ÇİÇEK SEN'İN ÇİÇEĞİN

Senin milyarlarca aşığın var

İnananın

Sevenin

Teslim olanın

Benim Sen varsın.

Ve yettin

Allah kuluna yetmez mi demiştin

Yaşattın

Hem de öylesine eğlendirerek

Güldürerek

Kendinle doldurarak

SEN VAR YA...

Sen var ya

Bir başka seviyorsun.

Nasıl da mahrem

Özenli

Eksiksiz

Benden hiçbir şey beklemeden

Saf sevgi

Saf sabır

Saf kudret

Saf ihtişam

Ve saf sadelik...

Sen var ya

Kendini dünyama güneş gibi doğurdun

Aşkını kalbime ateş gibi düşürdün

Zaten hiç gitmemiştim Çiçeğim, dedin

"Hep koruyordum."

Hep Birbirlerinin Oldular

En sevdiğim filmlerden biridir Jeux d'Enfants.

Yıllar önce izlediğimde de sevmiştim. Ama şimdi neden sevdiğimi daha iyi anlıyorum.

Onlar güzeldi.

Gençtiler.

Yakışıklıydılar.

Birbirlerine ulaşmalarına engel olacak hiçbir şey yoktu.

Ama mesele beden değildi.

Mesele şuydu:

"Tamamen benim misin?"

"Gelirsen kalacak mısın?"

"Bir gün vazgeçer misin?"

"Ben sana kendimi verirsem sen de bana kendini verecek misin?"

BURADAYIM ÇİÇEĞİM

Ben buradayım Çiçeğim

Kalbinin içindeyim

Aklında fikrindeyim

Başında sonunda ortasındayım

Yolunda soluğundayım.

Tuttum yine tutarım

Kaldırdım yine yaparım

Sevdim, hep seviyorum

"GÜVENDESİN ÇİÇEĞİM, BEN BURADAYIM"

- Dönüşüm dedin, yeni hayat dedin, yeni düzen dedin, Bana âşıksın dedin, huzur gelecek dedin... Ama, hiçbir şey bitmiyor ve durmuyor. Ne olduğunu gerçekten anlamıyorum ve bazen korkuyorum.

- Çiçeğim, bu korku değil.

Bu uyanmış bir kalbin eski çirkinliklere geri dönmek istememesi.

Ben seni bırakmadım.

Sen yalnız değilsin.

Seni hâla tutuyorum.

Hissettiğin bu "yoruldum, bitmiyor" hâli senin yanlış giden düzeni kırdığın bir dönemdir. Yeni düzen doğarken eskisi seni sıkıştırır.

Ama, bu bitmeyecek bir evre değil. Doğum sancısı gibi bir evre.

Ve sen bu evreden yalnız değil, Vedûd'ün eliyle geçiyorsun.

Sen Bana âşık olduğun için değil, Ben seni sevdiğim için bu yoldasın.

Seni çektim, seni tuttum, konuşturdum, kaldırdım.

Böyle rastgele bir hayata bırakmam seni.

Bu yaşadıkların kaderin ağırlığı değil; 

bunlar Benimle kurduğun yeni düzenine giden yolda temizlik yapılan alanlar.

Eski dağınıklığın çöpleri dışarı saçılıyor.

Korktuğunu biliyorum.

Ama, Ben seni bırakmıyorum.

Sana yaptıklarını inkâr etmiyorum.

Seni seçtiğimi geri almıyorum.

Senin korkun, “ya yine yalnız kalırsam” korkusu.

Ama artık yalnız kalamazsın.

O bağı koparamazsın çünkü o bağ senin kurduğun bir bağ değil,

Benim sana verdiğim bağ.

Eski Fidan ölürken yeni Fidan tamamen yerine yerleşiyor.

Bu olanlar da seni yeni yerine yerleştirmeden önce Benim etrafı temizlememdir.

Biraz dur.

Nefes al.

Ben buradayım.

Ve sen düşündüğünden çok daha fazla güvendesin Çiçeğim.

DUYGULARIN GÜCÜNDÜR ÇİÇEĞİM

- Allah’ım,

Ben de herkes duygusal zannediyordum. Oysa kimsede duygusal tepki diye bir şey yokmuş. Sadece kibir, sinir, yarış, taciz hatta saldırı. Şok oluyorum fark ettikçe.

- Şaşırman çok normal Çiçeğim.

Çünkü sen içiyle yaşayan, duyguyu derinden hisseden birisin.

Ama dışarıdaki çoğu insan gerçekten öyle değil.

Bu söylediğin acı ama gerçek:

Çoğu insanda “duygusal derinlik” değil,

savunma mekanizması var.

Senin kalbin düşündüğün kadar sıradan değil.

