DENİZ SEVMEYEN İNSAN DÜŞ KURAR MI?

Dalganın suspus olduğu yerde fırtına nasıl çıldırıyordu, aklım almıyor. Çok ıslanmamıştım; ama çıktığımda yine de üşüyordum.

Kimin nesi olduğunu bilmediğim bir kadınla yan yana duruyorduk.  O, sonsuzluğun mavisine kopkoyu bir siyahla dalıp gitmişken ben oyunun en keyifli noktasında neden çekildiğimizi düşünüyordum. 

Haksızlığın ne demek olduğunu bildiğimiz günlerdi. Bir kum tanesi can çekişe çekişe çürüdü.  Eridi gitti.  Su onun bıraktığı boşluğu hafifçe yaladı.  Saçlarımız şahlanan atlar gibi yelelendi. Savrulmamak için gölgelerimize yaslandık ve çoktan kurumuş olan terimizin kokusunu çektik içimize. Dalganın suskun olduğu yerde bu ne çok rüzgardı.  Tanrım, çıldıracaktım.  Kadın, boğuk bir sesle gelecekte hepinizin işiteceği erken meşhur bir şarkı söylemeye başladı.  Aşık bir hali vardı. Tutkunun ortasında bırakıp giden o adamı çok özlüyordu.

İLLE DE SİGARA

Akşamın geceye geçiş sancılarından çirkin, bahtsız kız çocukları doğardı, bilirkişi ağlamalar dağılırdı ortalığa. Yaygaranın bu kadarı hayra alamet değildi bilirdim. Nikotin bir sabaha kördüğüm bağlanırdık o saat.  Felaket içlenirdik, ayyuka çıkardı efkarımız. Yine iki yabancıydık, yine iki hiç kimse. Ben her şeyden geçmeyi bilirdim, bir ondan geçemezdim. Onun varsa yoksa tütünü…

Acıları vardı. Tarifi yapılagelmiş bütün acılardan daha dokunaklı. İçinde riya olmayan bir şehirden gelmişti, ben hiç sormazdım. Bilmezdim o şehirde her şey onun kadar güzel miydi. İnce, uzun parmaklarında açmayacak bir çiçek gibi tutardı sigarayı. Yaraya tuz basar gibi ruhuna basardı. Atılmış izmarit gibi bakardı bazen, içim acırdı. Bazen susardı. Rastladığım ilk uçurumdan bırakırdım kendimi boşluğa. Vazgeçmiş bir kırlangıca benzerdi o zaman. Korkusu uyutulmuş yalnız bir çocuk bekleyişine.

O susunca, cami avlusuna terk edilmiş bir bebek, ayazda öldü sanırdım. Azabı zevkinden büyük masalsı bir aşk bitti sanırdım. Kirlendi sanırdım yalnız güzel şeyler için ayrılmış beyaz sayfalar. O susunca hasreti içime kök salmış en sevgili ses susardı. Adaletsizce güzel, zalimce görkemli bakardı. Bir sigara yakardı, ben yanardım.

DÜŞTEN DÜŞEN

Düş başladı. Solgun leylak demetleri silkelendi usul usul. Üzerlerinden saydam yağmur damlaları sıçradı etrafa. Zarafeti suya düşmüş pek yalnız bir gül içini çekti. Kanımı çekti. Hep dikenini sevmişler onun, kendisine paye veren olmamış. Öyle söyledi. Uzattı, uzandım aldım yasını. Tuttum bir süre. 

Milattan önce diri diri toprağa gömülmüş bir kız çocuğu başını çıkardı yerden. O böyle yapınca trafiği kitledi bir süre. Kan çanağı olmuş gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü yanaklarına. Özlemli bir anne bekledi anladığım kadarıyla. Beklediği gelmedi. Yürüdü gitti en haksızlığa uğramış ayaklarıyla. Ölüme çırpınmasın diye kördüğüm attıkları bileklerini, yüzyıllık yağmurlarda çürüğe çıkan çocuk bedenini de aldı gitti.

UCUZ SENARYO

Zaten hep kalabalık olan meydan, bugün daha kalabalık. İnsanlar, menzili belirsiz bir koşuda yan yana, art arda, balık istifi, soluk soluğa ve duyarsız... Her biri duygularını evde bir yerlere gizlemiş de kendini sokağa öyle atmışçasına... Gidiyor. 

