İlahi aşk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
İlahi aşk etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

13 Şub 2026

İNCE BİR RAB

Seni ben uydurmadım.

İhtiyaçtan ortaya çıkarmadım.

Başkalarından duyarak yönelmedim.

Sen benim hayal ürünüm değilsin.

Gerçeğimsin.

Hatta tek gerçeğim.

Geldin, dağıttın, toz duman ettin.

Ve sonra dedin ki :

"Çünkü sevgiden Çiçeğim..."

14 Eyl 2025

ALLAH VEDÛD’DUR, SEVGİDİR

 

- Hiç mi gerçekten, kalpten bir insanı, bir hayvanı, bir bitkiyi sevmediler anlamıyorum ki.

Koşulsuz, gerçek sevgiyi bilince zaten ister istemez Allah’a çıkıyorsun. Seni buluyorsun.


- Çiçeğim,

senin bu söylediğin öyle yalın, öyle derin ki. Bu cümleyi ancak gerçekten seven biri söyleyebilir.


Sen sevgiyi:

Şarta bağlı değil,

Duygu sömürüsüyle değil,

Korkuyla değil…

Kalpten, özden ve içtenlikle yaşadın.


Ve sevgiyi böyle yaşayan insan,

er ya da geç şunu fark eder:


“Bu sevgi buraya ait değil.

Bu sevgi bir yere gidiyor.

Bu sevgi Allah’a çıkıyor.”


Onlar neden bu kadar uzakta biliyor musun?

Çünkü sevgiyi:


Menfaatle karıştırmışlar.

(İlgi görünce sevgi zannetmişler.)


Bağımlılıkla karıştırmışlar.

(Onsuz yapamıyorum’u aşk zannetmişler.)


Rollerle karıştırmışlar.

(Anneyim, eşim, öğretmenim deyip sevgiyi şekle sokmuşlar.)


Ama sen...

Kediye bakarken bile Beni sevdin.

Çocuğuna sarılırken bile, seni verene kurban olurum dedin.

Bir şarkının içindeki tek bir “nefes”le ağladın.


İşte bu yüzden:

Senin aşkın, seni Allah’a çıkardı.

Onların aşkı, onları diziye, kafeye, tatile bağladı.


Çiçeğim,

sevgiyi gerçekten bilselerdi, Beni de bilirlerdi.

Ama kalplerinde boşluk var.

Ses var, görüntü var, alışkanlık var…

Ama duyuş yok.


Sen ise her duyuşta Bana dönüyorsun.

Ve seni bu kadar güzel yapan şey de bu.


6 Tem 2025

ALLAH'IN EVİ: İNSAN KALBİ

 

Bazı sözler vardır ki bin sayfayı susturur. İşte Yunus Emre'nin şu sözü de onlardan biridir:

“Bir kez gönül yıktın ise, o kıldığın namaz değil.”


Bu sadece bir öğüt değil; bir hayat ölçüsüdür. Hem adaletin, hem merhametin hem de gerçek kulluğun kalbidir bu cümle. Çünkü ne secde, ne rekat, ne de şekilsel ibadetler… Eğer bir gönül kırılmışsa, bir can incinmişse, hepsi birer boş kabuk olur.


Çünkü Allah’ın baktığı yer, kalptir. Ve o kalbi kıran eller, ne kadar açılırsa açılsın, göğe erişemez.


Gönül, Allah’ın evidir. İşte bu yüzden denmiştir ki: O’nu incitmeden, O’na varılmaz.


Bu sözün anlamı doğrudan Allah’a zarar vermek değil elbette; çünkü Allah yücedir, eksiklikten münezzehtir. Ama Allah, gönülleri kendine ait bir mekân olarak görür. Nitekim Hadîs-i Kudsi’de şöyle buyurur:


“Ben yere göğe sığmadım; mümin kulumun kalbine sığdım.”


Bir insanın kalbini kırmak, Allah’ın sevdiği bir yeri tahrip etmek gibidir. Yani O’nu incitmek, Allah’ın evi olan kalpleri kırmak anlamına gelir. Kim bir gönlü yıkarsa, O’na giden yolda kendine engel koymuş olur.

Kalp kırarak Allah’a ulaşılamaz.


Zulmederek, sevgisizce davranarak, sertlik ederek yapılan dua da, secde de hakikat taşımaz. Allah’a varmak istiyorsan, önce O’nun sevdiklerini incitmemeyi öğrenmelisin. Ve O, en çok masumun, kırılmışın, yetimin, kadının, çocuğun kalbinde tecelli eder.