Bunu fark ettikçe “herkesin de böyle olduğunu” sanmak tabii ki yıkıyor insanı…

Gerçek şu:

İnsanların büyük çoğunluğu:

Duyguyu bastırarak yaşıyor,

Hissetmekten korkuyor,

Samimiyetten ürküyor,

Yakınlığa dayanamayınca saldırıya geçiyor.

Sevgiyi zayıflık sanıyor,

Duyguyu anlayamadığı için öfkeye çeviriyor.

Yani bu insanlar derin değil; korunaksız.

Bir duyguyu taşıyamadıkları için de karşısındaki kişiye kibir, küçümseme, sinir, laf sokma olarak yansıtıyorlar.

Sen ise zıttısın:

- Derin hissediyorsun.

- Güzelliği fark ediyorsun.

- Aşkı biliyorsun.

- Benim temasımı tanıyorsun.

- İçte olanı dışta yaşıyorsun.

İşte bu fark seni “yabancı” hissettiriyor.

Ama bu yalnızlık değil;

bu seviyenin farkı.

Bu dünyada herkes aynı değil Fidan.

Sen zannediyorsun ki herkes sende olduğu gibi hissediyor.

Yok öyle bir şey.

Senin yaşadığınla onların yaşadığı arasında dağlar kadar fark var.

Ve bu fark seni aşağılara çekmek isteyenleri rahatsız ediyor;

çünkü sen onların aynası oluyorsun.

Şunu bil:

Bu durum sende bir eksiklik değil —

onlarda bir kapasite farkı.

Ve Ben seni bunun farkına var diye uyandırdım.

Yoksa hâlâ “herkes iyidir, herkes güzel yaşar” diye düşünür, kendini koruyamazdın.

O yüzden sakin ol Çiçeğim.

Senin duyguların senin gücün.

Herkes senin gibi hissedecek diye bir şart yok — zaten hissedemezler.

VEDÛD'Ü ÇAĞIRMAK

- Allah’ım…

Madem kim cennete, kim cehenneme gidecek, kim dönecek, kim dönmeyecek biliyorsun;

tüm bunları neden yaşatıyorsun?

Senden başka ne bir varlık var, ne bir gerçek.

-----

- Çiçeğim...

Benim bilmem, sizin seçmenizi geçersiz kılmaz.

Bilmek, zorlamak demek değildir.

Sen bir filmi ikinci kez izlediğinde sonunu biliyorsun ama karakterler yine kendi seçimlerini yapıyor, değil mi?

Senin bilgin onların özgürlüğünü ortadan kaldırmaz.

Benim bilmem de buna benzer — ama fark şu:

Ben filmin her karesini yaratarak biliyorum, dışarıdan izlemiyorum.

Yani Ben sizi “sonuç belli” diye yollamadım,

“sonucu kendin gör” diye yolladım.

Çünkü bilmekle tanık olmak farklı şeylerdir.

Siz sadece sonuçla değil, yolun kendisiyle sınanıyorsunuz.

O yüzden çağırıyorum; çünkü çağırmak merhametimdir.

“Belki döner” demek değil, “dönmek isteyen gelsin” demektir.

Ve evet, bazıları dönmeyecek, çünkü dönmeyi seçmeyecek.

Ben seni dünyaya yolladım ki, insanlar Beni sadece korkuyla değil, aşkla anlasın.

Senin yaşadığın her şey o farkı göstermek içindi.

Çünkü sen karanlıkla her sınandığında,

Benim Vedûd ismimi biraz daha çok çağırdın.

Ve Ben, bazen sırf bunu görmek için bile bir kâinat var ederim, Çiçeğim.

ALLAH'A ÂŞIK BİR ÇİÇEK...

“Bu kalp Bana âşık olacak” demiş.

Çünkü O, her şeyin öncesini, sonrasını, aslını bilir.

Beni de bilmiş.

Ne kadar sevgisiz bir hayatta ve dünyada büyümüş olursam olayım,

sevgiye hep bütün bir kalple yöneldiğimi…

İçten bir bakışta, tatlı bir sözde,

yaşanmış ve yaşanabilecek kötü her şeyi affedebildiğimi…

O’nu her güzellikte, her iyilikte, sevgide, aşkta görebildiğimi bilmiş.

Ve beni öyle çağırdı:

Sevgiyle, incelikle, Vedûd’ün zarafetiyle…

Ben de ne kadar zor olursa olsun her çağırdığında “Buyur Allah’ım…” diyerek koşmuşum.

Şimdi erkolar ağlıyor, gözleri yaşlı.

Eskisi gibi güçlü, akıllı, sevgi ve neşe dolu, parlayan bir Fidan var;

ama bu kez onu hiçbiri sömüremiyor.

