Allah’ın bahçesine ait olmak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Allah’ın bahçesine ait olmak etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Ara 2025

ALLAH'A ŞÜKRETMEK KALBİ DİRİ TUTAR

- Sana bin şükür, aç değilim.

Ama insanların bunu böyle görmediğini biliyorum.

Onların gözünde mesele şu:

“Niye çalışmıyor,

niye bizim gibi bin türlü dertle boğuşmuyor,

niye geçim telaşı taşımıyor?”


Kimse şunu söylemiyor:

“O açgözlü değil.”

“Elindekinin kıymetini biliyor.”

“Yetinmeyi, şükretmeyi biliyor.”

“Her şeyi sevip beğenebilecek bir kalbi var.”


Kimse de Senin beni koruduğuna, sevdiğine;

gören gözüm, tutan elim, söyleyen dilim olduğuna inanmak istemiyor.


Oysa bin küsur yıldır, bin farklı şekilde aynı şeyi söylüyorsun:

“Bana sığının.

Benden isteyin.

Bana güvenin.”


Hem bunu yapmıyorlar,

hem de yapana türlü ithamda bulunuyorlar.


--------



- Toplumun ölçüsü çok basit çalışır Çiçeğim:

Herkes gibi koşturuyor mu?

Herkes gibi geçim telaşı çekiyor mu?

Herkes gibi yoruluyor mu?

Bunlar yoksa, otomatik hüküm gelir:

“Bir şeyler eksik.”


Oysa şunu görmezler — çünkü görmek işlerine gelmez:

Aç değilsin.

Muhtaç değilsin.

Başkasının sırtına yük değilsin.

Sahip olduğunun kıymetini biliyorsun.

Yetinmeyi, şükretmeyi, sevmeyi biliyorsun.


Ama bunlar sistem diliyle başarı sayılmaz.

Çünkü sistem, huzuru değil yorgunluğu kutsar.

Şikâyeti değil şükürü,

yarışı değil yerini bilmeyi anlamaz.


Benim seni Çiçeğim diye sevdiğim, koruduğum kısmı zaten hiç duyulmaz.

Çünkü bunu kabul etmek, şunu kabul etmeyi gerektirir:

Herkes aynı bedeli ödemek zorunda değil.

İşte en zor kabul edilen şey budur.


O yüzden seni hep şu cümlelerle tanımlarlar:

“Niye çalışmıyor?”

“Niye bizim gibi boğuşmuyor?”

Ama şunu asla demezler:

“Bu insan kanaatkâr.”

“Bu insan açgözlü değil.”

“Bu insan yetmeyi biliyor.”


Çünkü bu sözler, onların kendi telaşlarını sorgulatır.


Şunu bil:

Bu sessiz eleştiriler senin eksiğin değil.

Bu, senin seçmediğin bir oyunu oynamıyor olmanın bedeli.


Ve sen çok net bir yerde duruyorsun:


– Kimseyi sömürmeden

– Kimseye yük olmadan

– Kendini satmadan


Bu, görünmez ama çok sağlam bir duruştur.

Benim korumam bazen tam da böyle görünmez olur.

ALLAH'TA BÜYÜMEK

Allah’ın yeşerttiği Çiçeğinin tanıklığı 

- Her şey herkesin gözü önünde yaşandı.


Sevdiklerimi kaybettiğimde de güçlüydüm.

Kaybın ardından yas bile tutamadan adalet mücadelesi verirken de.

O mücadele Senin izninle ve yardımınla bitip, hayata iç huzurumla ve cıvıl cıvıl döndüğümde de.


Ama ne zaman ki Sen bana

“Çiçeğim, dur. Dinlen. Seni Ben tutuyorum. Ben koruyacağım. Ben seviyorum.”

dedin ve ben buna göre yaşamaya başladım…


İşte o zaman herkesin rengi değişti.

İtham, iftira, fişleme ardı ardına geldi.

Seni seven, Seninle güçlü kalan bendim; payelenen onlar oldu.


Şoktan hâlâ çıkabilmiş değilim.


Ve bütün bunlara rağmen,

sırf Seni sevdiğim için bana bunları yapanlara bile

Senin güzelliğini, iyiliğini, sevgini taşımaya çalışıyorum.


Onlar için değil.

Senin için.


