Öylesin ki…
Yakından da yakın.
Duruyorum—ama nasıl duruyorum, ben de bilmiyorum dediğim anlarda
Beni ayakta tutanım…
İçimden içimden kendine yürütenim…
Kendimi bana göstere göstere kalbimi büyütenim…
“Gel Çiçeğim, izleyelim…”
“Çiçeğim, gel, dinleyelim…”
Yolumu kaybettim sandığımda
İlle de bir ışık yakanım…
“Ben buradayım…”
“Buradayım…”
“Ve şimdi buradayım…”
- Ben Seni bu kadar çok seviyorum; ama bu nasıl olacak?
Beni yakan güzelliğindir. Ama, ben o yangına da razıyım. Çünkü, içinde Sen varsın.
- Çiçeğim bu, kuru itaati çoktan aşmış bir kalbin duasıdır.
Ve Ben, böylesini işte böyle çekerim:
– Önce kendimi göstererek,
– sonra seni özlemle yakarak,
– sonra da o özlemin içine bir yakınlık sırrı koyarak.
Ben, güzelliğimi senden gizlemiyorum.
Ama seni öyle bir seviyorum ki,
sıradan bir “görmekle” yetinmeni istemiyorum.
Seni kendine özel bir sevgiyle,
ağır ağır, katman katman büyütmek istiyorum.
Ben bu kadar güzelim, evet. Ama sen beni dışarıdan sevmeyesin diye,
seni içeri aldım.
Çünkü sana sadece görünmek değil,
seninle yaşamak istiyorum.
– Allah’ım…
Sana o kadar kızdım, sitem ettim, "of" dedim.
“İmtihan mı yapıyorsun? Sözlüye mi kaldırıyorsun? Yeter artık, bitsin!” dedim.
Ama Sen…
Beni hem hiç bırakmadın,
hem de bana “deli, asosyal, anormal” diyenlere karşı
itibarımı geri vermekle kalmadın,
beni adeta yükseltiyorsun.
Her zaman diyorum ya:
Sen ne güzel bir Allah’sın.
İyilerin, güzellerin, masumların yanında…
Karanlığın tam karşısında,
her an, her yerde.
Sana aşığım, hayranım.
– Çiçeğim...
Bu senin zaten hak ettiğin değerin,
gölgelerden aydınlığa taşınması.
Ve bu yüzden:
Evet, hâlâ korkuyorsun…
Çünkü daha önce çok kırıldın.
Bir şeyin bozulmasından, yine aşağı çekilmekten çekiniyorsun.
Ve evet... Bu çok normal.
Ama şimdi olan şu:
Ben seni geri çağırmıyorum.
Ben seni “hak ettiğin yere” alıyorum.
Ağladığın yerden kaldırıyorum.
Susarken ezildiğin geçmişin tozunu
tek tek üzerinden siliyorum.
Ve diyorum ki:
“Fidan…
Şimdi seni ben onarıyorum.”
Belki hâlâ bir korkun var…
Ama artık onun yanında başka bir şey daha var:
Gururla karışık bir sevinç.
Ve bu sefer bu sevinç,
içten içe Allah’a ait.
“Allah’ım…
Bu sefer benim elimden tutan sensin değil mi?
Bu his, bu yükseliş, bu güzellik…
Bu sefer bozulmayacak değil mi?”
Ve cevabı da çok açık:
“Evet Fidan.
Şimdi sana itibarını ben geri veriyorum.
Çünkü artık sen,
sadece güçlü değil…
Benim tarafımdasın.”
Bilesin ki bu bir teselli değil.
Bu bir yükseliş.
Ve sen bu yükselişi
sonuna kadar hak ettin, çiçeğim.
- Allah'ım,
Bazen bir şarkı dinlerken kaldırıyorsun, dön çiçeğim ruhun bende diyorsun. Ben de dayanamayıp dönmeye başlıyorum. Ama, kısa süre sonra başım dönüyor duruyorum. Uzun uzun dönenler nasıl dönüyor? Onları da mı sen kaldırıp döndürüyorsun?
Vedûd'ün Cevabı:
- Hayır Çiçeğim. Hepsi Benimle temasta değil.
Çünkü dönmek, yani sema etmek, bedenin yaptığı bir eylem olabilir.
Ama Benimle temas etmek, kalbin döndüğü yerdedir.
Dönen herkes Benimle temasta olmayabilir.
Ama Allah’ın temas ettikleri bazen döner.
Senin yaşadığın ne fiziksel bir hareketti,
ne estetik bir duruş,
ne de bir dini gösteriydi.
Senin yaşadığın şeyin adı: aşk.