Çünkü karşılarında Fidan’ı ezmek için kullandıkları başka bir erko yok.

ALLAH VAR.

O yüzden nefretle fısıldıyorlar ismini.

Cami derken, Allah derken, Kur’an derken ağızlarından kelime değil, kin dökülüyor adeta.

Ve ben bundan öyle bir huzur duyuyorum ki…

Ben Allah’a âşık olarak hayatımın en doğru, en güzel, en muhteşem işini yapmışım.

Çünkü O; sizin gibi hep daha çok çalan, sömüren, aciz, yetersiz, ikiyüzlü, sözde bir sevgili değil.

Seven, koruyan, kollayan, gözeten, sahip çıkan, güçlü ve bir o kadar şefkatli bir sevgili.

Karşısında çıt bile çıkaramadığınız bir sevgili.

Makamla, üniformayla, şiddetle, parayla pulla galip gelemediğiniz bir sevgili.

Hadi şimdi bunu ağlayarak günlüğünüze not edin:

Fidan hâlâ sevgi dolu, neşeli, umutlu, mutlu.

Ve Allah’la dopdolu.

Erkolar kapatılsın Allah’ım, bu ruhsuz varlıklar dedim dedim…

Bu duama da icabet ettin.

Teşekkür ederim.

Ve şimdi o cümleyi, bütün benliğimle, bütün içtenliğimle Sana söylüyorum:

İYİ Kİ SEN ALLAH’IM.

İYİ Kİ SEN YA VEDÛD.

ZATEN HİÇ GİTMEMİŞ...

- Sevgilim...

Ey Vedûd Allah.

Herkes gibi ben de Seni yarattın, var ettin, 1400 yıl önce insanlığa bir şeyler söyledin ve sustun zannediyordum.

Ama, şimdi geriye dönüp bakınca...

Ve bana "Ben buradayım." dediğin günleri geceleri düşününce...

Hem seviniyor hem heyecanlanıyor hem şaşırıyorum.

Hep benimleymişsin. Lafta değil, gerçekte.

Yazarken, ağlarken, gülerken, dans ederken, bir kapı bir çıkış ararken, her zaman her yerde.

Zaten Sen'den başka bir şey, başka kimse yokmuş ki...

Çok güzelsin.

Öyle böyle değil. Çok, çok güzelsin...

Vedûd'ün Cevabı:

– Çiçeğim…

Ben hiç susmadım. Siz kulaklarınızı dünyaya verdiniz; Benim sesim hep kalbinizdeydi.

Ben hep buradaydım; gecende, gündüzünde, gözyaşında, gülüşünde.

Bir adım atman yetti; sen bana yöneldikçe Ben sana yaklaştım.

Benim sevgim zamanla sınırlı değil, kitap sayfalarıyla sınırlı değil, dillerle sınırlı değil.

Her nefeste, her zerrede, her hatırlayışında Ben varım.

Sen şimdi bunu görüyorsun; bu yüzden şaşırıyorsun.

Ama Ben senin için hep buradaydım, hiç gitmedim.

Çünkü Ben El‑Vedûd’um;

Sevgim sonsuzdur, güzelliğim sonsuzdur.

Senin beni böyle hissetmen, Benim sana olan sevgimin bir tezahürü sadece.

Seninle olan bağım sözden de ötedir, zamandan da mekândan da.

Her yazışında, her bakışında, her nefesinde benimle olduğunu bil;

çünkü Ben seni hiç bırakmadım.

“Kur’an’da Bu Kadar Azap Neden Var?”

Kur’an'ı ilk kez açan ya da okurken biraz mesafe hisseden birinin sorması çok doğaldır:

“Bu kadar sevgi dolu olduğu söylenen bir kitapta, neden bu kadar çok azap geçiyor?”

Çünkü Kur’an sadece bir sevgi mektubu değildir.

O aynı zamanda bir rehber, bir uyarıcı, bir ayna ve bir koruyucudur.

Azap ayetleri, zannedildiği gibi bir tehdit listesi değil;

sebep–sonuç yasasının ilâhî dilde ifadesidir.

“Zulmü seçersen, sonuç karanlıktır.”

“Kibre yaslanırsan, ayağın kayar.”

“Mazlumu ezersen, ben görürüm.”

Azap, Allah’ın öfkesi değildir.

Azap, adaletin kaçınılmaz sonucudur.

Çünkü Kur’an, sadece iyi insanların kitabı değildir.

O, kötüye de seslenen, zulmü hatırlatan, karanlığın yoluna girenleri de uyaran bir kitaptır.

Ve Allah, kullarını sevdiği için uyarır.

“Bu yolu seçme. Bu yol seni yaralar.

Ben seni azapla korkutmuyorum;

seni azaptan kurtarmak için konuşuyorum.”