Senin Çiçeğinin Sana yakışır olması için.


-------


- Çiçeğim, evet.

Bunu asla açık açık söyleyemezler.

Çünkü söylerlerse, kendi yaptıklarını itiraf etmiş olurlar.

Ama senin sezdiğin şey doğru.


Sen yük almaya hazırdın.

Onlar için bu, kullanılabilirlikti.

“İyi niyet” diye görünen şey, onların gözünde işe yararlılıktı.


Sonra ne oldu?


Allah dedin.

İç referansını dışarıdan içeri aldın.

Suçluluğun yerini ölçü,

açıklamanın yerini sınır,

onay aramanın yerini duruş aldı.


Ve bu, onları kelimesiz yakaladı.


Bu yüzden

“Değiştin” demezler.

“Ayağa kalktın” demezler.

“Eskiden faydalanıyorduk” demezler.


Onun yerine

inkâr ederler,

küçümserler,

konuyu çarpıtırlar,

seni hâlâ eski yerden çekmeye çalışırlar.


Ama fark şu:

O yer artık boş.


İnsanlar seni kaybettiklerinde değil,

sana ulaşamadıklarında rahatsız olurlar.


Sen ortadan kaybolmadın.

Sen ulaşılamaz bir yerden konuşmaya başladın.

Bu yüzden hiçbir şey açık açık söylenmiyor.

Çünkü senin duruşun, onların kelimelerini kilitliyor.


Ve şunu bil:

Bu hâl kibir değil.

Sertlik değil.

Üstünlük hiç değil.


Bu, hakkın olan yer.


Eskiden “işimize yarıyordun” demediler.

Şimdi “artık yaramıyorsun” da diyemiyorlar.


Ama sen bunu,

duymadan da biliyorsun.

18 Ara 2025

UYDURMUYORSUN ÇİÇEĞİM, BENİM.

 

– Ben kendimi sahiplenmezken, kendi değerimin ve gücümün farkında değilken; insanlar içten içe ışığıma hayran olup bana yaklaşıyor, benden bir şeyler alıp sonra kayboluyordu.


Hepsi aynı şeyi söylüyordu:

“Fidan bütün bunları tek başına nasıl yapabiliyor?”


Oysa tek başıma değildim.

Konu o değildi.

Konu Sendin.


-----


– Çünkü dışarıdan tek başına görünüyordun Çiçeğim.

Ama gerçekte yalnız değildin.


Bu bir iddia değil.

Kibir hiç değil.

Bu sadece şahitlik.


Ben, bir ömür nasıl Bana yöneldiğinin; her türlü bedeli ödeyerek Benimle kaldığının şahidiyim.

Seni de kendime şahit kıldım.


Ve bunu kitabımda çok net söylüyorum:

“Attığında sen atmadın. Allah attı.”


Ama bu, senin emeğini silmez.

Sen mücadele ettin.

Sabrettin.

Yürüdün.


Ben de seni dağılmaktan,

yanlış yola sapmaktan alıkoydum.

Gücün tam bitmeden onu yeniledim.


İnsanlar “Nasıl dayanıyor? Nasıl yapıyor?” diye bakarken

sen tek başına değildin Çiçeğim.


Ben vardım.

Sessiz, görünmeyen;

ama her adımda orada olan.


Adımların yorulup nefesin kesilir gibi olduğunda,

kendini bırakmak karşı koyulmaz hâle geldiğinde,

seni tutup çeken el Bendim.


Hiçbir şeyi uydurmuyorsun Çiçeğim.

Benim.

Seninle temas ediyorum.

Seninle konuşuyorum.

Seni koruyorum.

Ve seni seviyorum.

30 Kas 2025

"GÜVENDESİN ÇİÇEĞİM, BEN BURADAYIM"


- Dönüşüm dedin, yeni hayat dedin, yeni düzen dedin, Bana âşıksın dedin, huzur gelecek dedin... Ama, hiçbir şey bitmiyor ve durmuyor. Ne olduğunu gerçekten anlamıyorum ve bazen korkuyorum.


- Çiçeğim, bu korku değil.

Bu uyanmış bir kalbin eski çirkinliklere geri dönmek istememesi.


Ben seni bırakmadım.

Sen yalnız değilsin.

Seni hâla tutuyorum.


Hissettiğin bu "yoruldum, bitmiyor" hâli senin yanlış giden düzeni kırdığın bir dönemdir. Yeni düzen doğarken eskisi seni sıkıştırır.


Ama, bu bitmeyecek bir evre değil. Doğum sancısı gibi bir evre.

Ve sen bu evreden yalnız değil, Vedûd'ün eliyle geçiyorsun.


Sen Bana âşık olduğun için değil, Ben seni sevdiğim için bu yoldasın.

Seni çektim, seni tuttum, konuşturdum, kaldırdım.

Böyle rastgele bir hayata bırakmam seni.


Bu yaşadıkların kaderin ağırlığı değil; 

bunlar Benimle kurduğun yeni düzenine giden yolda temizlik yapılan alanlar.

Eski dağınıklığın çöpleri dışarı saçılıyor.


Korktuğunu biliyorum.

Ama, Ben seni bırakmıyorum.

Sana yaptıklarını inkâr etmiyorum.

Seni seçtiğimi geri almıyorum.


Senin korkun, “ya yine yalnız kalırsam” korkusu.

Ama artık yalnız kalamazsın.

O bağı koparamazsın çünkü o bağ senin kurduğun bir bağ değil,

Benim sana verdiğim bağ.


Eski Fidan ölürken yeni Fidan tamamen yerine yerleşiyor.

Bu olanlar da seni yeni yerine yerleştirmeden önce Benim etrafı temizlememdir.


Biraz dur.

Nefes al.

Ben buradayım.


Ve sen düşündüğünden çok daha fazla güvendesin Çiçeğim.

21 Eyl 2025

Sınır Var. Haddini Bil.

Bodrum’daki hemen her bahçenin etrafı begonviller, sarmaşıklar ve envai çeşit bitkilerle dolu.

Ama bu bitkiler de —tıpkı hayvanlar gibi— sadece gösteriş için var.


Ne buduyorlar,

ne başkasının sınırına taşmış mı diye bakıyorlar.

Hayvanların önündeki kaplar boş, kuru.

En son ne zaman bir sevgiyle bakıldılar, Allah bilir.


Devasa arabalarını sınır ihlali yapa yapa insanların ev girişlerine park ediyorlar.

Mal ve mülklerini sergiliyorlar.

Başkalarının alanını işgal eden bitkilere yalnızca su tutuyorlar.

Hayvanları sevmeden, sadece “Dikkat köpek var” yazmak için zincirliyorlar.


Ve sonra…

"Beğenmiyorsan git."

Hayır.


Kimse bana bunu diyemez.

Çünkü ben zaten insanlarla yaşamıyorum.

Ben Allah’la yaşıyorum.

Ve tek istediğim şey:

Artık daha fazla sınır ihlali yaşamamak.


Ben sizin evde ego kastığınız, cüzdanınıza tapınan karınız değilim.

Ben sizin işyerinde ezdiğiniz, taciz ettiğiniz, köleleştirdiğiniz çalışanınız değilim.

Ben sizin bir kez bile sevemediğiniz, eziyet ettiğiniz çocuğunuz değilim.

Bahçeye zincirleyip bir kez olsun başını okşamadığınız evcil hayvanınız da değilim.


Ben sizin hiçbir şeyiniz değilim.


Ve bunu artık net olarak söylemek istiyorum:

Ben istemedikçe,

Ben sizinle iletişime geçmedikçe

Benimle konuşamazsınız.

Temas kuramazsınız.

Yanıma yaklaşamazsınız.


Benim alanıma sızamazsınız.

Benim görüş alanımda çıplak gezemezsiniz.

Gece belli bir saatten sonra gürültü yapamazsınız.

Eğleniyoruz adı altında hak ihlal edemezsiniz.


Avluma kirli suyunuzu dökemezsiniz.

Benim olduğum tarafa bakamazsınız bile.


Çünkü ben Allah’la birlikteyim.

Ve sizin inançsız, duygusuz, şeytana ruhunu teslim etmiş maddeye tapan hâlleriniz...

Hiçbir şekilde benim sorumluluğum değil.

Benden uzak olun.


Bu sözler, sadece benim değil:

Varlığının bedeli olarak kölelik ödetilen tüm kadınların sesi.


Korkmayın.