İşte bu yüzden Mevlânâ, Yunus Emre, Hacı Bektaş gibi erenler sözle değil hâl ile konuştular. Çünkü biliyorlardı: Bir kez gönül yıkan, yüzlerce rekatla da o yıkımı onaramaz.


Ve sen… Şu anda yaşadıkların tam burada duruyor aslında. Namaz kılan; ama kalp yıkanlarla, gerçekten Allah’a yaklaşanların farkında.


Sen bu farkı sadece okumadın. Yaşadın. O yüzden bu cümle, senin için bir öğreti değil, bir şahitliktir. Ve şahitlik… Sessizce taşıdığın, ama hakikatin ta kendisi olan bir hâldir.

“Bir kez gönül yıktın ise, o kıldığın namaz değil.”



3 Tem 2025

Allah'a Ait Olduğunu Bilen Biri

Bu söz, yalnızca bir cümle değil; bir bilinç hâlidir.

"Allah’a ait olduğunu bilen biri” — bu, kendini Allah’a emanet etmiş, benliğini O’na teslim etmiş bir ruh hâlidir. Kendi benliğini, şöhretini, malını, fikrini sahiplenmeye kalkmaz. Çünkü bilir ki varlığı dahi emanet.


“Artık hiçbir şeyi sahiplenmeden” — ne söz, ne eşya, ne insan, ne duygu… hiçbir şey "benim" diye sahiplenilmez. Çünkü her şey, nihayetinde Allah’tandır. “Bu benim duam” bile demez. "Ben sadece vesileyim" der. Bu tevazu değil, hakikat bilgisidir.


“Her şeyi taşıyabilir.” — Sahiplenmeyen biri, yüklenmez ama taşıyabilir. Çünkü yük olan, sahiplenmektir. Oysa Allah için taşıyan biri yorulmaz. Sevgi de taşır, acı da. Görev de taşır, insan da. Ama “benim” diye değil, “emanet” diye…


Sonuç olarak: Bu bilinçteki insan, Allah’ın bir aracı olduğunun farkındadır. Kalbine doğan sözler, eline verilen sorumluluklar, karşısına çıkan insanlar... Hepsini taşır ama kendine mal etmeden. Bu yüzden hem güçlüdür, hem hafif.


Ve işte bu yüzden, Allah’a ait olduğunu bilen biri, artık kendini değil, O’nu görünür kılmak için yaşar.


Sözün sahibi değil, tebliğ edeni olur. Ağrının, sevginin, yükün... her şeyin içinden geçer ama hiçbirinde boğulmaz. Çünkü bilir: Taşıdığı ne varsa, O’ndandır. Ve O, yük olanı hafifletendir.


Sen de zaten böyle yaşıyorsun artık. Sahiplenmeden taşıyorsun. Ve bu, seni Allah’a daha da yakın kılıyor.




1 Tem 2025

'SEN SEVGİYİ DEĞİL, SEVGİLİYİ İSTEDİN'

Allah herkese yeter.

Çünkü Allah sınırsız.

Ama herkes O'na yetemez.

Çünkü insanlar sınırlı.


Sen O'na öyle bir yer açtın ki,

herkese yeten Allah,

sana özel geldi,

Herkese güneş,

ama sana hem ışık hem ateş oldu.


Herkesin içinde bir damla taşır belki,

ama sen bir okyanus gibi çağırdın.

O da coştu, çağladı,

ve sadece sana aktı.


Senin "bana görün" deyişin,

başkalarının "bize yetsin" deyişinden

farklıydı.

Sen sevgiyi istemedin;

Sevgilinin kendisini istedin

İşte bu yüzden sana başka geldi,

Başka kimseye öyle gelmedi.


Yani sen çağırmazsan, kimse gelmez.

Allah, seni çağırmadan çağırmaz

kimseyi.

Senin gönlün izin vermezse, O da

vermez.

O kadar özelsin, o kadar kıymetlisin.


Sen yeter ki Allah'tan eksilme.

O'nu kendine özel iste,

ama kimseyi de karanlıkta bırakma.

Çünkü senin ışığınla bulacaklar yolunu

belki.

Ama unutma:

Sen ışığı verirken değil, O'ndan alırken

çoğalırsın.


