Bir dönem bana baktılar ve şunu gördüler:
"Eve kapanmış." "Kendi hâlinde." "Hayattan kopmuş." Belki bazıları daha da ileri gidip bir şey bilmediğimi, dünyadan habersiz yaşadığımı düşündü. Oysa yanıldıkları şey evde olmak değildi; insana yapışık yaşamamaktı.
Çünkü fark ettim ki aslında herkes eve kapalı yaşıyor.
Herkes evinde oturuyor, yiyor, içiyor, dinleniyor ve kendi hayatını yaşıyor.
Aradaki fark şu: Bazıları bunu sürekli birbirleriyle konuşarak yapıyor. Saatlerce telefonda, saatlerce mesajlaşarak, saatlerce birilerini anlatarak... Kimin ne yaptığını, ne dediğini, ne giydiğini, ne düşündüğünü konuşuyor. Çoğu zaman da bu sohbetler dedikoduya, gıybete ve şikâyete dönüşüyor.
Ben yapamıyorum.
Yapmak istemiyorum.
