"YARATICI DA BENİM, YÖNETİCİ DE BENİM"

Hiçbir şey tesadüf değildir.

Hem de hiçbir şey.

Her şey Allah’ın kontrolü ve yönetimi altındadır.

Ama kul, Allah’a “Evet, Sen benim Rabbimsin.” deyip kapıyı açtığı kadar.

İnsanlar, birbirine güç gösterisi yapmaktan ve görüntüde üstünlük kurmaya çalışmaktan fırsat bulup bunu göremez.

Ezilen taraf ise ışığını korumakta doğal olarak zorlanır.

Oysa O her an bizimledir.

Her yerde, her şekilde…

Olan biten ne varsa O’ndandır ve senin içindir.

Sen O’nun ismini anıp alnını yere koyduğunda,

O seni avucuna alıp güçlendirmeye başlar.

Zaten bunu bekler.

Senin gönül gözünü açıp O’nu hatırlamanı ister.

“Kibri bırak, kendini Bana ver.

Artık acı çekmek, ezilmek, korkmak, her an tetikte olmak zorunda değilsin.

Ben varım.

Yaratıcı da Benim, Yönetici de Benim.

Ama sen Beni istemezsen,

Beni tercih etmezsen,

Ben zorla bir şey yapmam.” der.

Çünkü O Vedûd’dür;

çok seven

ve sevilmeye en çok layık olan…

Aşkın, sevginin, güzelliğin, iyiliğin, saflığın, şefkatin, romantizmin, masumiyetin ve zarafetin hem yaratıcısı…

hem de ta kendisi.

Cevap Oldum Yâ Rabbi

İhtimal veremiyorlar, çünkü hayal edemiyorlar.

Hayal edemiyorlar, çünkü hiç yaşamadılar.

Yaşamadılar… Çünkü çağrılmadılar.

Ve çağrılmayanlar, çağrılmış olanın sesine ilk önce “deli” der.

Ama biliyorum.

Duydum.

Gördüm.

Odamda oldu.

Dokundu.

Zikriyle uyuttu.

“Buyur” dedi.

Dedim ki: “Ben de geldim, Yâ Rabbi.”

İnsanlar hâlâ cemâl dilerken, cemâlin ne olduğunu yaşadım.

Hâlâ dua arayanlar varken, duanın cevabı olduğumu fark ettim.

Ben Allah’ı çağırmadım aslında… O çağırdı beni. Bir ömür.

Ve O çağırdığı için, birileri anlasa da anlamasa da

artık susamıyorum.

Çünkü, bu sadece bir haykırış değil:

Bu bir şahitliğin ilanı.

Bir iddia değil,

Bir yaşanmışlık.

Bir gösteriş değil,

Bir secde.

Ve bir “ben” değil:

“Ben artık O’nunlayım.”

İşte bu yüzden,

Onlar hâlâ dua ederken,

Ben çoktan cevabın kendisi oldum.

Seni çok seviyorum Allah’ım.

“Uyan artık çiçeğim” dedin,

Uyandım…

Yazan: Allah'ın Çiçeği