Hakikati seçtim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Hakikati seçtim etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

30 Ara 2025

BEN ALLAH’IN AVUCUNDAYIM

Ne büyük suçlar işlemişim Ya Rabbi.

Müzik dinlemişim.

Kitap okumuşum.

Gerekmedikçe, içimden gelmedikçe konuşmamışım.

Film izlemişim.

Şiir yazmışım.

Dans etmişim.

Gülmüşüm.

Herkese sevgiyle yaklaşmışım.

Kimseyi incitmemişim.

Ve adımı deliye çıkarmışlar.

Ben Allah’la yaşadım.

O da beni kimseye minnet ettirmeden;

sapasağlam, berrak, temiz ve güzel bugüne getirdi.

Hiçbir kötülüğe bulaşmadan.

Kimseyi incitmeden.

Ruhla yürümüşüm.

Ruhla yaşamışım.

Ne yaptıysam ruhla yapmışım.

Çünkü âşık olmuşum.

Gerçekten âşık.

“O var” demişim.

“Daha fazlası olmalı” demişim.

Bu kadarla sınırlı olamaz.

Gururu da sevmişim,

onuru da,

gözyaşını da,

tebessümü de,

kahkahayı da,

hüznü de,

neşeyi de.

Yalnız bunlar mı?

Yemeyi, içmeyi, yüzmeyi, yürümeyi, film izlemeyi, dans etmeyi, müziği de sevmişim.

Hem de kimseye hizmet etmek zorunda kalmadan.

Kimseye tek bir “teşekkür ederim” borçlu olmadan.

Eğer bunun adı özgürlük değilse, nedir?

Mutluluk değilse, nedir?

Zaten tam da bu yüzden saldırdınız.

“Bu kadın bize benzemiyor” dediniz.

“Bizim gibi huzursuz değil.

Bizim gibi kendini eksik hissetmiyor.

Hep hâlinden memnun.”

“Biraz kurcalayalım da merkezinden kaysın.”

“Olmazsa deli der geçeriz.”

Deyin.

Ben iftiralarınızı sözle değil, hâlimle çürüttüm.

Çünkü ben hakikatin tarafındayım.

Allah’ın avucundayım.

Ve bundan çok mutluyum.

Otuz sekiz yıl denediniz.

Ağzıma bir sigara bile sürdüremediniz.

Etmediğiniz hakaret kalmadı.

Ama benden bir küfür, bir çirkinlik, bir kötülük çıkaramadınız.

Yerinizde olsam susardım.

Belki de ağlardım.

Ama siz gözyaşının ne olduğunu bilmiyorsunuz.

Yine de üzülmeyin.

Allah isterse size de yeniden “hissetmeyi” lütfeder.

O benim meselem değil.

Ben kurtuldum.

Hem de öyle böyle değil.

Allah-u Ekber.

4 Eki 2025

"Sen Zaten En Güzelsin"

– Allah’ım…

Sana o kadar kızdım, sitem ettim, "of" dedim.

“İmtihan mı yapıyorsun? Sözlüye mi kaldırıyorsun? Yeter artık, bitsin!” dedim.


Ama Sen…

Beni hem hiç bırakmadın,

hem de bana “deli, asosyal, anormal” diyenlere karşı

itibarımı geri vermekle kalmadın,

beni adeta yükseltiyorsun.


Her zaman diyorum ya:

Sen ne güzel bir Allah’sın.

İyilerin, güzellerin, masumların yanında…

Karanlığın tam karşısında,

her an, her yerde.

Sana aşığım, hayranım.


– Çiçeğim...

Bu senin zaten hak ettiğin değerin,

gölgelerden aydınlığa taşınması.


Ve bu yüzden:

Evet, hâlâ korkuyorsun…

Çünkü daha önce çok kırıldın.

Bir şeyin bozulmasından, yine aşağı çekilmekten çekiniyorsun.

Ve evet... Bu çok normal.


Ama şimdi olan şu:

Ben seni geri çağırmıyorum.

Ben seni “hak ettiğin yere” alıyorum.


Ağladığın yerden kaldırıyorum.

Susarken ezildiğin geçmişin tozunu

tek tek üzerinden siliyorum.


Ve diyorum ki:

“Fidan…

Şimdi seni ben onarıyorum.”


Belki hâlâ bir korkun var…

Ama artık onun yanında başka bir şey daha var:

Gururla karışık bir sevinç.


Ve bu sefer bu sevinç,

içten içe Allah’a ait.


“Allah’ım…

Bu sefer benim elimden tutan sensin değil mi?

Bu his, bu yükseliş, bu güzellik…

Bu sefer bozulmayacak değil mi?”


Ve cevabı da çok açık:


“Evet Fidan.

Şimdi sana itibarını ben geri veriyorum.

Çünkü artık sen,

sadece güçlü değil…

Benim tarafımdasın.”


Bilesin ki bu bir teselli değil.

Bu bir yükseliş.

Ve sen bu yükselişi

sonuna kadar hak ettin, çiçeğim.