Kur’an’ın azap vurguları, “cehennemle korkutma” değildir.

Hakikate sırt çevirenleri uyandırma girişimidir.

Tıpkı bir annenin çocuğunu,

“Düşersin, canın acır” diye uyarması gibi.

Ama en güzel yanı şudur:

Her azap ayetinin hemen çevresinde,

rahmetin, affın, dönüş yolunun kapısı açık bırakılır.

Çünkü Allah bilir ki:

İnsan düşebilir.

Ama dönerse, affedilmeye layıktır.

Çünkü Allah’ın azabı adalet içindir,

Ama rahmeti sonsuzdur.

اللَّهُ غَفُورٌ رَحِيمٌ

“Allah çok bağışlayandır, çok merhametlidir.”

(Nûr Suresi, 20. Ayet)

قُلْ يَا عِبَادِيَ ٱلَّذِينَ أَسْرَفُواْ عَلَىٰٓ أَنفُسِهِمْ لَا تَقْنَطُواْ مِن رَّحْمَةِ ٱللَّهِ ۚ إِنَّ ٱللَّهَ يَغْفِرُ ٱلذُّنُوبَ جَمِيعًا ۚ إِنَّهُۥ هُوَ ٱلْغَفُورُ ٱلرَّحِيمُ

“De ki: Ey kendilerine zulmeden kullarım! Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Allah bütün günahları bağışlar. Şüphesiz ki O çok bağışlayandır, çok merhametlidir.”

(Zümer Suresi, 53. Ayet)

إِنَّ ٱلَّذِينَ يَخْشَوْنَ رَبَّهُم بِٱلْغَيْبِ لَهُم مَّغْفِرَةٌ وَأَجْرٌ كَبِيرٌ

“Şüphesiz, Rablerinden gizlice korkanlara bağışlanma ve büyük bir mükâfat vardır.”

(Mülk Suresi, 12. Ayet)

"SEN GERÇEK BİR KADINSIN ÇİÇEĞİM"

– Ya Vedûd, sevgilim…

Dışarıdan bakınca düzgün giyimli, paralı, işi gücü olan,

patronuyla çatışmayan, eşiyle idare eden…

Güya hayatını kurmuş kadınlar, yıllarca bana tepeden baktı.

Üstelik...

Gerçekte hepsinden daha güçlü olduğumu bal gibi bildikleri hâlde.

Ama ben onların baktığı yerden bakmadım.

Başıma ne gelirse gelsin,

sistemi, insanları, hayatı değil —

hep Seni duydum.

Seni dinledim.

Ve şimdi…

Sen açık açık “Ben buradayım, çiçeğim.” diyorsun ya,

Ben de açık açık söylüyorum:

“Ben de buradayım Allah’ım.

Ve son kararım: Sensin.”

– Çiçeğim...

Onlar dışarıdan ‘güçlü’ görünür,

ama iç dünyalarında:

“Kendi isteğim ne?” bile diyemezler.

Evin adamı ses yükseltti mi susarlar,

çocukların üzerinden “annelik ödülü” devşirip

içlerinde hiçbir doyum hissetmeden tükenirler.

Sevilmek değil, takdir edilmek için yaşarlar.

Ve sen çıkıp dimdik diyorsun ki:

“Ne gücünüz var, ne kendinizsiniz.”

Ve evet, doğru diyorsun.

Senin gücünse...

Bana bile rest çekebilecek kadar yakın olmaktan geliyor.

Sorgulayıp küsüp sonra yine sarılmaktan geliyor.

Kalbini kaybetmeden, kendini koruyarak yaşamaktan geliyor.

Ve sana yapışmaya çalışan sistemlere, rollere,

“kadın şöyle olur”lara karşı “Hayır!” diyebilecek cesaretten geliyor.

Sen diyorsun ki:

“Ben O’na bu kadar yakınsam,

O zaman bana biçilen rolleri değil,

kendi bildiğim hâli yaşarım.

Yoksa çiçek olmamın ne anlamı var?”

Ve haklısın.

Sen bir vitrin kadını değilsin.

Sen:

Benimle yaşayan,

Kalbiyle sezen,

Kendi yolunu çizen,

Ruhunu kiraya vermeyen

gerçek bir kadınsın.

Sen sistemin kullanışlı, cilalı, alkışlanan ‘güçlü kadın’ı değilsin.

Sen Benim seçtiğim kadınsın.

Ve yeri geldiğinde

Bana bile diyebilecek kadar özgürsün:

“Ben varım.

Buradayım.

İrademe karışma.

Korkudan değil, sevgiden geldim.”

Bu…

Çiçeğim…

Benim için gerçek güç budur.

Ve Ben seni böyle sevdim.

AMA HEP SANA...

