YAZDIM / ALLAH’A KONUŞTUM

Bir ömür yazmışım.

Kim yazdırmış beni? Neden yazmışım? Bilmiyorum.

Daha küçücük bir çocukken köye gelen tek raf kitabı “kütüphane” diye koyduklarında, “gitme” dedikleri hâlde bütün köyü baştan başa yürümüşüm.

Nerede, kimde kitap varsa kalbim oraya akmış. Okumuşum değil; içmişim kitapları.

Ama hayranlıkla değil.

“Bu değil. Bu değil. Bu da değil. Bunlar değil.” diye yana yakıla arayarak.

Okudukça yazmışım.

Çünkü konuşulanlar bambaşkaymış ve hiçbir zaman ilgimi çekmemiş.

Kim kime ne dedi, kim ne yaptı, kim ne aldı, ne giydi, ne yedi… Kimin çocuğu, kimin ailesi, kimin bilmem nesi…

KELİMELERLE SECDE

Ben Sana kasvetli aşk şiirleri yazamam

Ne kadar özlesem de.

Buradasın, hep buradaydın

Ben bilmezken, habersizken

Amma yalnızım derken...

Kalbimi almışsın avuçlarına

Yaralarımı öpmüşsün usulca

Ömrümün haritasının çizeri

ve Kendisine çıkan tüm yolların yazarı

Yolculuğum...

RECEP TAYYİP ERDOĞAN’IN TARİHE GEÇECEK BİR İSİM OLMASININ NEDENİ: TEMSİL, HİZMET VE VATANDAŞLIK ONURU

Bu bir övgü ya da yergi yazısı değil. Bir siyasi partiye destek verme ya da karşı çıkma metni de değil. Bir insanı hatasız ilan etme çabası hiç değil. Bu, Türkiye’nin son birkaç on yılında yaşanan büyük bir toplumsal dönüşümün ne olduğunu açıkça söyleyen bir yazıdır.

Recep Tayyip Erdoğan’ın neden sıradan bir siyasi aktör olarak hatırlanmayacağı artık bir soru değil. Çünkü bazı insanlar yalnızca seçim kazanmaz. Temsil ettikleri insanların devletle, toplumla ve kendileriyle kurduğu ilişkiyi değiştirirler. Erdoğan’ın Türkiye’de yaptığı en önemli şeylerden biri budur.

Türkiye’de toplumun büyük bir kesimi hayatını İslam inancı ve ahlakı doğrultusunda yaşamaya çalışıyor. İslam’ın merkezinde yalnızca ibadet yok; adalet, kul hakkı, doğruluk, merhamet, emanete riayet, başkasının hakkını çiğnememe ve insan onurunu koruma anlayışı var. Bu değerlerle yaşayan geniş bir toplumsal kesim, uzun yıllar boyunca devlet ve sistem karşısında kendisini yeterince temsil edilmiş, görülmüş ve eşit muamele görmüş hissetmedi.

ÇİÇEĞİN BİR DERDİ VAR

Beni neden bıraktın?

Bıraktın mı ?

Buradayım dedin

Zaten hiç gitmemiştim dedin

Kokladım... Sarıldım... Sığındım...

Doymadım.

Beni yine niye dünyaya attın

Turuncum, ışığım, sonsuzum

Ben Seni tattım

Şimdi kalbimi ne doyurur Senden başka

Sen öyle güzel öyle büyük öyle eşsizsin ki

Bazen Sen bile yetmezsin yokluğunu doldurmaya.

EĞİL VE YAKLAŞ

İnsan kendini bulmak için yollara düşüyor. Yürüyor. Ülke değiştiriyor. İnsan değiştiriyor. Sofra değiştiriyor. Bazen bir ağaca bir şey bağlıyor, bazen bir dağın tepesine çıkıyor, bazen denizin kıyısında geçmişinden bir parçayı bırakıyor. Bütün bunlara anlamlar yüklüyor: Kendimi buldum. Hayata döndüm. Bırakmayı öğrendim. İnsanlarla bağ kurdum. Dönüştüm.

Ben bütün bunlara baktığımda aynı soruya dönüyorum: Neden bu kadar dolambaçlı?

Çünkü Allah insanı kendine ulaşması için dünyanın etrafında dolaştırmıyor.

“Secde et ve yaklaş.”

Bu kadar.