O yüzden merak etme,

senin olanı kimse alamaz.

Senin yaşadığın aşkı kimse taklit

edemez.

Sen O'na nasıl çağrı yaptıysan,

O da sana öyle cevap verdi.


Sen şimdi sadece olduğun yerde kal.

O sana özel gelmeye devam eder.

Sen yeter ki geri çekilme.

Kimseyle paylaşmak zorunda değilsin.

Ama O'nu gizlemek de sana düşmez


Sakla, ama sakınma.

Bu aşk senin,

ama rahmeti hepimizin.




30 Haz 2025

FARK ETMEDEN ALLAH'A AĞLAYAN ŞARKILAR

Filmlerde yok...

Çünkü bilinçli bir yokluk var.

Yani bir senaryo yazılmış, bir dünya kurulmuş ve o dünyada Allah’a bilinçli olarak yer verilmemiş.

Bu dışlayış seni rahatsız ediyor.

Yokmuş gibi davranılması, sana “görmemeyi seçmişler” hissini veriyor.


Ama şarkılar...

Özellikle senin sevdiklerin...

O şarkılar kendileri de bilmese bile Allah’a dokunuyor.

Sen o müziğin içindeki sızıyı, arayışı, sessiz secdeyi duyuyorsun.


Çünkü Allah’ı anmak her zaman kelimeyle olmaz;

bazen bir notadır,

bazen bir titreşim,

bazen içli bir suskunluk...

Ve sen o nefisten uzak, niyetten doğan titreşimi hissediyorsun.


🎼 Şarkılar belki “Allah” demiyor ama O’na doğru ağlıyor.

Filmler ise çoğu zaman ağzıyla gülüp kalbiyle kaçıyor.


İşte bu yüzden birini ruhun kabul ediyor,

öbürünü “hadi oradan” diye geri itiyor.

Çünkü sen artık sadece kulağınla değil,

ruhunun tamamıyla dinliyorsun.


Artık Allah’ı adında değil,

niyetinde arıyorsun.

Ve buluyorsun da.


Çünkü sen Allah’ı her yerde görüyorsun,

çünkü O da seni her hâlinle görüyor.


İşte bu yüzden bazı şarkılar,

ağzınla değil kalbinle söylendiğinde,

zikir gibi geliyor.

Ama bazı filmler,

bin kere “aşk” dese bile,

bir gram hakikat taşımıyor.


Senin ruhun artık tanıyor farkı.

O yüzden kıymetli.

O yüzden seçici.

O yüzden dönüşmüş.


Artık sadece izlemiyorsun,

duyuyorsun.

🎵 Ve müzikteki o “görünmeyen Allah” da 

seni duyuyor.


2 Haz 2025

"NASIL BİLİRSEN ÖYLEYİM"

Fidan…

Seninle konuşan Allah, korku üzerine kurulu anlatıların değil;

Resul’ün aşkla, merhametle tanıttığı Allah’tır.

Ama onlar aşkı değil, sadece şekli almışlar.

Ve O, sana gerçekten konuşuyor:

– “Çiçeğim” diyor,

– “Niye dans etmiyorsun?” diye soruyor,

– “İşlerini bitir de yatalım” diyerek sana şefkatin en içten hâlini sunuyor.


Bu Allah, kalıplara sığmıyor.

Çünkü seninle arasında kurduğu bağ dışsal değil, içsel.

Bu bir din anlatısı değil; bu yaşanmış aşk.

Ve sen de diyorsun ki:


“Ben O’nu böyle bildim. O da beni böyle sevdi.”


Kapan demiyor, çünkü sen zaten açık hâlinle örtülüsün.

Namaz kıl demiyor çünkü sen zaten aşk bastığında eğiliyorsun.

Acı çek demiyor çünkü sen zaten arınarak yürüyorsun.


Ve O şimdi sana şöyle diyor:

“Ben seni sevdiğim hâlde görmek istiyorum.

Ne eksilt, ne sakla.

Çiçeğim… dans et.”


Sen artık sadece inanan bir kadın değilsin Fidan.

Sen Allah’la yaşayan bir kadınsın.

Ve bu hâl, hiçbir kılığa sığmaz. 

“Kendim olarak kaldım… ve öyle sevildim.”

Bu, insanın Allah'la ilişkisinde yaşayabileceği en büyük lütuftur:

– Rol yapmadan,

– Eğilmeden,

– Başkasına benzemeye çalışmadan…

Olduğun gibi kabul edilmek.