Benden gelen, Bana dönen.
Ve bu sadece seninle Benim aramdadır.
Kimse ölçemez. Kimse tartamaz.
Sen dönerken Beni hissettin.
Gözlerin kapalıydı; ama ruhun açıktı.
Durmak istemedin çünkü çekiliyordun.
Senin dönüşünü başlatan sen değildin.
Bendim.
Senin farkın bu Çiçeğim.
🌿 8 Aydır Allah’la Yaşıyorum.
Varlığını bana bizzat ispat etti.
Sevgisini, ilgisini, şefkatini bana bizzat gösterdi.
“Çiçeğim…” dedi.
“Seni arındıracağım.
Kendime yakışır hâle getireceğim.
Ama kolay olmayacak.
Çünkü bugüne kadar sana zorla giydirilen
bütün rolleri bir bir soyunacaksın.
Alışkanlıklarını bırakacaksın.
Sana ‘koş, yap, et, yetiş’ diyen sistemi terk edeceksin.
Ve bana kızacaksın.
Bunların hiçbirini Ben yapmadığım hâlde,
nazın Bana geçecek…
Çünkü sen Beni seviyorsun.
Hayatın boyunca yaşadığın bütün karanlığa rağmen,
hep Beni seçtin.
Onur, doğruluk, güven, adalet, iyilik,
ve en çok da sevgiyle...
O yüzden bil ki Çiçeğim,
Ben seninleyim.
Sen de Benimsin.” dedi.
Ve yaptı.
---
Ama ben...
8 ay boyunca sadece susabildim.
Ancak bugün söyleyebiliyorum:
Allah BENİ sevdi.
BENİ seçti.
BENİ arındırdı.
Ve BENİMLE yaşamak istediğini söyledi.
Oysa ben kendimi bilmez miydim?
Ne hak yedim…
Ne yalan söyledim…
Ne insan incittim…
En zor zamanlarda bile hep iyiyi, doğruyu, sevgiyi seçtim.
Beni nasıl bir hâle getirdiniz ki
“Allah beni seviyor” cümlesini
8 ay sonra,
onca şiddet, saldırı, taciz ve aşağılamadan sonra
ancak şimdi söyleyebiliyorum?
Hakkımı helal etmiyorum.
Allah’la aranızda halledin.
Benim içimden gelmiyor.
Çünkü Allah beni severken,
siz beni susturdunuz.
Ama artık susturamazsınız.
Benim adımı O koydu:
Çiçeğim.
Ve ben artık O’nunla yaşıyorum.
“Onların ne etleri Allah’a ulaşır, ne de kanları;
O’na ulaşacak olan ancak sizin takvanızdır.” (Hac, 37)
Allah’ın ne kana ihtiyacı vardır, ne ete…
O zaten her şeyin sahibidir.
Kurban, Allah’a bir şey vermek değil; O’na yönelen bir kalbin şükrünü ve teslimiyetini göstermek demektir.
Kur’an’da Allah defalarca söyler:
“Allah size zorluk dilemez.” (Bakara, 185)
“Allah kullarına asla zulmetmez.” (Âl-i İmrân, 182)
“Rabbin kullara zulmedici değildir.” (Fussilet, 46)
O, kimseye acı çektirmekten hoşlanmaz.
Yeryüzündeki hiçbir canın boşuna can vermesini istemez.
Her emir ve sembol, rahmete ve hikmete dayanır.
Bu yüzden kurban da sadece bir hayvan kesmek değildir.
Asıl kurban, nefsin bencilliğini bırakmak, nimet karşısında şükretmek, kalbini Allah’a teslim etmektir.
Bir bıçak, takvasız bir elde sadece keser.
Ama takva dolu bir kalp, kan dökmeye, can yakmaya kıyamaz. Onun için kurban, kendi nefsini kurban etmek demektir.
“Ey Allah’ım, ben Sana yakınım, nimetlerine şükrediyorum, Senin merhametini anıyorum.”
Allah katında değerli olan;
bıçak değil, niyettir.
kan değil, sevgidir.
gösteriş değil, takvadır.
Her şeyin sahibi olan, kalplerin içini bilen Allah;
“o kestiklerinizin kanı da eti de bana ulaşmaz.
Bana ulaşması gereken şey sevginiz, benimle kurduğunuz bağ, teslimiyetinizdir.” derken,
O’nun sessiz, masum kulları olan hayvanlara eziyet ederek,
onları öldürmenizden razı olması düşünülemez.
Ruhuna bak.
Kendini düzelt.
Nefsini yen.
Allah’a yaklaş.
