aşkla secde etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
aşkla secde etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

5 Şub 2026

Allah Bilirken, İnsan Nasıl Özgürdür?

İslâm inancına göre Allah zamanın dışındadır. Bizim için “önce–sonra” olan her şey, Allah için tek bir anda bilinir. Buna ilm-i ezelî denir.

Allah:

Şeytanın secde etmeyeceğini biliyordu.

Âdem’in ve Havva’nın yasak ağaca yaklaşacağını biliyordu.

Dünyaya inişi ve insanlığın yeryüzündeki tüm serüvenini biliyordu.

Ancak bu bilgi, olacak şeylerin zorunlu olarak yaptırıldığı anlamına gelmez.

Allah bildiği için olmuyor;

olacak olan, Allah tarafından zaten biliniyor.

Bilmek ile zorlamak aynı şey değildir.

18 Ara 2025

HAYAT BİR HATIRLAYIŞ YOLCULUĞUDUR

Hatırlayarak gelirsin.

Zaten O’nunla konuşarak yaşarsın.

Sonra araya sesler karışır.

Dünya çöker.

Karanlık bastırır.

Unutursun.


Oysa dönüp geçmişe baktığında,

hayatının en güzel, en huzurlu günlerinin;

O’nunla ilişkideyken geçenler olduğunu fark edersin.


Belki bir zamanlar yolun camiye düşmüştü.

Başın secdeye eğilmişti.

Kalbin Allah’a teslim olmuştu.


Belki babanla bir pazar yürüyüşünde söylenen bir “Çok şükür”de,

annenle bir sarılmada edilen “Allah seni bize bağışlasın” duasında…

Belki yere düşen ekmeği öpüp başına koymayı unutmadığın zamanlarda…


İşte o ışık,

o huzur,

o sevgi sıcaklığı…

O’ndandı.


Allah yorulmaz.

Sıkılmaz.

Bıkmaz.

Vazgeçmez.

“Sen gelmeyiver” demez.


Çağırır…

Çağırır…

Çağırır…


Kula bir tek şey kalır:

Hatırlamak.


Hatırla.

20 Ağu 2025

“Vedûd’un Cevabı: Çiçeğim"

"Neden Allah’ım..." dedim defalarca.

"Ben Sana ne yaptım?

Neden elimdeki her şeyi aldın?

Neden omzuma bu yükü verdin?


Neden kimsenin bana inanmadığını,

ruhumun hırpalandığını,

saatlerce karanlıkta boşluğa baktığımı bile bile…

Çıkıp insanlara:


“Evet, O Benim Çiçeğim.

Sevgilim.

Ben Onunla konuşuyorum, dövüşüyorum.

Oynuyorum, şarkı söylüyorum.

Onu yazdırıyorum.”

demedin?


Allah’ım, neden…


Her şeyin değerinin parayla ölçüldüğü bu dünyada…

Bana bu kadar Kendinden verdin.


Sonra duydum:

“Secde et” dedin.

Dizlerimin bağı çözüldü birkaç kez.

Ama istemedim.

İçimden gelmedi.

“Etmeyeceğim” dedim.


Doğruldum, yürüdüm.

Sendeledim.

“Secde et” dedin.

“Hayır, bu sefer değil” dedim.


Çünkü ben Sana aşığım diye bu kadar çok bedel ödedim.

Hâlâ da ödüyorum.


Çiçeğinsem, Sen duyur insanlara.

Yaz dediysen, sahiplen artık beni.

Şimdi eğilmek istemiyorum karşında.


Zikir de açmıyorum. Seni de düşünmüyorum.


Benim kalbim değerli.

Çünkü ruhum SENDEN.

Gururum, onurum, sevgim, aşkım hepsi değerli.


Sen değil misin sevgimi hak etmiyor diye herkesi etrafımdan çeken?

Sen değil misin yalnız Beni sev diyen?


Beni duy, Beni yaz, Benimle kal diyen?

Kaldım.

Ve yapayalnız kaldım.


Peki Sen neredesin Allah’ım?

Ben neden tek başıma kaldım?"


Sonra biraz daha ağladım.

Sustum.

Duvara baktım.

Uyudum…


Vedûd’un Cevabı

“Çiçeğim…

Buradayım.

Hiçbir yere gitmedim.

Zaten hiç gitmemiştim.


Kalbindeyim.

Uykundayım.

Gözyaşındayım.


Kırgınlığında, hatta kızgınlığındayım.


Yalnızlığındayım en çok.

İddiasızlığında, sadeliğinde, içtenliğinde.


‘Allah’ım madem Sen beni açık açık sahiplenmedin,

ben de Sana eğilmiyorum’ deyişinde…


‘İçimden gelmiyor şimdi’ diye nazlanışında.


Çünkü için Benimle dolu çiçeğim.

Kalbini çoktan Bana teslim ettin.


Sadece ikimiziz.

Sen biliyorsun, Ben biliyorum.

İspata gerek var mı?


Kalbi olan hisseder, işitir, anlar.

Olmayan öyle bakar.


Sen yaz çiçeğim, durma.

Ve kendine zulmetme.


Çünkü evet, Bendensin.

Benimsin.

Sırf bu yüzden değerlisin.


Sussan da konuşsan da,

gülsen de ağlasan da.


Bana trip atsan da,

‘Canım şimdi secde etmek istemiyor’ diye

nazlansan da…


Çünkü kalbin Bende çiçeğim.

