Canım El-Vedûd,
O kadar varsın,
o kadar benimlesin ki…
“Ben zaten biliyorum Çiçeğim.
Sen bilmezken de, söylemezken de biliyor ve koruyordum.”
Bunu bana öyle derinden hissettirdin ki.
Korumanın;
her şeyin dört dörtlük olması,
hayatın güvence altında olması,
para, eşya, kalabalıklar olmadığını…
Senin tarafından kalbinin, zihninin,
hatta yeri geldiğinde bedeninin tutulması olduğunu öğrettin.
Herkes bir yere yetişiyor gibi.
Ama nereye?
Sabah uyanır uyanmaz başlayan o iç ses…
“Kalk.”
“Bir şey yap.”
“Geri kalıyorsun.”
Sanki durursan bir şey eksilecek,
sanki yavaşlarsan hayat kaçacak.
Hız var.
Kıyas var.
Her an bir şey yapmalısın hissi var.
Ama bu hızın içinde insan
ne kendini duyabiliyor
ne kalbini
ne de Rabbini…
Allah’ım…
Bana verdiklerin için Sana şükürler olsun.
Ama en çok da, vermediklerin için…
Beni koruduğun, uzak tuttuğun, nasip etmediğin her şey için…
Ben bazen bilmedim, istedim, zorladım…
Ama Sen bildin.
Benim görmediğimi gördün, beni sakındırdın.
Merkezin Sen olduğunu anladığımdan beri,
daha doğrusu Sen bunu bana en savunmasız, en yıkık, en bitkin anlarımda
sevgiyle, şefkatle gösterdiğinden beri…
gerçek bir dünyaya uyanmış gibiyim.
Bana kendi anlamımı verdin.
Bir ömür boyunca kendime veremediğim…
insanlar “sen neden böylesin?” dedikçe
ben de kendime “neden böyleyim?” diye yüklendiğim hâlimi…
Filmin en başında bir sahne vardı.
Kadın, kendi evinde, tek başına…
İlk kez gerçekten duruyor ve Allah’la konuşuyordu.
Ne aracı vardı,
ne süslü cümleler,
ne de birine anlatma ihtiyacı…
Hepsini anladım El-Vedûd…
Senin ne kadar büyük olduğunu, buna rağmen benim hassas kalbime ne kadar ince dokunduğunu…
Ne kadar şefkatle çağırıp koynuna aldığını…
Ama dile kolay…
Bir ömür…
Otuz sekiz yıl…
Ne için olduğunu bir kez bile anlayamadığım bir koşuşturma…
Bir telaş…
Bir yarış…
