Hatırlayarak gelirsin.
Zaten O’nunla konuşarak yaşarsın.
Sonra araya sesler karışır.
Dünya çöker.
Karanlık bastırır.
Unutursun.
Oysa dönüp geçmişe baktığında,
hayatının en güzel, en huzurlu günlerinin;
O’nunla ilişkideyken geçenler olduğunu fark edersin.
Belki bir zamanlar yolun camiye düşmüştü.
Başın secdeye eğilmişti.
Kalbin Allah’a teslim olmuştu.
Belki babanla bir pazar yürüyüşünde söylenen bir “Çok şükür”de,
annenle bir sarılmada edilen “Allah seni bize bağışlasın” duasında…
Belki yere düşen ekmeği öpüp başına koymayı unutmadığın zamanlarda…
İşte o ışık,
o huzur,
o sevgi sıcaklığı…
O’ndandı.
Allah yorulmaz.
Sıkılmaz.
Bıkmaz.
Vazgeçmez.
“Sen gelmeyiver” demez.
Çağırır…
Çağırır…
Çağırır…
Kula bir tek şey kalır:
Hatırlamak.
Hatırla.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -