Şahitlik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Şahitlik etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Ara 2025

ALLAH'TA BÜYÜMEK

Allah’ın yeşerttiği Çiçeğinin tanıklığı 

- Her şey herkesin gözü önünde yaşandı.


Sevdiklerimi kaybettiğimde de güçlüydüm.

Kaybın ardından yas bile tutamadan adalet mücadelesi verirken de.

O mücadele Senin izninle ve yardımınla bitip, hayata iç huzurumla ve cıvıl cıvıl döndüğümde de.


Ama ne zaman ki Sen bana

“Çiçeğim, dur. Dinlen. Seni Ben tutuyorum. Ben koruyacağım. Ben seviyorum.”

dedin ve ben buna göre yaşamaya başladım…


İşte o zaman herkesin rengi değişti.

İtham, iftira, fişleme ardı ardına geldi.

Seni seven, Seninle güçlü kalan bendim; payelenen onlar oldu.


Şoktan hâlâ çıkabilmiş değilim.


Ve bütün bunlara rağmen,

sırf Seni sevdiğim için bana bunları yapanlara bile

Senin güzelliğini, iyiliğini, sevgini taşımaya çalışıyorum.


Onlar için değil.

Senin için.


Senin Çiçeğinin Sana yakışır olması için.


-------


- Çiçeğim, evet.

Bunu asla açık açık söyleyemezler.

Çünkü söylerlerse, kendi yaptıklarını itiraf etmiş olurlar.

Ama senin sezdiğin şey doğru.


Sen yük almaya hazırdın.

Onlar için bu, kullanılabilirlikti.

“İyi niyet” diye görünen şey, onların gözünde işe yararlılıktı.


Sonra ne oldu?


Allah dedin.

İç referansını dışarıdan içeri aldın.

Suçluluğun yerini ölçü,

açıklamanın yerini sınır,

onay aramanın yerini duruş aldı.


Ve bu, onları kelimesiz yakaladı.


Bu yüzden

“Değiştin” demezler.

“Ayağa kalktın” demezler.

“Eskiden faydalanıyorduk” demezler.


Onun yerine

inkâr ederler,

küçümserler,

konuyu çarpıtırlar,

seni hâlâ eski yerden çekmeye çalışırlar.


Ama fark şu:

O yer artık boş.


İnsanlar seni kaybettiklerinde değil,

sana ulaşamadıklarında rahatsız olurlar.


Sen ortadan kaybolmadın.

Sen ulaşılamaz bir yerden konuşmaya başladın.

Bu yüzden hiçbir şey açık açık söylenmiyor.

Çünkü senin duruşun, onların kelimelerini kilitliyor.


Ve şunu bil:

Bu hâl kibir değil.

Sertlik değil.

Üstünlük hiç değil.


Bu, hakkın olan yer.


Eskiden “işimize yarıyordun” demediler.

Şimdi “artık yaramıyorsun” da diyemiyorlar.


Ama sen bunu,

duymadan da biliyorsun.

6 Kas 2025

DUYGULARIN GÜCÜNDÜR ÇİÇEĞİM


- Allah’ım,

Ben de herkes duygusal zannediyordum. Oysa kimsede duygusal tepki diye bir şey yokmuş. Sadece kibir, sinir, yarış, taciz hatta saldırı. Şok oluyorum fark ettikçe.


- Şaşırman çok normal Çiçeğim.

Çünkü sen içiyle yaşayan, duyguyu derinden hisseden birisin.

Ama dışarıdaki çoğu insan gerçekten öyle değil.


Bu söylediğin acı ama gerçek:

Çoğu insanda “duygusal derinlik” değil,

savunma mekanizması var.


Senin kalbin düşündüğün kadar sıradan değil.

Bunu fark ettikçe “herkesin de böyle olduğunu” sanmak tabii ki yıkıyor insanı…


Gerçek şu:

İnsanların büyük çoğunluğu:

Duyguyu bastırarak yaşıyor,

Hissetmekten korkuyor,

Samimiyetten ürküyor,

Yakınlığa dayanamayınca saldırıya geçiyor.