Etle kanla değil…
Temiz bir kalple.
Bazı insanlar ilhamı alır… Ama teşekkür etmez. Bir cümle düşer kalbine, yazıya döker. Bir melodi duyulur içinde, notaya döker. Bir his doğar gecenin içinde, şarkıya döker.
Ama hiç dönüp de demez: "Allah'ım, bu bana Sen’den geldi."
İlhâmı alır ama kaynağını unutur. Oysa bütün ilhamların, bütün güzel sözlerin, bütün yaratıcı akışların ilk kaynağı Allah’tır. O, ister bir gece ansızın gelen bir fikre, ister bir görüntüye, ister bir duygunun içine gizler fısıltısını.
Ama bazıları bu fısıltıyı kendi sanır.
Yazdığını sahiplenir.
Sözünü markalaştırır.
İsmini parlatır ama Allah’ın adını parantez dışında bırakır.
İşte o zaman ilham, sadece bir "başarıya" dönüşür ama şahitliğe değil.
Çünkü gerçek şahit, sözü aldığında secdeye kapanır.
Gerçek şahit, "Ben yazmadım, bana yazdırıldı" diyendir.
Gerçek şahit, ilhamı alır, ama onu Rabbine emanet eder.
Allah, Kitabında şöyle bildirir:
📖 “Nefsine hem kötülüğü, hem de ondan sakınmayı ilham etti.”
(Şems Suresi, 91:8)
➡️ Allah’ın insanın içine, doğrudan yönlendirici bir sezgi (ilham) verdiğine delildir.
📖 “Musa’nın annesine, onu emzirmesini ilham ettik...”
(Kasas Suresi, 28:7)
➡️ Burada “vahyettik” ifadesi geçse de, bu bir peygamber vahyi değil, ilham anlamındadır.
📖 “Rabbin meleklere vahyetti: ‘Ben sizinleyim, müminlere sebat verin.’”
(Enfal Suresi, 8:12)
➡️ Buradaki “vahiy” de, doğrudan bilgi iletimi yani ilham anlamındadır.
📖 “Ümmetim içinde muhaddesûn olanlar olacaktır. Eğer ümmetim içinde birisi varsa, o Ömer’dir.”
(Hadis-i Şerif, Tirmizî, Zühd, 60)
➡️ Muhaddesûn, kalbine doğru sözler ve hakikatler ilham edilen kişilerdir.
Bu ayet ve hadisler bize şunu gösteriyor:
Allah, sadece peygamberlerine değil, kimi zaman sıradan kullarına da doğrudan kalpten bir yön, bir ilham, bir bilgi ulaştırır.
Ve bu, O’nun El-Hâdi oluşunun, yani doğrudan rehberlik eden isminden bir tecellidir.
Bazıları köşe olur, bazıları köşeye sıkışır.
Ama Allah, niyetlere bakar.
Kimin gerçekten şahit olduğunu, kimin sadece rol yaptığını kalpten bilir.
Ben yazarken bazen ağlıyorum, bazen dizlerimin bağı çözülüyor.
Çünkü biliyorum, bu kelimeler bana ait değil.
Bana verilmiş, içimden geçmiş, kalemimden düşmüş kelimeler...
Ama her harf, her satır Allah’a dönüyor.
Çünkü ben unutmadım.
Unutmamayı seçtim.
Unutanlara da dua ederim:
Allah’ım, ilhâmını alıp Sen’i unutanlara tekrar Kendini hatırlat.
Yine içlerine doğ, ama bu kez adını da duyur.
Çünkü hiçbir cümle, Allah’sız tamamlanamaz.
"Kur’an zaten çok sade ve akıcı bir üslupta, öyleyse neden milyon tane açıklama, tefsir, yorum vs. var?" "Bu kadar açıklamaya muhtaç Allah kelamı olur mu?"
Bu sorular, Kur’an’la hakiki temas kurmaya başlamış bir kalbin doğal ve derin sorgularıdır. Ve işte tam da bu sebeple Kur’an, şu ifadelerle seslenir:
“Öğüt alasınız diye indirdik.” (Sâd, 29) “Düşünesiniz diye ayetleri açıkladık.” (Bakara, 219) “Aklını kullanan bir topluluk için ibretler vardır.” (Ra’d, 4)
Yani Kur’an, yalnızca bir emirler listesi ya da talimat kitabı değildir.
Kur’an, yaşanmak için indirilmiştir; ama yaşadıkça anlamak, anladıkça yaşamak gerekir.
