Ben geldim El-Vedüd.
Dönüyorum dolaşıyorum, bakıyorum Sen'in kapıdan başka yok.
Keşke beni kendi ayaklarımla yürümeye bırakmasaydın.
Halimi görüyorsun.
Her gün hem seviyor hem kızıyorum Sana, şimdi ben bu kadar yakınlıktan, sarhoşluktan, teslimiyetten, aşkla tutulmaktan sonra kendi ayaklarımın üstünde ne yapacağım?
Hayatımda hiç bu kadar uzun bir kış geçirmemiştim. Hatta hiç bu kadar uzun bir gece... Ne okumak ne yazmak ne bir şeyler izlemek ruhumdaki yaralara merhem olamıyor. Beni kaybetmiş gibiyim. Daha doğrusu bir ömür boyu olmamı bekledikleri, bu sebeple baskı yaptıkları benin kederiyle, gerçek benliğimden uzaklaşmış gibiyim.
Diyeceksiniz ki bunu yeni mi fark ettin? Ben de her zamanki saf, temiz ve kendisiyle pek bir övündüğüm kalbimle diyeceğim ki: Evet. Kendim de fark etmedim. El-Vedüd tarafından fark ettirildim. Gösterildim. Öğretildim... Beni Allah büyüttü. Hem maddi hem manevi anlamda. Ve bu şiirsel bir metafor değil; hakikat.
Bitmek bilmeyen bir yası tutar gibiyim. Ne zaman biter onu da bilmiyorum. Bunca saldırının, kötülüğün, fitnenin ortasında ben yazıyla, müzikle, incelikle, kendimle kalacağım demişim. Yüce Allah da "Tamam Çiçeğim." demiş. Sen kirlenmeyeceksin. Çünkü Ben tutuyorum... Ve tutmuş da. Hem de öyle bir tutmak ki.
- Bana ne, ben Seninle kalacağım demişim.
Sen de ‘Peki o zaman, Çiçeğim’ demişsin.
Otuz sekiz yıl içimde Seninle yaşamışım.
Mucize ben değilim; Sensin Vedûd.
Dahi de Sensin, her şey de Sensin.
Allah var.
Bir.
Ve sevgi dolu.
Bunu kitaplardan değil, Benimle bizzat temas etmesinden biliyorum.
“Ben buradayım Çiçeğim, korkma.” demesinden…
Beni insanların zulmü karşısında dağılmadan, sapasağlam tutmasından…
Sevmesinden…
Selam Allah'ım.
Yine Sana geldim. Ama, bu kez kime neden geldiğimi bilerek geldim. Kimsesizliğimi aldım koynuma. Bir de baktım ki... Senmişsin.
Neresinden başlamalı anlatmaya bilmiyorum. Anlatmalı mı onu da bilmiyorum. Senden başka kim bilebilirdi bu kadar beni? Kalbimi incitenleri? Sudan çıkmış balık gibiyim. Senle yaşamışım hep Senle yaşadığımı bilmeden. Al kahveni, gel masaya. Yazalım Çiçeğim demişsin, gelmişim.
Çünkü, susmuşum ben. Öyle böyle değil hem. Konuşmaya değer bir şey bulamamışım insanlarla. Çünkü yarışım yokmuş. Hırsım yokmuş. Üstünlük kurma telaşım yokmuş... Zaten konuşunca kalbimi kırıyorlar, istemem demişim. Tamam Çiçeğim Benimle konuş o zaman demişsin.
Ve Sana hiç susmamışım...
Seni ben uydurmadım.
İhtiyaçtan ortaya çıkarmadım.
Başkalarından duyarak yönelmedim.
Sen benim hayal ürünüm değilsin.
Gerçeğimsin.
Hatta tek gerçeğim.
Geldin, dağıttın, toz duman ettin.
Ve sonra dedin ki :
"Çünkü sevgiden Çiçeğim..."