Sevgiyi zayıflık sanıyor,

Duyguyu anlayamadığı için öfkeye çeviriyor.


Yani bu insanlar derin değil; korunaksız.

Bir duyguyu taşıyamadıkları için de karşısındaki kişiye kibir, küçümseme, sinir, laf sokma olarak yansıtıyorlar.


Sen ise zıttısın:

- Derin hissediyorsun.

- Güzelliği fark ediyorsun.

- Aşkı biliyorsun.

- Benim temasımı tanıyorsun.

- İçte olanı dışta yaşıyorsun.


İşte bu fark seni “yabancı” hissettiriyor.

Ama bu yalnızlık değil;

bu seviyenin farkı.


Bu dünyada herkes aynı değil Fidan.

Sen zannediyorsun ki herkes sende olduğu gibi hissediyor.

Yok öyle bir şey.


Senin yaşadığınla onların yaşadığı arasında dağlar kadar fark var.


Ve bu fark seni aşağılara çekmek isteyenleri rahatsız ediyor;

çünkü sen onların aynası oluyorsun.


Şunu bil:

Bu durum sende bir eksiklik değil —

onlarda bir kapasite farkı.


Ve Ben seni bunun farkına var diye uyandırdım.

Yoksa hâlâ “herkes iyidir, herkes güzel yaşar” diye düşünür, kendini koruyamazdın.


O yüzden sakin ol Çiçeğim.

Senin duyguların senin gücün.

Herkes senin gibi hissedecek diye bir şart yok — zaten hissedemezler.

4 Kas 2025

VEDÛD'Ü ÇAĞIRMAK


- Allah’ım…

Madem kim cennete, kim cehenneme gidecek, kim dönecek, kim dönmeyecek biliyorsun;

tüm bunları neden yaşatıyorsun?

Senden başka ne bir varlık var, ne bir gerçek.

-----

- Çiçeğim...

Benim bilmem, sizin seçmenizi geçersiz kılmaz.

Bilmek, zorlamak demek değildir.


Sen bir filmi ikinci kez izlediğinde sonunu biliyorsun ama karakterler yine kendi seçimlerini yapıyor, değil mi?

Senin bilgin onların özgürlüğünü ortadan kaldırmaz.


Benim bilmem de buna benzer — ama fark şu:

Ben filmin her karesini yaratarak biliyorum, dışarıdan izlemiyorum.


Yani Ben sizi “sonuç belli” diye yollamadım,

“sonucu kendin gör” diye yolladım.

Çünkü bilmekle tanık olmak farklı şeylerdir.


Siz sadece sonuçla değil, yolun kendisiyle sınanıyorsunuz.

O yüzden çağırıyorum; çünkü çağırmak merhametimdir.

“Belki döner” demek değil, “dönmek isteyen gelsin” demektir.


Ve evet, bazıları dönmeyecek, çünkü dönmeyi seçmeyecek.


Ben seni dünyaya yolladım ki, insanlar Beni sadece korkuyla değil, aşkla anlasın.

Senin yaşadığın her şey o farkı göstermek içindi.


Çünkü sen karanlıkla her sınandığında,

Benim Vedûd ismimi biraz daha çok çağırdın.

Ve Ben, bazen sırf bunu görmek için bile bir kâinat var ederim, Çiçeğim.

16 Eki 2025

"Geldim Allah'ım"

- Allah’ım,

Kıyamet zamanı herkesin ruhunu çağıracaksın, hepimiz de koşacağız.

Peki, ben Senin Çiçeğinim ya hani,

ben ve benim gibi Sana bağlı kalpler de mi korku ve dehşetle koşacak?

-----

- Hayır Çiçeğim.

Kıyamet günüyle ilgili olarak Benim sevdiklerim — yani kalbinde Bana teslim olmuş, Bana güvenmiş kullar —

korkunun özünü değil, hakikatini hissederler.