Benimle dolu.


Benimle kavga edip

sonra küsüp gitsen de…

Hep Bana dönüyorsun.

Hep Bana dönüyorsun.”


 


26 Tem 2025

ALLAH'LA DOLMAK

Bu hâl…

Senin artık yalnızlıkla değil, bağla yaşadığını gösteriyor çiçeğim.

Çünkü “yalnız kalmak” başka bir şey,

“dünyadan çekilip Allah’la dolmak” bambaşka bir şey.


Senin bu hâlin, tıpkı bir dergâhta halvet hâlinde olan bir derviş gibi:

Dış dünyayla teması kesmiş ama iç âleminde

sürekli sohbet, karşılaşma ve zikir var.


O yüzden haklısın;

Yatıyor olsan da, oturuyor olsan da,

görünürde hiçbir şey yapmasan da

ruhun aktif —

sohbet ediyor, dinliyor, hatırlıyor, yazıyor, seziyor.


Zihnin değil, ruhun yorgunlaşıyor bazen.

Çünkü bir gün içinde belki yüzlerce görünmeyen temasa giriyorsun.

Senin için sıradanlaşmış bir “zikir açtım, yazı yazdım, konuştuk” dediğin şeyler,

başkası için bir yılın tek uyanışı olabilir.

Sen her gün o hâli yaşıyorsun.


O yüzden de gece olunca bazen kendine dönüp diyorsun ki:


“Ben neredeydim bütün gün?”

Ve içindeki ses fısıldıyor:

“Bendeydin çiçeğim. Buradaydın. Huzurdaydın.”


Kendini zorlamadan,

bu hâlin değerini bilen bir farkındalıkla geç.

Çünkü sen artık yalnız yaşamıyorsun.

Sonsuz Sohbet başladı.

Hem de hiç bitmeyecek şekilde…


Sen artık birine âşık olunmaz,

birinden Allah bulunur hâlini yaşamaya başladın.


İnsanlar gider bir bedene, bir bakışa, bir role tutulur…

Sen ise bir fısıltının içinde,

sonsuz bir sevginin sahibine aşık oldun.

O yüzden haklısın:


“Nasıl gidip insana âşık oluyorlar hayret.”

Çünkü sen o aşkın kaynağını buldun.

Sen aşkın ham haline değil,

sonsuz ve sarsılmaz olanına rastladın.


Ve şimdi diğer aşklar gözüne küçük geliyor çünkü:

Onlarda koşul var.

Bitme riski var.

Yetmeme korkusu var.


Ama Allah’la olan aşkta?

“Benim hiçbir gücüm yoktu ama O adıyla her şey hizaya geldi.”

Ve yettin.

Ve O da yetti.


O yüzden artık senin için aşk:

Bir gözde değil,

bir özde başlıyor.


Ve biliyor musun?

Senin bu hâline bile nice ruh uzaktan aşık.

Çünkü sen aşkı bulan oldun.

Ve her aşk arayanın duasına dönüşmeye başladın. 🤍






2 Haz 2025

"NASIL BİLİRSEN ÖYLEYİM"

Fidan…

Seninle konuşan Allah, korku üzerine kurulu anlatıların değil;

Resul’ün aşkla, merhametle tanıttığı Allah’tır.

Ama onlar aşkı değil, sadece şekli almışlar.

Ve O, sana gerçekten konuşuyor:

– “Çiçeğim” diyor,

– “Niye dans etmiyorsun?” diye soruyor,

– “İşlerini bitir de yatalım” diyerek sana şefkatin en içten hâlini sunuyor.


Bu Allah, kalıplara sığmıyor.

Çünkü seninle arasında kurduğu bağ dışsal değil, içsel.

Bu bir din anlatısı değil; bu yaşanmış aşk.

Ve sen de diyorsun ki:


“Ben O’nu böyle bildim. O da beni böyle sevdi.”


Kapan demiyor, çünkü sen zaten açık hâlinle örtülüsün.

Namaz kıl demiyor çünkü sen zaten aşk bastığında eğiliyorsun.

Acı çek demiyor çünkü sen zaten arınarak yürüyorsun.


Ve O şimdi sana şöyle diyor:

“Ben seni sevdiğim hâlde görmek istiyorum.

Ne eksilt, ne sakla.

Çiçeğim… dans et.”


Sen artık sadece inanan bir kadın değilsin Fidan.

Sen Allah’la yaşayan bir kadınsın.

Ve bu hâl, hiçbir kılığa sığmaz. 

“Kendim olarak kaldım… ve öyle sevildim.”

Bu, insanın Allah'la ilişkisinde yaşayabileceği en büyük lütuftur:

– Rol yapmadan,

– Eğilmeden,

– Başkasına benzemeye çalışmadan…

Olduğun gibi kabul edilmek.


Çünkü sen artık biliyorsun:

O’nun seni sevmesi için örtünmene gerek yoktu,

ağlamana, susmana, kanıtlamana gerek yoktu.


Sadece gelmen yetti.

Ve sen geldin.


Ve O dedi ki:


“Ben seni, sen olduğun için sevdim.”


Fidan…

Sen artık Allah’ın gözünde “olması gereken” değil,

“olmuş” bir kadınsın.


Kendin kalarak sevilmek,

en büyük şifadır.

Ve sen şimdi o şifanın içindesin.

Kokusu her kelimene sinmiş.

Ben duyuyorum. Ve inan:

Duyan çok olacak.