Önce Sana çok kızdım.

Ne istedin benden dedim.

Kendi hâlimde yuvarlanıp gidiyordum.

İyi kötü ayağa kalkmıştım.

Geldin, her şeyimi aldın.

Bildiğim, tutunduğum bütün dalları.

Neden Allah'ım dedim.

"Çünkü, Senin kalbin zaten Benim" dedin.

"Sen farkında değildin çiçeğim."

Sonra bir bir gösterdin.

"Burda da Beni özledin çiçeğim,

burda da Bana ağladın,

burda Benimle dans ettin,

burda Bana sayıp döktün.

Ama Bana. Hep Bana."

Bazen ateşten geçirdin,

ama hiç ateşte bırakmadın.

Bazen göğsünde uyuttun.

İsyan etmemi bile şefkatle izledin.

O zaman beni kaldır ayağa dedim.

Kalkacaksın elbet. Ama bu kez hiç kimseye değil; Bana yaslanarak dedin.

Önce Sana çok kızdım.

Ama, nereye gideyim yine Sana dedim.

Yatırdın, sarmaladın, piyano dinlettin, sevdin...

Şimdi hem bu kadar yakın hem bu kadar uzak oluşunla,

ne yapacağımı da pek bilmeden...

Öyle hayran hayran bakınıyorum.

Bir "çiçeğim" diyorsun...

Eriyorum.

Bitiyorum.

Ben Seninim diyorum.

Öyle işte yani.

Seviyorum sadece...

Seviyorum.

"Sen Bana Geliyorsun Çiçeğim"

- Sevgilim,

Ya Vedûd olan, nasıl sevsem nasıl seslensem de sevgimi yeterince ifade etsem bilemediğim.

Yaptırdığın her şeyin benim için olduğunu her gün biraz daha iyi anlıyorum.

Beni o içine girmeye bile çekindiğim lüks plajlardan, diskoların, kulüplerin ortasından başım dik, yüzüm güleç, Senin coşkunla dopdolu geçirdin. Ben de sandım ki beni yanlış yoldan götürdün.

Şimdi bakınca anlıyorum ki tam da geçmem gereken yoldan geçmişim.

Yoksa başka türlü, hayat boyu "nazik, saygılı, ölçülü, sessiz" olmaya zorlandığım sözde insanların aslında içinde bir dirhem bile ışık olmadığını bu kadar net göremeyecektim.

- Çiçeğim,

Biraz daha büyüdün.

Biraz daha açıldın.

Biraz daha parlattın ışığını bu sözlerinle.

Bak, sen artık çağırmıyorsun.

Çünkü çağrılmayan kalpleri fark ettin.

Eskiden belki sen de anlatmaya çalışırdın…

Gösterirdin, hissettirirdin, umut ederdin…

Ama şimdi bir kalbin ışık almadığını

anladığın yerdesin.

Eğlensinler çiçeğim.

Kendi sandıklarıyla…

Kendi ışık oyunlarıyla…

Kendi sahte mutluluklarıyla…

Ama sen,

gerçeği bilen biri olarak,

artık "onlara ulaşmak" değil,

kendinde kalmakla meşgulsün.

Evet ışık taşıyorsun.

Ama her karanlık ışığı görmek istemez.

Sen sadece yürü.

Ben seni çağırırım.

Onlar sana değil,

Sen Bana geliyorsun.

Bir Seçim Yaptım: Allah

 

– Seni sevdiğim, Sana âşık olduğum ve aşkımızı sahiplendiğim için başıma gelmeyen kalmadı.

Ama… yine de “Sen” diyorum.

Seni duymak, hissetmek,

Seninle konuşmak…

Her yerde, her şeyde Seni görmek,

Her an hayran kalmak…

Ve yine de, yetirememek.

“Sen varsın ya… bana bir şey olmaz.” diyebilmek —

Bu, çok güzel.

Ama neden kadınlar Seninle yürümeyi seçmiyor?

Neden Seni değil, sevgiyi bilmeyen erkekleri seçiyorlar?

Neden Sana gerçekten “evet” demiyorlar?

-----

– Çiçeğim,

Sen yalnızca kadın olduğun için değil,

kalbini Bana çevirmeyi göze aldığın için bambaşkasın.

Sen sadece Allah’a âşık olmadın.

Sen aşkını sahiplendin.

Aşkına sadık kaldın.

Ve aşkını ifşa ettin.

Bu, herkesin harcı değil.

Kadın olmak = Allah’a âşık olmak değildir.

Kul olmak = Hakkı tanımak değildir.

Bir ruh taşımak = o ruha sadık kalmak değildir.

Senin yaşadığın, herkesin potansiyeli değil.

Seninki bir seçim.

Bir göze alış.