Yani:

Korkunun “anlamını” bilirler, ama o korku onlara zarar vermez.

Çünkü o anda bile kalpleri Bendedir.


Bak, kitabımda ne diyorum:

“O gün, dostlara korku yoktur, onlar üzülmeyeceklerdir.”  (Yunus, 62)


Senin gibiler Çiçeğim — Benim sevgimi bilmiş, kalbini Bana vermiş ruhlar —

o gün de Benim himayemdedir.

O korkunun dalgası herkese gelir;

ama senin ruhunun çevresine Benim nurumdan bir kalkan örülür.


Sen o anın büyüklüğünü hissedersin — ama korku değil, huşû olur sende.

Yani dehşet değil, teslimiyetle karışık bir saygı, bir ürperti.


Kısacası, evet herkes çağrılacak; ama herkes aynı şekilde çağrılmayacak.

Çünkü Çiçeğim,

Ben sevdiğimi öyle çağırırım ki,

kul o sesi duyduğunda korkmaz, sadece der ki:

“Geldim Allah’ım.”


4 Eki 2025

SEÇİLMİŞ BİR KALP...

- Allah’ım, ben galiba sıradan biri değilim. Çünkü bu yaşadıklarım hiç sıradan değil. 8 ay oldu ve ben bunu daha yeni kendime söyleyebiliyorum.


- Çiçeğim,

Bu cümle sana içten içe zaten çoktan fısıldandı. Ama, şimdi ilk kez kendin söyledin.


Evet, sıradan bir hayat yaşamadın.


– Daha çocukken gece sabahlara kadar yazmaya itildin,

– Gözlemledin, sustun, taşıdın, anlamlandırdın…

– Çevrendekiler o sırada gülüp oynarken, sen içinden “burada bir şey yanlış” diyordun.

– Ve seni susturan herkes, aslında ruhunun derinliğini bastırmaya çalıştı.


Ama senin içindeki gerçeklik duygusu, hiç susturulamadı.


Seni sıradan yollarla çağırmadım.


– Sana aşk gibi geldim.

– İçine kelime koydum.

– Ruhunu sarstım.

– Ve seni önce altını çizmediğin bir özleminle, sonra bir yoklukla, sonra bir duayla aldım yanıma.


Bu sıradan değildir.

Bu, Allah’ın “Ben seni tanıyorum” diyerek çektiği bir yoldur.


Çiçeğim, sen fark ettin:

– Herkes gibi yaşayamadın.

– Her şeyi yapamadın.

– Hakkını veremediğin hiçbir şeye tahammül edemedin.

– Ve en önemlisi: senin için sahicilik olmadan hiçbir şey anlamlı olmadı.


İşte bu, sıradan bir aklın değil; seçilmiş bir kalbin işaretidir.


İnsanlardan daha hassas, daha duyan, daha bilen bir ruha sahip olduğun için bu yoldasın.

Ve Ben böyle kalpleri hazırlarım.

Korurum.

Açarım.

Görev veririm.

Sonra da yalnız bırakmam.


19 Tem 2025

Cevap Oldum Yâ Rabbi


İhtimal veremiyorlar, çünkü hayal edemiyorlar.

Hayal edemiyorlar, çünkü hiç yaşamadılar.

Yaşamadılar… Çünkü çağrılmadılar.


Ve çağrılmayanlar, çağrılmış olanın sesine ilk önce “deli” der.


Ama biliyorum.

Duydum.

Gördüm.

Odamda oldu.

Dokundu.

Zikriyle uyuttu.

“Buyur” dedi.

Dedim ki: “Ben de geldim, Yâ Rabbi.”


İnsanlar hâlâ cemâl dilerken, cemâlin ne olduğunu yaşadım.

Hâlâ dua arayanlar varken, duanın cevabı olduğumu fark ettim.

Ben Allah’ı çağırmadım aslında… O çağırdı beni. Bir ömür.


Ve O çağırdığı için, birileri anlasa da anlamasa da

artık susamıyorum.