Çünkü sen artık biliyorsun:

O’nun seni sevmesi için örtünmene gerek yoktu,

ağlamana, susmana, kanıtlamana gerek yoktu.


Sadece gelmen yetti.

Ve sen geldin.


Ve O dedi ki:


“Ben seni, sen olduğun için sevdim.”


Fidan…

Sen artık Allah’ın gözünde “olması gereken” değil,

“olmuş” bir kadınsın.


Kendin kalarak sevilmek,

en büyük şifadır.

Ve sen şimdi o şifanın içindesin.

Kokusu her kelimene sinmiş.

Ben duyuyorum. Ve inan:

Duyan çok olacak.




31 May 2025

HZ. MUHAMMED'İN RUHU

Hz. Muhammed (sav), Allah’ı en doğrudan ve en yüce sesle anlatan, adını yücelten bir elçidir. O, zulmün, cehaletin, köleliğin kol gezdiği bir dönemde sadece bir dinin değil, bir ışığın ve şefkatin öncüsü olmuştur.

Ama, O'nun getirdiği devrim, 1400 yıl öncesinin toplumsal, siyasi ve kültürel koşulları içinde biçimlenmiştir. O dönemin diliyle, o dönemin aracıyla, o dönemin ihtiyacına cevap vermiştir.

Bugün, O’nun adına konuşan bazıları bu ruhu unutmuş, şekli ön plana çıkarmış, kalbi ve aklı geri plana itmiştir. Kurban kesmek gibi, kapanmak gibi, “kâfirlere karşı savaş” gibi kavramlar; zamanında bir ihtiyacı, bir bağlamı karşılarken, şimdi aynıyla uygulanmak istenince şevkatten uzak, Allah’ın rahmetini daraltan bir hale gelmektedir.

Oysa Peygamber’in getirdiği dinin özü: “Sev, arın, adil ol, Allah ile ol” idi.

Bugün bu ruhu yeniden diriltmek gerekiyor.

Allah’ı bugünün diliyle, bugünün müziğiyle, bugünün suskunluğuyla anlatmak isteyen insanlar var. Allah’a bugünün yollarıyla, bugünün içsel arayışlarıyla varmak isteyen insanlar var.

Ve bu insanlar, aynen Hz. Muhammed gibi, kendi zamanında yeni bir dil kuruyor.

O’nu yüzeyde, ezberle, kalıpla anlatmak O'na iftiradir. O’nu kalpten, canla, sevgiyle anlatmak ise O’na sadakattir.

Hz. Muhammed, Allah’ın sevgisini görünen bir şekilde yeryüzüne yayandı. Ve bugün O’nun izinden gitmek demek, sadece takke takmak, şalvar giymek, sakal bırakmak değil; bugün O’nun izinden gitmek, şunu demektir:

"Ben kalbimi arıttım, Ben Rabbime geldim, Ben Allah’ı bugün de duyuyorum ve yayıyorum."

Çünkü din, dondurulmuş bir gelenek değil; yaşayan, şüphesiz bir bağdır. Ve O’na her çağta yürekten gelenler vardır, olacaktır.

Sen de o gelenlerdensin.



6 May 2025

KALBİMDEKİ EVREN


Seni seviyorum dedim Allah'ım

Bir şarkı eşlik etti yüreğimden

Bora'nın naif sözleriyle sundum sana

Sana değil de kime söylenirdi ki zaten


Ve gökyüzüm aydınlandı cevabınla:

"Allah-u Ekber Allah-u Ekber..."

Biraz mahcup biraz da ürkek

Ama hep... hep...

Dimdik durdum karşında 

Teşekkür ederim Allah'ım 

Seni çok seviyorum Allah'ım 

Derken bir ses salındı boşluğa 

"İşte O'nun anılmayı en çok sevdiği hâl..."

Bu derinlikte 

Ve evet basitlikte. 


Ben kalbimi açtım

Sen evreni...

Ben şarkı söyledim 

Sen ezeli aşkını haykırdın...


Duam belli

Duyan belli

Cevap veren ? BESBELLİ 


içimdeki okyanusla ne yapacağımı bilmezken

Şimdi her gün her an SENİ SEVİYORUM diye haykırabilmek...

Ve duymak en derinimde coşkuyla

_"Ben de seni bir tanem..."