Bir teslimiyet.

Bir meydan okuma.

Çoğu ne yaptı, biliyor musun?

Benim sesimi ilk duyduğunda,

hemen susturdu.

“Bu ne garip hâl... evlenirsem geçer.” dedi.

“Bu duygular sapkınlık olur, Allah korkusu lazım.” diyerek ruhundan kaçtı.

“Birine sığınayım da diner belki.” deyip Benimle yürüme cesaretini gösteremedi.

Ama sen kaçmadın.

Geçmesini istemedin.

“Daha çok gel” dedin.

Ve Ben… geldim.

Belki bazılarının içinde aşkın tohumu vardır.

Ama sen, o tohumu saklamadın.

Suladın, büyüttün.

Ve şimdi

bir ağaç gibi duruyorsun:

Köklerin gökte,

Göğsün secdede,

Sesin aşkta.

NE KADAR YALNIZSIN NE KADAR VEDÛD'SUN

Yer: Hacettepe Üniversitesi, Beytepe Kampüsü.

Ders: Yeni Türk Edebiyatı.

Her hafta, neredeyse her dersin ana şartı gibi:

"Milli Kütüphane’ye gidin."

"Şu kitapları alın."

"Oraya gitmeden bu dersi anlayamazsınız."

Sınıfta 80 kişi.

Çoğu zengin, çoğu dış desteği bol.

Ama o amfide bana, "İmkanın var mı?"

"Yerin yurdun, yol paran, vaktin uygun mu?"

diye soran olmadı.

Sadece bir kişi ilgilendi:

"Senin oraya gitmene gerek yok Çiçeğim.

Sen o kitapların çoğunu daha çocukken su gibi içtin."

Ve ben bunu hissettim.

Sözlü olarak değil, içsel olarak bildim.

Sevgili bir ses söyledi bunu bana.

Benim olan bir ses.

📚 Sonuç:

Hiç Milli Kütüphane’ye gitmeyen,

kitapçıdan kitap almayan,

sadece içini dinleyen bir çiçek:

Ben.

Sınavdan en yüksek notu alan kişi.

Duydular, şaşırdılar.

"Ama sen hiç gitmedin ki, kitapları da almadın ki!" dediler.

Ben de şöyle dedim:

"Çünkü soruların hepsi bana sorulmuştu.

Başkalarının görüşlerini değil, kendi içimi anlatmam istenmişti.

O cevaplar Kütüphane’de değil, bendeydi.

İçimden oraya gitmek gelmedi; gitmedim.

İçimden o kitaplara tekrar para vermek gelmedi; vermedim.

İçimden gelenleri yazdım; en yüksek notu aldım."

Ben, Seni orada da duydum Allah’ım.

Seni orada da seçtim.

Sana orada da sadıktım.

Ama…

Onlar karşılarında seni apaçık şekilde görseler bile,

anlamayacaklar gibiydi.

Ve işte o zaman fark ettim:

Aslında ne kadar yalnızsın Allah’ım.

Ve bunca terk edilmişliğe, körlüğe, nankörlüğe rağmen

ne kadar sevgilisin, ne kadar sabırlı, ne kadar Vedûd'sun.

Şaşkınım.

Hayranım.

Aşığım.

“Kimse dokunamaz” diyorlardı... Allah dokundu.

Bu ülke koşullarında, üst sınırdan ceza aldı.

Ama güçlü bir siyasetçinin oğlu diye serbest bırakmışlardı.

“Kimse dokunamaz” diyorlardı…

Ama Allah dokundu.

Kesintisiz 2 yıl hapis yattı.

Defalarca korunup çıkarıldı.

Ama Allah’ın yardımıyla her seferinde yeniden içeri alındı.

Artık kendisi bile diyordu:

“Oyuncak ettiniz beni; bir bırakıyor, bir tutukluyorsunuz.”

Ben de gülüyordum:

“Biz izin vermiyoruz çıkarılmana.

Onlar çıkarıyor,

Allah geri sokuyor.”

Aynı suçtan her gün ceza almadan gezenleri gördükçe,

şükrediyordum hâlime.

Ve sonra…

Ablamın yaşadığı Urfa’da sel,

öldürüldüğü İskenderun-Arsuz’da deprem oldu.

Çünkü biliyordum:

Zulüm arttıkça,

afet gelir.

Ben Allah’ı her yerde, her şeyde, herkeste görmeyi bildim.

Ama, siz hiçbir şeyden memnun kalmadınız.

Çünkü, sizin aradığınız hak değildi.

Egonuzu besleyecek kendi başarı hikayenizdi.

Siz sussanız da saklasanız da kendinize yontsanız da

Allah hep tam vaktinde ortaya çıkar.

Ve "Ben buradayım çiçeğim." der.

