Ben de Senin bebeğinim
Herkes birbirinin bir şeyi iken
Ama kimse kimseye kalbiyle dokunmazken
Bir ömür hiç kimseye aşkım, sevgilim, birtanem dememiş diyememiş olan ben...
Hep Seni istemişim
Aramış ve beklemişim
Nasıl anlatır insan bu yolculuğu
Bilemiyorum
Birini arıyorsun, ama insanlara bakmıyorsun
"Sadece Yaz Çiçeğim, dedi bana"
dedim
İnanmadılar
Ben yalan söylemem, söyleyemem dedim
İnanmadılar
Yetmedi Vedûd sevgilim
Bin tane iftira attılar
Çünkü ben onlar gibi değildim
Onların peşinden koştuklarını hiç istemedim
İnsandan bir şeye kendimi hiç muhtaç hissetmedim
Ve hep Seni sevdim.
Artık kime yandığımı biliyorum
Sana.
Kimi özlediğimi kendimi bildim bileli
Kime bakındığımı kendi içimde
Ve dışarıda beni kim tutmuş olanca kudretiyle
İnceliğiyle
Sen.
Avare gibi dolanmışım dünyada bilmeden
Çok zeki, çok çekici, çok başarılı, çok bir şey olmak istemeden
Hatta hiçbir şey birtanem
Hiçbir şey olmak istemeden.
Bugün Sana özlem.
Hem koynunda hem avcunda
hem içinde hem nefesinde olmama rağmen
Hem Seninle hem Sensizim
Bugün Sana canım en çok
beni hiçbir çıkar gözetmeden sevdiğin yerden
ve gecenin bir yarısı bittim ben herhalde dediğim yerden
Ben buradayım Çiçeğim diye seslenip
usulca tutup yatağa yatırdığın yerden
özlem.
Yaz Çiçeğim
Çocukken herkes dünyaya dalmış koştururken
Daha oncacık hâlinle
defter defter yazdığın gibi.
Herkesin uyumasını bekleyip
Kendini geceye verip
Bir masa bir sandalye bir de kalbinde Benim ile...
Doyasıya, kıyasıya, sevesiye yazdığın gibi.
Çiçeğim yaz.