Herkes, olduğu yerden sadece birkaç metre yükselip aşağıya, özellikle de kendine bakabilse, karıncalardan farksız halleriyle devlerin oyununda galip gelmeye çalışan cücelerin zavallılığını fark edecek. Oysa hiç kimse fark etmek istemez. Fark etmek oyunu bozmaktır. Kurala uymamaktır.

Bütün bu hengamenin içinde akışı durağanlaştıran cılız bir gölge görür gibiyim. Kaldırımlarda patlayıp yolda yankılanan topuk seslerinin içinde insanı sağır eden bir sessizlikle öylece bekleyen, baktıkça kim olabileceğine dair merakımı artıran, her haliyle yalnız... 

HAYATI KAYIP BİTENİN HİKAYESİ

Yalnızca bir gezinti sandı bunu. Şöyle bir bakıp gidecekti ona kalsa. Aşağı indi. İnerken gökkuşağının en asil rengine elini verdi. Hiçbir şeye yaslanmadı. Önce sağ ayağı sonra sol ayağı değdi yere. Şiddetli bir kapı çarpması sesi işitildi. Gözlerini kısarak etrafına bir kere baktı. Tam bir çember çizmeden baktı. Gördüklerini pek sevmedi. Bir şey demedi.

Onu almaya kimse gelmedi. Çok yabancı hissetmiyordu. Daha önce birkaç kere bulunmuştu. İlk defa kaybolmuyordu. Yine de anne serçelerin yuvalarını çok yükseğe yapmasını istemiyordu. Düşenler ölenlerdi. Aniden bir deniz kapladı içindeki boşluğu. Boşluk. Sevmediği bir kelime, alışmadığı bir gerçekti. Sevimli sessizlik yerini hırçın bir gürültüye teslim ediyordu. Kulaklarını tıkadı. Yine duyuluyordu.

Kaçmak istemedi. Korkmuyordu. Uzaklaşmak istedi sadece. Daha sessiz bir yer olmalıydı elbette. Daha temiz yerler. Birine sorsa mıydı? Soramazdı. Kiminle geldiysen onunla git diyeceklerdi. Nasıl geldiysen öyle git. Dost canlısı yüzlere rastlayamadı zaten. Gürültü çoğalıyor, kalabalık büyüyordu. 

ZENGİN KALKIŞI

Küçük Kocaman Adam’a…

  Başka bir kader isteyemeyecek kadar geç kaldım. Hem istesem neye yarar? Sil baştan bir yazgım olsa, bembeyaz sayfalarım, gülen gözlerim, umutlarım olsa neye yarar? Yorgunluğumun çeyrek yüzyılını sırtlanıp son bir nefes vermek için ömrümün hazin kenarına yanaşmadım mı ben? Susmadım mı?  Ateşin değemediği tenimde kimler, neler kavruldu  bilmez gibi bakmayın yüzüme.
 Yüzüme bakmayın baktığınız yüz benim değil. Beni sevmeyin sevdiğiniz kişi ben değilim.

DENİZ SEVMEYEN İNSAN DÜŞ KURAR MI?

Dalganın suspus olduğu yerde fırtına nasıl çıldırıyordu, aklım almıyor. Çok ıslanmamıştım; ama çıktığımda yine de üşüyordum.

 Kimin nesi olduğunu bilmediğim bir kadınla yan yana duruyorduk.  O, sonsuzluğun mavisine kopkoyu bir siyahla dalıp gitmişken

ben oyunun en keyifli noktasında neden çekildiğimizi düşünüyordum. 