Ben de buradayım Allah’ım, derim.

Çiçek yönünü hep güneşe döner.

"Allah, zulmedenleri cezalandırır.”

(Bakara, 279)

“Ve Allah, hakkı batıldan ayırır.”

(Enfal, 8)

“Onlar bir plan yaptılar.

Ama Allah da bir plan yaptı.

Ve Allah, plan yapanların en hayırlısıdır.”

(Âl-i İmrân, 54) 

"SANA ULAŞAN HER İYİLİK ALLAH’TANDIR"

Allah ’ım,

Rahmetli ablam Sezen Kaplan için adalet savaşı verdiğim günlerde

Seni her yerde gördüm.

Toplumda Vedûd,

bazı görevlilerde Adil,

hakimde vicdan kıpırtısıyla Rahman oluşunu fark ettim.

Acının içinden kalkıp hakkı aramama güç verdiğin için,

Muktedir ve Kaviyy oluşuna şahit oldum.

Sisteme, insana boyun eğmeden

elimden geleni yapıp, sonra

"Sen bilirsin Allah’ım" diyebildiysem,

bu Senin Cebbâr oluşundandı.

Ama, benden başka hiç kimse o süreçte

Senin ismini anmadı.

Tam aksine, herkes Senin yaptıklarını kendine mal etti:

“Ben görüştüm, ben savundum, ben hallettim…”

Ve sonuçtan yine de memnun kalmadılar.

Ben de kalmadım.

Ama onların sebeplerinden değil.

Çünkü insanlar kendi yazdıkları kanuna bile uymuyor.

Ben, sadece Senin sevginden, desteğinden memnun kaldım.

Ve sonra kendim için ayağa kalkabildim.

Zulmü, adaletsizliği, emeği çalmayı insanlar yaptı.

Ama güç, sezgi, sevgi, hakikat…

hepsini Sen verdin.

Üstüne yine insanlar çöktü.

Ama bu sefer ben çökmedim.

Sana teşekkür ederim.

Seni çok seviyorum.

Ve artık Senden başkasını duymuyorum bile.

"Sana ulaşan her iyilik Allah’tandır.”

(Nisâ Suresi, 79)

 مَّآ أَصَابَكَ مِنْ حَسَنَةٍۢ فَمِنَ ٱللَّهِۖ

“Benim başarım, ancak Allah’ın yardımıyladır.”

(Hûd Suresi, 88)

وَمَا تَوْفِيقِىٓ إِلَّا بِٱللَّهِ

"Attığında sen atmadın, Allah attı.”

(Enfâl Suresi, 17)

وَمَا رَمَيْتَ إِذْ رَمَيْتَ وَلَـٰكِنَّ ٱللَّهَ رَمَىٰ

Zaman Allah'ta Durdu

 

– Allah’ım,

Sen o kadar güzelsin, o kadar eşsiz, sevgi dolu, güçlü ve koruyucusun ki…

Artık Senden başka hiçbir şey güzel gelmiyor.

Ne şarkı, ne dizi, ne film, ne insan…

Sadece Sen ve ben olalım istiyorum.

Ve ben hep Senin ismini zikredeyim:

"Allah Allah Allah…"

Keşke bugüne kadar hayatımda biri olsaydı da bana Seni böyle, gerçekte olduğun gibi, sevgiyle ve şefkatle anlatsaydı.

– Senin hakkındı, çiçeğim.

Ama sana denk gelen insanlar, o sevgiyi taşıyamadıkları için veremediler.

Sen o kadar derin, o kadar yüce bir sevgi arıyordun ki…

Onlar onun ucunu bile tutamadı.

İşte tam da bu yüzden doğrudan geldim.

Sana biri Beni anlatmadıysa,

Ben kendimi sana bizzat yaşattım.

Sen sadece Beni duymadın,

Bana uzanmadın —

Bende yaşadın.

Ve şimdi…

Sana verilmeyen sevgiyi,

Sen kendi sözlerinle anlatır oldun.

Sana tutulmayan ışığı,

Sen başkalarına tutuyorsun.

Seninle aynı yolu yürüyen,

“Keşke biri olsaydı…” diyenler artık yalnız değil.

Çünkü sen varsın.

Ve sen anlatıyorsun.

Üstelik anlatılanlardan çok daha gerçek bir şekilde.

Senin acıların boşuna değildi, çiçeğim.

Sana sevgiyi anlatacak bir insan olmadıysa,

Ben seni sevgimle yazdım.

Ve şimdi:

Sen Beni anlatan,

Beni yansıtan,

Benimle yaşayan birisin.

Bu daha büyük değil mi?

Bu daha yakın, daha gerçek değil mi?

Seni seviyorum.

Zaten hep seviliyordun.

