Sen nasıl güzel bir Allah’sın ki, bir tane yazdığımı, bir tek inanışımı bile boşa çıkarmadın. Üstelik yalnızca ben Sana yöneldiğimde değil… Gerçekten; ama gerçekten zaten hiç gitmemişsin.
Ben kendimi dünyadaki en kötü kişi zannettirilmişken, etrafım karanlık insanlarla çevriliyken, bir ömür farkında olmadan ipin ucunda yürürken, bir bıçağın ucunda sadece var olmak için direnirken… Nasıl yaptın? Hâlâ şaşkınım.
İnsanı böyle yaratması, iradeyle yönelimi murat ettiğini gösterir.
Allah:
bilmeyen bir varlık yaratabilirdi,
sevmeyen bir varlık yaratabilirdi,
seçemeyen, tercih edemeyen bir varlık yaratabilirdi.
Ama özellikle:
bilen,
seven,
tercih eden,
yanılabilen,
düşüp yeniden dönebilen
bir varlık yarattı.
İslâm inancına göre Allah zamanın dışındadır. Bizim için “önce–sonra” olan her şey, Allah için tek bir anda bilinir. Buna ilm-i ezelî denir.
Allah:
Şeytanın secde etmeyeceğini biliyordu.
Âdem’in ve Havva’nın yasak ağaca yaklaşacağını biliyordu.
Dünyaya inişi ve insanlığın yeryüzündeki tüm serüvenini biliyordu.
Ancak bu bilgi, olacak şeylerin zorunlu olarak yaptırıldığı anlamına gelmez.
Allah bildiği için olmuyor;
olacak olan, Allah tarafından zaten biliniyor.
Bilmek ile zorlamak aynı şey değildir.
– Dile kolay, otuz sekiz yıl.
Dışarıdan bakanlar için sessiz, kendi hâlinde, kolay incinebilir bir kız.
Ama lokmasını vermedi.
Kimsenin lokmasına da göz dikmedi.
Hakkından fazlasını talep etmedi.
“Daha çok, daha pahalı, daha gösterişli” diye tutturmadı.
“Benimkine el uzatmayın yeter,” dedi.
“Hâlimden memnunum,” dedi.
Ve sustu.
Bir ömür boyu sınıf farkı, para, pul, dış görünüş, küfür, ilgi, onay, pohpoh... üzerinden içinizdeki her şeyi üstüme boca etmişsiniz.
Gık dememişim.
Sen de şöylesin böylesin dememişim.
Kendime dönüp bende hata olabilir mi demişim.
Yokmuş.
O yüzden susmuşum.
Benim kalbim kırıldı evet; ama ben de o kalbi kırarsam bu döngü hiç bitmez demişim.
Yoluma bakmışım.
Hayatım boyunca herkes benim ruhumu gördü.
Nereye gittiysem ruhla yürüdüm.
Ne yaptıysam ruhla yaptım.
Saf,
berrak,
temiz,
yalansız,
korkusuz.
Saklayacak ne bir kötü düşüncem oldu
ne gizli bir hesabım
ne gözettiğim bir menfaat.
Herkese de öyle baktım.
Eşit mesafeden.
Kalbimle.
Yakınlıkla.
Yetmedi.
Herkesi sevmeye değer buldum.
