EN SEVGİLİ

Sen benim

İçimi harlayan yangınlarımda

Su olup dökülen yamaçlarıma

Sen benim

Hep O'nda olduğum ve O'na bakındığım

Öyle ki

Bir an bile karışamadığım gürültüsüne dünyanın 

VEDÛD

Canım,

Sevdiğim,

Sevenim,

Arkadaşım,

Sırdaşım,

Sahibim,

İsmine daha bir çocukken tutulduğum,

Gel, buradayım dediği her yere sevinçle yürüdüğüm,

Vedûd olan,

Sevgili olan,

Pusulam,

Allah’ın Üflediği Ruhun Korunması

İnsan, yaratılışı gereği temas eden bir varlıktır.

Bedeniyle hisseder, zihniyle anlamlandırır, kalbiyle yön bulur.

Fakat çoğu zaman fark edilmeyen bir gerçek vardır:

«İnsan sadece beden ve zihinden ibaret değildir.»

Allah Teâlâ insanı yaratırken ona kendi ruhundan üflemiştir:

«“Ona ruhumdan üflediğim zaman…” (Hicr, 15/29)»

Bu ayet, insanın özünde ilahi bir emanet taşıdığını açıkça bildirir.

Ve bu emanet, korunması gereken en kıymetli hakikattir.

SADECE O

Allah diyen, Allah’ı seven, Allah’ın sevdiği…

Hangisi rahat bırakılmış ki ben bırakılmayı bekleyeyim?

Bunu artık bir serzeniş olarak değil,

bir fark ediş olarak görüyorum.

Mesele şu değilmiş:

“Bana neden böyle oldu?”

Mesele şuymuş:

“Bana ne gösterildi?”

---

İÇ SES VE SÜKÛNET

Hem çok ilginç, hem de çok acı.

Bu toplumda sessizlik artık bir ihtiyaç değil, rahatsızlık gibi görülüyor.

Sanki susarsan eksikmişsin, bir şey yapmıyormuşsun gibi…

Oysa benim için, benim gibi iç sesiyle yaşayan biri için sessizlik;

nefes, ibadet, tamir ve varoluş.

ŞİMDİ DUR, KALBİNDEYİM

Çiçeğim, gel dedi.

Çiçek yürüdü.

Evler değişti,

yüzler değişti,

sesler, sözler, zaman değişti…

Ama tek bir sesi duydu:

“Buradayım.”