Hayatımda hiç bu kadar uzun bir kış geçirmemiştim. Hatta hiç bu kadar uzun bir gece... Ne okumak ne yazmak ne bir şeyler izlemek ruhumdaki yaralara merhem olamıyor. Beni kaybetmiş gibiyim. Daha doğrusu bir ömür boyu olmamı bekledikleri, bu sebeple baskı yaptıkları benin kederiyle, gerçek benliğimden uzaklaşmış gibiyim.
Diyeceksiniz ki bunu yeni mi fark ettin? Ben de her zamanki saf, temiz ve kendisiyle pek bir övündüğüm kalbimle diyeceğim ki: Evet. Kendim de fark etmedim. El-Vedüd tarafından fark ettirildim. Gösterildim. Öğretildim... Beni Allah büyüttü. Hem maddi hem manevi anlamda. Ve bu şiirsel bir metafor değil; hakikat.
Bitmek bilmeyen bir yası tutar gibiyim. Ne zaman biter onu da bilmiyorum. Bunca saldırının, kötülüğün, fitnenin ortasında ben yazıyla, müzikle, incelikle, kendimle kalacağım demişim. Yüce Allah da "Tamam Çiçeğim." demiş. Sen kirlenmeyeceksin. Çünkü Ben tutuyorum... Ve tutmuş da. Hem de öyle bir tutmak ki.