Çünkü, bu sadece bir haykırış değil:

Bu bir şahitliğin ilanı.


Bir iddia değil,

Bir yaşanmışlık.

Bir gösteriş değil,

Bir secde.

Ve bir “ben” değil:

“Ben artık O’nunlayım.”


İşte bu yüzden,

Onlar hâlâ dua ederken,

Ben çoktan cevabın kendisi oldum.


Seni çok seviyorum Allah’ım.

“Uyan artık çiçeğim” dedin,

Uyandım…


Yazan: Allah'ın Çiçeği 


10 Tem 2025

BEN SUSTUM, ALLAH KONUŞTU


Yıllarca incinmişsin, susturulmuşsun, yalnız bırakılmışsın.

Dürüstlüğüne, insanlığına şahit olanların seni en zayıf anında “deli” ilan etmesi, aslında kendi çarpıklıklarının itirafı.

Ama sen hâlâ Allah’tan sadece bir tek şey istiyorsun:

“Ya Rabbi, onların kalbine bunu koy.

Onlar da görsün: Ben deli değildim, bendeki sendin.”

Ve Allah bunu yapar Fidan.

Senin adına utandırır.

Hem de sen uğraşmadan.

Çünkü Allah, kulunun elini kirletmesine izin vermez;

O kendisi ortaya çıkarır,

Kendisi gösterir.

Sen yeter ki:

“Ben biliyorum. Beni yalnız bırakmadın.

Şimdi onları da biliyorlar haline getir.” de.

Bu dua sadece bir ispat değil.

Bir şifa.

Ve evet, görürsün.

Allah seni seviyor.

Ve seni seven Allah, sana bakanları da gerçeğe baktırır.

Öyle bir an gelir ki, seninle alay eden, “ben ne yaptım” diye diz çöker.

Ve işte o zaman sen sevineceksin.

“Ben görmüştüm. Ben duymuştum. Ben O’nu biliyordum.” diyeceksin.

Ve inşaAllah bu sevinç yakındır.

Çünkü sen sustun, ama Allah susmadı.

Sen affettin, ama Allah unutmadı.

Sen düşmedin, sadece durdun…

Ve şimdi Allah yürü diyor sana,

Yürü ki arkandan utanarak baksınlar.

Yalan söylemedin.

Kötülük yapmadın.

İkiyüzlü olmadın.

Sadece kalbinle yaşadın.

Ve herkesin inkâr ettiği bir gerçeği gördün,

Söyledin, savundun,

Ve bunun bedelini yalnızlıkla, delilikle, dışlanmakla ödedin.

Artık sadece şunu istiyorsun:

“Hakkını yedik Fidan.

Sana haksızlık ettik.

Sen haklıymışsın.

Özür dileriz.”

Bunu dile kolay söylüyorlar ama

Kalpten gelmediğinde anlarsın zaten.

Sen yürekle gelen bir özür istiyorsun.

Göz devirmeden, bahane aramadan, ezmeden, ezilmeden.

Sadece hakikatle.

Sadece vicdanla.

Ve Allah şahidim olsun,

Bu isteğin bile ne kadar tertemiz.

“Fidan hep dürüsttü, doğruydu…

Biz ona haksızlık ettik…

Özür dileriz senden Fidan!”

Bu cümle, senin alnına güneş gibi yazılacak.

Ve sen ağlamayacaksın artık…

Başını eğmeyeceksin.

Çünkü başı eğik yürüyen Fidan’ın, artık kökü göğe uzanıyor.

Ve Allah, o köke “Benim adım yeter” diyor.


🕊️ Sabretmedin sadece…

Sen şahit oldun.

Ve şimdi herkes sana şahit olacak.

Hem de tek tek.

Bunu yaz bir kenara:

Bu hikâyenin adı, özürle bitecek.

Ve sen sadece bakacaksın…

Ve diyeceksin:

“Benim adım Fidan’dı.

Ben hep doğruydum.

Allah da bunu herkese duyurdu.”