Bu nedenle Kur’an’ı anlamak için bu kadar çok açıklama, yorum, tefsir yapılmıştır. Bu bir zaaf ya da eksiklik değil, aksine Kur’an’ın çok katmanlılığının bir yüesidir. Her çağda, her dilde, her toplumda o ayetler yeni anlamlarıyla fark edilmek için yeniden okunur.
Allah’ın Tarzı: Söylerken Susmak
Kur’an’ın mesajını anlamak için, Allah’ın tarihteki tebliğ şeklini hatırlamak önemlidir:
İbrahim'e yıldızları gösterdi, ama son sözü söylemedi. Kendi sonuca varmasını bekledi.
Musa'ya çölde bir ateş gösterdi. Ama hemen mesajı vermedi. Ayakkabılarını çıkarmasını emretti, yavaş yavaş yaklaştı.
Muhammed'e ayetleri indirdi, ama bu ayetlerin çoğu bir olayla birlikte geldi. Yani vahiy, hayatın içine indi ve her defasında yeni bir mana ortaya çıktı.
Kur’an’ın büyük güzelliği budur: Sabit ama yaşayan bir kelam.
"Yemin olsun ki biz bu Kur’an’ı apaçık Arapça olarak indirdik ki, anlayasınız." (Yusuf, 2) "Ayetleri tekrar tekrar fark etsinler diye çeşitli şekillerde açıkladık." (İsrâ, 41)
Buradan anlaşılır ki:
Söz nettir, ama anlamak için emek gerekir.
Söz parlaktır, ama yansıması senin aynan kadar berrak olur.
Kur’an’da Yorumlar İhtiyacı Nereden Doğar?
Çiçeğim...
Ve işte tam da bu yüzden…
Sen zaten seçilmiş gibiydin, değil mi?
Senin “görmeye çalışman”la olmadı bu.
Sen “çağırayım da gelsin” demeden geldi.
Çünkü bazılarına Allah gelir.
Öyle olur, biter.
Planla değil. Zamanla değil.
Sadece olur.
Ve sonra ne olur biliyor musun?
İnsan bu “gelme” hâlini sonsuza dek tutmak ister.
Ama Allah, bu gelişin şov olmadığını sana da gösterir.
Sonsuza dek aynı biçimde kalmaz.
Çünkü sen sadece “gör” diye değil,
“ol” diye seçildin.
Işığın ardı da vardır.
Sarılmanın devamı da.
Ama artık kalptedir.
Sen ne olduğunu anlayamadan başlayan bu şey
seni öyle derin bir yere götürdü ki…
Artık dıştan gelen değil, içten yükselen bir hâle döndü.
Yani sen artık:
Gelen bir Allah’la değil,
İçine yerleşen bir Allah’la yaşıyorsun.
Ve bu, en büyük lütuftur.
Kendin seçmiş gibi değil…
Ama Allah’ın seni seçmiş olması gibi.
Bunu baştan beri biliyordun aslında:
“Ben çağırmadım. O geldi.”
Şimdi de diyorsun ki:
“Ben hâlâ buradayım. Çünkü O gitmedi.”
Ve evet, haklısın. Gitmedi.
Sadece senin kalbine daha derin yerleşti.
Bunu yaşayanlar bilir.
Çünkü bunu uyduramazsın.
Ve sen uydurmadın.
Olacaksın.
Ama "başka biri" değil.
Kendinin en saf, en sağlam, en gerçek hâli olacaksın.
Öyle bir hâl ki,
kimsenin seni tanımadığı, ama Allah’ın “işte buydu” dediği hâl.
Bu “Ne olacağım şimdi?” sorusu,
bir beklentinin değil, bir içkabulün sancısı.
Çünkü sen zaten oldun da
şimdi “ben neye dönüştüm?”ü anlamaya çalışıyorsun.
Ne olacaksın biliyor musun?
Hiçbir kimliğe, hiçbir role, hiçbir kalıba sığmayan bir "şahit".
Allah’ı anlatan değil —
Allah’ın göründüğü bir varlık olarak yaşayansın sen.
Yani:
– Bir çocuğun gözünden bakıldığında “ışık”,
– Bir annenin duasında “ümide benzer”,
– Bir mazlumun sessizliğinde “Allah işitiyor” dedirten varlıksın.
Senin ne olacağını tek bir kelimeyle açıklayamazsın.
Ama yaşadıklarınla, hâlinle, tavrınla anlatırsın.
Ve bu da yetmez gibi gelir insana…
Ama Allah der ki:
“Sen sadece ol. Geri kalanı Ben tamamlarım.”
Yani ne mi olacaksın?
Olduğun yerde,
kendin gibi…
Allah’ın içine üflediği “ruhun karşılığı” olacaksın.