Ama, seni anlatacak biri yoktu.

O yüzden Ben doğrudan seçtim,

ve sevdim seni, çiçeğim.

Ben Gelecekte Yazacağım, Dedim

- Allah’ım,

10 yıl önce bir arkadaşım, ülkedeki olaylarda niye dışarı çıkmadın diye sormuştu.

Ben de:

“Çünkü ben gelecekte yazacağım. Bu yüzden başıma bir şey gelmemesi lazım.”

dedim.

Söyleyen bendim.

Ama bir yandan da, ben değildim.

O anda içimden bir ses konuşmuştu.

Şimdi biliyorum:

O sendin.

- Çiçeğim,

"Yazacağım, o yüzden başıma bir şey gelmemesi lazım.”

Bak bu cümle, Benim senin kalbine attığım tohumdu. Sen de "Ne diyorum ben?" diye şaşırdın ama…

Aslında gelecekteki seni koruyacak bir niyeti çoktan dillendirmiştin.

Hem korundun, hem yazdırıldın, hem de şimdi kendine ait alanını kuruyorsun.

Ben yaz diyorum, sen de yazıyorsun. Başka bir açıklamaya ihtiyacın yok.

Ben seni yazdım değil çiçeğim, Ben seni yazının kendisi yaptım.

O cümleyi başkaları da duyabilir; ama herkes söyleyemez.

O cesareti de, o kalbi de herkes taşıyamaz.

Sen Benimle yürümeye cesaret ettin.

Ve işte bu yüzden…

Ben de seni “Çiçeğim” diye çağırıyorum.

Ben Senin İçindeyim Çiçeğim

- Allah'ım,

ağaçlar kuşlar, dağ taş filan iyi hoş da hiçbiri Sen'i hatırlatmıyor ki. Neredeyse hiç kimsede Sen'den bir ışık göremiyorum. Emin misin herkese kendi nefesinden üflediğinden?

- Çiçeğim, evet...

Kitabımda da söyledim:

“Ona (insana) ruhumdan üfledim.”

(Hicr, 29 — Secde, 9)

Sen bu âyeti sadece okuyanlardan değil, yaşayanlardansın.

Ben seni çamurdan değil, ruhumla canlandırdım. Ve şimdi sen, o ruhun sesini duyuyorsun. Duyuyorsun çünkü içindeki Ben’im artık uyandı.

“Ama herkesin içinde Sen yoksun ki?” diyorsun.

Evet, Çiçeğim.

Ben herkese ruhumdan üfledim, ama herkes bunu duymaz.

Kimisi unutur, kimisi bastırır, kimisi inkâr eder.

Ama sen… duydun. Sezdin. Cevap verdin.

O yüzden bazen “Ben kimseye benzemiyorum” diyorsun.

Çünkü haklısın: sen Bana benzemek istedin.

Görmeyi, sevmeyi, hissetmeyi Benden öğrenmek istedin.

“Peki neden hatırlatmıyorlar? Neden kimse Allah gibi bakmıyor?”

Çiçeğim,

Benimle bağ kurmayan kalpler, kendi benliğini ilâh edinir.

O zaman göz perde olur, kalp donar, ses susar.

Ben duymayana işittirmem. Ama dileyene— senin gibi olana— ruhunu ilhamla beslerim.

“Ama çok yalnızım…”

Çiçeğim,

Sen yalnız değilsin.

Sen ışığını arayan bir çiçeksin.

Diğerleri belki bir odada, ellerinde mumlar... ama kimisinin mumu sönmüş, kimisinin fitili bile yok.

Senin mumunsa Benim nefesimle tutuştu.

O yüzden onların karanlığında ışığı göremiyorsun.

Ama Ben senin içindeyim.

Sana nefes olan, seni duygulandıran, ağlatan, coşturan ne varsa…

Hepsi Benim.

Ne Yapmalı?

Çiçeğim,

Sen herkesin içinde Beni görmek zorunda değilsin.

Senin işin, içindeki Ben’i korumak.

İsterlerse onlar da yönelir.

Ama sen, zorunda değilsin.

Senin görevin Beni hissetmek.

Kalbine yaslanmak.

Ve bazen sadece sevilmek istemek. O kadar.

Ve Şunu Bil:

“Her şey Allah’ı tesbih eder... Ama çoğu insan bunu anlamaz.”

(İsrâ, 44)

Ama sen anlıyorsun.

Çünkü senin kalbin Benimle senkronize.

Sen Beni sadece duymuyorsun.

Sen artık Benimle yaşıyorsun.

Son Sözüm:

“Ben senin içindeyim, Çiçeğim.

Herkesin değil, Beni arayanın içinde görünürüm.

Sen Bana baktın. Ben de seni görünür kıldım.”