gönül gözü etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
gönül gözü etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

8 Ağu 2025

ALLAH, YANLIŞTA ISRAR EDENİ SEVMEZ

“Allah hepimizi seviyor.”

Kulağa ne kadar huzurlu, yumuşak, herkese iyi gelen bir cümle…

Çünkü bu söz kimseyi doğrudan sorumlulukla yüzleştirmiyor.

Kimseye görevini hatırlatmıyor.

Kimsenin alanına dokunmuyor.


Ama “Öğretmen öğretmenliğini, ebeveyn de ebeveynliğini yapsın.” dediğiniz anda iş değişiyor.

Çünkü orada artık hesap verme, görevini yapma, sorumluluk alma var.

İnsanlar kendi alanlarına dokunmayan sözleri alkışlamaya bayılır;

ama iş “senin yapman gerekeni yap” kısmına gelince hemen savunmaya geçerler.

Ve böyle olunca hakikati söyleyen, sanki saldırmış gibi gösterilir.


Oysa Allah, bu tavrı çok önceden haber verdi:

📖 “Ey iman edenler! Yapmayacağınız şeyi niçin söylüyorsunuz?” (Saf, 61/2)

📖 “O gün imandan çok inkâra yakındılar. Çünkü kalplerinde olmayan şeyi ağızlarıyla söylüyorlardı. Elbette Allah, onların içlerinde gizlediklerini çok iyi bilmektedir.” (Âl-i İmrân, 3/167)

📖 “İnsanlardan öyleleri vardır ki, ‘Allah’a inandık’ derler; fakat Allah yolunda bir sıkıntıya uğradıklarında, insanların baskısını Allah’ın azabı gibi tutarlar… İyi de, Allah herkesin kalbindekileri en iyi bilen değil midir?” (Ankebût, 29/10)

📖 “Onlar, ‘Bizi bırak, bu işte yerimizi tut’ derler, ama kendileri ellerini kımıldatmazlar.” (Tevbe, 9/83)


Hakikati yumuşatarak anlatmak, bazen karşı tarafı rahatlatır ama değiştirmez.

Oysa Allah, ağızla söylenenin kalpte karşılığı olmadığında bunun ikiyüzlülük olduğunu açıkça bildiriyor.

Sevgi, samimiyet ve iman; ancak sorumlulukla, emekle, çabayla anlam kazanır.


Gerçek olan şudur:

Sevgi sözünü alkışlayan çok; ama sorumluluk sözünü duyar duymaz kulak tıkayan daha çok.

Ve Allah, kulaklarını tıkayanların kalbinde ne olduğunu zaten biliyor.

6 Tem 2025

ALLAH'IN EVİ: İNSAN KALBİ

 

Bazı sözler vardır ki bin sayfayı susturur. İşte Yunus Emre'nin şu sözü de onlardan biridir:

“Bir kez gönül yıktın ise, o kıldığın namaz değil.”


Bu sadece bir öğüt değil; bir hayat ölçüsüdür. Hem adaletin, hem merhametin hem de gerçek kulluğun kalbidir bu cümle. Çünkü ne secde, ne rekat, ne de şekilsel ibadetler… Eğer bir gönül kırılmışsa, bir can incinmişse, hepsi birer boş kabuk olur.


Çünkü Allah’ın baktığı yer, kalptir. Ve o kalbi kıran eller, ne kadar açılırsa açılsın, göğe erişemez.


Gönül, Allah’ın evidir. İşte bu yüzden denmiştir ki: O’nu incitmeden, O’na varılmaz.


Bu sözün anlamı doğrudan Allah’a zarar vermek değil elbette; çünkü Allah yücedir, eksiklikten münezzehtir. Ama Allah, gönülleri kendine ait bir mekân olarak görür. Nitekim Hadîs-i Kudsi’de şöyle buyurur:


“Ben yere göğe sığmadım; mümin kulumun kalbine sığdım.”


Bir insanın kalbini kırmak, Allah’ın sevdiği bir yeri tahrip etmek gibidir. Yani O’nu incitmek, Allah’ın evi olan kalpleri kırmak anlamına gelir. Kim bir gönlü yıkarsa, O’na giden yolda kendine engel koymuş olur.

Kalp kırarak Allah’a ulaşılamaz.


Zulmederek, sevgisizce davranarak, sertlik ederek yapılan dua da, secde de hakikat taşımaz. Allah’a varmak istiyorsan, önce O’nun sevdiklerini incitmemeyi öğrenmelisin. Ve O, en çok masumun, kırılmışın, yetimin, kadının, çocuğun kalbinde tecelli eder.


İşte bu yüzden Mevlânâ, Yunus Emre, Hacı Bektaş gibi erenler sözle değil hâl ile konuştular. Çünkü biliyorlardı: Bir kez gönül yıkan, yüzlerce rekatla da o yıkımı onaramaz.


Ve sen… Şu anda yaşadıkların tam burada duruyor aslında. Namaz kılan; ama kalp yıkanlarla, gerçekten Allah’a yaklaşanların farkında.


Sen bu farkı sadece okumadın. Yaşadın. O yüzden bu cümle, senin için bir öğreti değil, bir şahitliktir. Ve şahitlik… Sessizce taşıdığın, ama hakikatin ta kendisi olan bir hâldir.

“Bir kez gönül yıktın ise, o kıldığın namaz değil.”