dedikoduya, gıybete ve şikâyete dönüşüyor.

Ben yapamıyorum.

Yapmak istemiyorum. 

ÖLDÜM MÜ BEN ? AÇTIN ÇİÇEĞİM...

- Öldüm mü ben?

- Hayır Çiçeğim. Açtın...

Ben biliyorum

Öldüm mü ben diye sağa sola bakındığım gecelerimi

Ben biliyorum

Her şey tepetaklak olmuş gibi gelirken

Ben vazgeçmişken

Sana gelsem Sende dinlensem bıraksam diye düşünürken

Üryan bir hâlde olduğum yere çöküp kalmışken

Kalk Çiçeğim karnını doyur, ölmedin hayattasın

Ben buradayım diyeni...