Köy yanmış
Ben saçımı taramışım.
Çünkü neden taramayayım?
Köyün yanmasında benim bir suçum yokmuş ki
Üstüne üstlük ben de yanmışım içinde
Ve Sen sevgilim tutup saçlarımı okşamışsın
Uzun da olsa kısa da beyaz da olsa siyah da severim demişsin
Herkesin deli bu dediğine
Çiçek demişsin.
“Korkmuyor musun Çiçeğim?”
Korkmuyorum elbette Allah’ım.
Çünkü bana, korkacak şeyleri olanların bazen saklayacak şeyleri de olduğunu Sen öğrettin.
İnsanların yazıyı nasıl kendi lehine, kendi menfaatine kullandığını…
Sözü nasıl eğip büktüğünü de.
“Sende de hepsi vardı, var Çiçeğim.
Aklın vardı.
Sözün vardı.
Kalemin vardı.
Ama sen bir kere bile bunları başkasının hakkını yemek, birine zulmetmek, nefsini büyütmek için kullanmadın.
Çocuktum.
Ne zaman kirlense bir şeyler orta yerde,
ben Sana saklanırdım.
Ne küfürbaz ağızlar,
ne sevgisiz dudaklar,
ne öfkeli, hoyrat eller...
Kimse ve hiçbir şey durduramazdı Sana gelişimi.
Şimdiki gibi.
Bazen uçsuz bucaksız tarlalarda yürürdüm.
Bazen bana en yılgın hâlimde ikram ettiğin
dağ nergislerini toplardım çamurun içinde.
Bazen ağaçlara gider,
öylece otururdum gölgelerinde.
Devlet ders kitaplarını ücretsiz dağıtıyor.
Çocuğu anne baba büyütüyor.
Bakımını yapıyor.
Sevgi veriyor.
Hazırlıyor, okula gönderiyor.
Çantası var.
Kalemi var.
Defteri var.
Yemeği var.
Suyu var.
Harçlığı var.
Çocuk ortada.
Okul orada.
Devletin, milletin okulu.
Aile de doğal olarak kendi evinde.
Ama bir sorun var:
Öğretmen okulda kalamıyor. 😅
Canım Vedûd
Canım her şeyim
Bir dönem deliye benzettikleri hâlim
Neye gülüyor neye ağlıyor neye susuyor neye konuşuyor diye
Ezberledikleri bütün kalıpların dışındaki
Ben
Hor gördükleri, hiç zannettikleri, hırpaladıkları
Ve hiçbirine Senin kitabını savurmaları, zikrinle alay etmeye çalışmaları kadar içerlemediğim...
Sendin. Seninleydim.
