Birini daha atlattık El-Vedûd.
Birinden daha aklandık.
Ve bunca şeyin, bunca mücadelenin, zorlanan dayanma eşiğinin ortasında ben...
En çok Sen'li gecelerimi hatırlıyorum.
Aşkla secdelerimi...
Etrafım zulümle, dedikoduyla, ithamlarla çevriliyken;
"Gül Çiçeğim."
deyip beni güldürmeni hatırlıyorum.
"Nasıl yaptınız bilmiyorum ama..."
"Belki de çocuğunuz evde çok şefkat görüyordur..."
"Ne kadar zarif bir bayansınız..."
Bir buçuk yıldır ilk defa, Allah'ın izniyle bana doğrudan insan gibi bir şey söylendiğini hissettim.
Çünkü bir buçuk yıldır bana değil; benim hakkımda oluşturulan fikirlere konuşuluyordu.
Yalnızdım.
Asosyaldim.
Tuhaf biriydim.
İlgisiz anneydim.
Ablasını, abisini kaybetmiş ve kendini kapatmış biriydim.
Nasıl yaptın bilmiyorum ama..." diyorlar.
Bu kadar kayıp, bu kadar ayıp, bu kadar zorluktan sonra...
Diyorlar ki hayata tutunma azmin...
Allah'a sığındım dedim.
Hepsi bu.
Ayağa kalkacak mecalim olmayan gecelerde
Beni karanlığın tam orta yerinde kendimle ve kendiyle
Şarkılar dinleterek kaldırdı diyemedim.
Sen...
Ben orda olduğunu bile unutmuşken...
Sana seslenmek, Sen'den istemek aklıma bile gelmezken...
Kendi köşemde, bu kadar konuşmaya değer ne var hayatta diye düşünüp dururken...
İçimde Sen'inle konuşur ve bunu bile fark etmezken...
Çağırmadan geldin.
Ve hiçbir şey istemeden sevdin.
Allah'ım...
Sana şükürler olsun.
Bunca yıl kalbimi insanlarda, sözlerde, ihtimallerde, korkularda ve özlemlerde gezdirirken bile beni bırakmadığın için Sana şükürler olsun.
Beni kendime değil, Sana getirdiğin için Sana şükürler olsun.