Haksızlığın ne demek olduğunu bildiğimiz günlerdi.  Bir kum tanesi can çekişe çekişe çürüdü.  Eridi gitti.  Su onun bıraktığı boşluğu hafifçe yaladı.  Saçlarımız şahlanan atlar gibi yelelendi. Savrulmamak için gölgelerimize yaslandık ve çoktan kurumuş olan terimizin kokusunu çektik içimize. Dalganın suskun olduğu yerde bu ne çok rüzgardı.  Tanrım, çıldıracaktım.  Kadın, boğuk bir sesle gelecekte hepinizin işiteceği erken meşhur bir şarkı söylemeye başladı.  Aşık bir hali vardı.  Tutkunun ortasında bırakıp giden o adamı çok özlüyordu.  Ben üzüldüm.  Sizi nasıl inandırabilirim bilmiyorum; ama o ayrılığın acıttığı kalplerden biri de bana çarpıyordu.  Su sustu.  Dalga zaten suspustu.  Ben konuşmak istediğim halde susuyordum.  Kadın şarkı söylüyordu. Vazgeçmiş öznenin haddi hesabı yoktu bizde.  Ortalıkta cam kırıkları,  geceden sarhoş derbederlerin kusup örtmediği dertleri,  o hep isteyen hep daha çok isteyen arsız dilenci yanları… Ve deniz…  mavisi bir hayli küsmüş kadim dost deniz… Denizimiz…  Ayağınıza bir cam kırığı batsa yahut yosun kuşansanız ondan bilirdiniz.  Oysa hep hazırdır affetmeye; affettirmeye…

İLLE DE SİGARA

    

 Akşamın geceye geçiş sancılarından çirkin, bahtsız kız çocukları doğardı, bilirkişi ağlamalar dağılırdı ortalığa. Yaygaranın bu kadarı hayra alamet değildi bilirdim. Nikotin bir sabaha kördüğüm bağlanırdık o saat.  Felaket içlenirdik, ayyuka çıkardı efkarımız. Yine iki yabancıydık, yine iki hiç kimse. Ben her şeyden geçmeyi bilirdim, bir ondan geçemezdim. Onun varsa yoksa tütünü… 

Acıları vardı. Tarifi yapılagelmiş bütün acılardan daha dokunaklı. İçinde riya olmayan bir şehirden gelmişti, ben hiç sormazdım. Bilmezdim o şehirde her şey onun kadar güzel miydi. İnce, uzun parmaklarında açmayacak bir çiçek gibi tutardı sigarayı. Yaraya tuz basar gibi ruhuna basardı. Atılmış izmarit gibi bakardı bazen, içim acırdı. Bazen susardı. Rastladığım ilk uçurumdan bırakırdım kendimi boşluğa. Vazgeçmiş bir kırlangıca benzerdi o zaman. Korkusu uyutulmuş yalnız bir çocuk bekleyişine. 

O susunca, cami avlusuna terk edilmiş bir bebek, ayazda öldü sanırdım. Azabı zevkinden büyük masalsı bir aşk bitti sanırdım. Kirlendi sanırdım yalnız güzel şeyler için ayrılmış beyaz sayfalar. O susunca hasreti içime kök salmış en sevgili ses susardı. Adaletsizce güzel, zalimce görkemli bakardı. Bir sigara yakardı, ben yanardım. 

DÜŞTEN DÜŞEN

Düş başladı. Solgun leylak demetleri silkelendi usul usul. Üzerlerinden saydam yağmur damlaları sıçradı etrafa. Zarafeti suya düşmüş pek yalnız bir gül içini çekti. Kanımı çekti. Hep dikenini sevmişler onun, kendisine paye veren olmamış. Öyle söyledi. Uzattı, uzandım aldım yasını. Tuttum bir süre. 

Milattan önce diri diri toprağa gömülmüş bir kız çocuğu başını çıkardı yerden. O böyle yapınca trafiği kitledi bir süre. Kan çanağı olmuş gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü yanaklarına. Özlemli bir anne bekledi anladığım kadarıyla. Beklediği gelmedi. Yürüdü gitti en haksızlığa uğramış ayaklarıyla. Ölüme çırpınmasın diye kördüğüm attıkları bileklerini, yüzyıllık yağmurlarda çürüğe çıkan çocuk bedenini de aldı gitti. 

Bir mayın patladı yapayalnızlıktan. Tarlasında ekin diye kollar, bacaklar boy veren, kendi kanıyla beslenmiş gövdeler yürüyen, tenha sevmez bir mayın. Yalnızlığı atlas gibi önümüze serilmiş zamanında. Olduğu yere gelişigüzel bırakılmış, oysa ölmeyi değil hep yaşamayı sevmiş zavallı bir mayın patladı yalnızlıktan.