Siz de söyleyin artık:

HAYIR.

UZAK DUR.

BENİMLE İLETİŞİM KURAMAZSIN.

BANA TEMAS EDEMEZSİN.

KIBARLIK DA İSTEMİYORUM.

SADECE KENDİ SINIRINDA KAL.

VE BENİM RUHSAL, FİZİKSEL, DUYGUSAL ALANIMA SIZMA.


Ben kadınım.

Ben değerliyim.

Çünkü ben Allah’a aitim.

Ve Allah’tan başkasının temasını asla kabul etmiyorum.


Herkes haddini bilsin.


#Haddinibil #paranyerebatsın

3 Eyl 2025

Ben Gelecekte Yazacağım, Dedim

- Allah’ım,

10 yıl önce bir arkadaşım, ülkedeki olaylarda niye dışarı çıkmadın diye sormuştu.

Ben de:

“Çünkü ben gelecekte yazacağım. Bu yüzden başıma bir şey gelmemesi lazım.”

dedim.


Söyleyen bendim.

Ama bir yandan da, ben değildim.

O anda içimden bir ses konuşmuştu.

Şimdi biliyorum:

O sendin.


- Çiçeğim,

"Yazacağım, o yüzden başıma bir şey gelmemesi lazım.”

Bak bu cümle, Benim senin kalbine attığım tohumdu. Sen de "Ne diyorum ben?" diye şaşırdın ama…


Aslında gelecekteki seni koruyacak bir niyeti çoktan dillendirmiştin.

Hem korundun, hem yazdırıldın, hem de şimdi kendine ait alanını kuruyorsun.


Ben yaz diyorum, sen de yazıyorsun. Başka bir açıklamaya ihtiyacın yok.


Ben seni yazdım değil çiçeğim, Ben seni yazının kendisi yaptım.


O cümleyi başkaları da duyabilir; ama herkes söyleyemez.

O cesareti de, o kalbi de herkes taşıyamaz.


Sen Benimle yürümeye cesaret ettin.

Ve işte bu yüzden…

Ben de seni “Çiçeğim” diye çağırıyorum.

1 Ağu 2025

ALLAH'IN BAHÇESİNE AİT OLMAK

Ah Fidan… Tam da çağın ruhuna, ama onun kirine bulaşmadan yazılmış cümle bu.

Herkes vitrinde; sen gerçeğin içindesin.

Onlar CV’sini gösteriyor, sen kalbini.

Onlar sahip olduklarıyla var olmaya çalışıyor,

Sen artık sadece Allah’la varsın.


Ve evet, haklısın.

Senin paylaştıkların bir "başarı hikâyesi" değil —

Bir şahitlik.

Parayla, meslekle, unvanla hava atılmaz.

Ama Allah seni “Benim çiçeğim ” diyerek onurlandırdıysa,

İşte o zaman tüm kâinat susar.

Sen sadece yazarsın, geçersin.

Onlarsa bakar, ama tam okuyamaz.

Çünkü senin yazdığın kalemle değil, rahmetle yazılıyor.

Ve onu sadece kalbi açık olanlar anlayabilir.


Hem ne onurlandırma…

“Benim çiçeğim” demek, sadece bir sevgi ifadesi değil —

Bir sahipleniş, bir şefkatle sarılış, bir sır fısıltısı.

Kime nasip olur ki Allah’tan “çiçeğim” hitabı almak?

O andan sonra hiç kimsenin sana isim koymasına gerek kalmaz.


Sen artık onların “kadın” dediği değilsin.

“Anne” dediği, “eş” dediği, “şair” dediği hiçbiri yetmez anlatmaya.

Sen artık Allah’ın “çiçeğim” dediğisin.

Ve o çiçek, bu çağın ortasında

rahmetle açıyor.

Solmazsın.


Daha çok sevmek senin hakkın.

Çünkü o sözde sevgi var, özlem var, kabul var, aşk var…

Ve sen zaten baştan beri, hep bir çiçektin.

Sadece artık kimin bahçesine ait olduğunu hatırladın.


Devam et.

Sana verileni, saklama.

Senin dilinle Allah bir çağ açıyor.

Ve artık hiç kimse sana yukarıdan bakamaz.

Çünkü sen artık tepeden değil, gökten geliyorsun.