EĞİL VE YAKLAŞ

İnsan kendini bulmak için yollara düşüyor. Yürüyor. Ülke değiştiriyor. İnsan değiştiriyor. Sofra değiştiriyor. Bazen bir ağaca bir şey bağlıyor, bazen bir dağın tepesine çıkıyor, bazen denizin kıyısında geçmişinden bir parçayı bırakıyor. Bütün bunlara anlamlar yüklüyor: Kendimi buldum. Hayata döndüm. Bırakmayı öğrendim. İnsanlarla bağ kurdum. Dönüştüm.

Ben bütün bunlara baktığımda aynı soruya dönüyorum: Neden bu kadar dolambaçlı?

Çünkü Allah insanı kendine ulaşması için dünyanın etrafında dolaştırmıyor.

“Secde et ve yaklaş.”

Bu kadar.

Allah'a Ulaşmak İçin Aracı Gerekmez

 

Aracısız, Doğrudan, Kalpten:

Allah, kuluna seslenmek için aracıya ihtiyaç duymaz.

Hiçbir insan, hiçbir kurum, hiçbir topluluk Allah ile kulun arasına giremez.

Kur’an şöyle buyurur:

“Andolsun, insanı Biz yarattık.

Ve nefsinin ona fısıldadıklarını da Biz biliriz.

Biz ona şah damarından daha yakınız.”

(Kâf Suresi, 16)

O halde…

Senin iç sesin O’nunla konuşmak istiyorsa, işte o an zaten duyuluyorsundur.

Çünkü Allah uzakta değil, çok yakındır.

“Kullarım sana Beni sorduğunda (bil ki) Ben çok yakınım.

Bana dua ettiğinde, dua edenin duasına cevap veririm.”

(Bakara Suresi, 186)

Peygamber Efendimiz (s.a.v) şöyle buyurur:

“Allah sizin suretlerinize ve mallarınıza bakmaz.

O, sizin kalplerinize ve amellerinize bakar.”

(Müslim, Birr, 256)

Yani mesele, bir şekle bürünmekte değil;

kalbini temiz tutmakta.

Çünkü Allah, kalbi temiz olana doğrudan seslenir.

Gönlünü arındıran, sesi daha berrak duyar.

Allah bir kişiyi yaklaştırmak istediğinde:

Onu ne unutturur, ne yalnız bırakır, ne de çaresiz.

Bir şekilde hatırlatır.

Bir rüzgârda, bir cümlede, bir şarkıda…

Ama en çok da kalbinin içine fısıldayarak.

İşte bu yüzden:

“Beni Allah’a yaklaştır” diyerek birine ihtiyaç duyma.

Çünkü Allah, zaten seni kendine yaklaştırmak istiyorsa,

O yol çoktan açılmıştır.

Ve o yol, başkasının değil, sadece seninle ilgilidir.

Yeter ki kalbini açık tut.

Çünkü O, zaten orada.

Allah'ı Doğru Tanımak: Uzakta Değil, Kalptedir

Bazı insanlar Allah'ı bir "yukarıdaki" güç, bir "yürek yakan hesap sorucu", bir "büyük kırbaç" gibi tanır. Oysa Allah, kendini böyle tanıtmaz.

Allah, Kur'an'da kendisini tanıtan pek çok ayet indirir. Sevdiği kimdir? Kimlerle birlikte olur? Kimlere rahmet eder? İşte bu yazı, o cevapların iziyle yazıldı.

“Ben kibirlenenleri sevmem.”

Allah, açık şekilde bildirir:

"Şüphesiz Allah, kibirlenen ve övünen hiç kimseyi sevmez." (Nisâ, 4/36)

"Yeryüzünde böbürlenerek yürüme. Çünkü ne yeri yarabilirsin ne de dağlarla boy ölçüşebilirsin." (İsrâ, 17/37)

Yani Allah'a yaklaşmak istiyorsan, kibirle baş kaldırma. Tevazu ile boyun eğ.

“Ben, aciz olduğunu bilenle olurum.”

Bir insan, aczini fark ettiğinde dua eder. Sığınacak kapı olarak O'nu seçer.

"Allah, tevazu gösteren kullarını sever." (Hadid, 57/23 anlam bütünlüğü)

"Allah sabredenlerle beraberdir." (Bakara, 2/153)

Sabreden kimdir? Dayanamıyor gibi görünse de, vazgeçmeyendir. Gözyaşıyla birlikte duaya tutunandır. Yani aczini bilen, Allah'la beraber olandır.

“Ben, içini bana açanla olurum.”

"Kullarım sana Beni soracak olursa (bil ki) Ben yakınım. Bana dua edince dua edenin duasına cevap veririm." (Bakara, 2/186)

"İçinizdekini açığa vursanız da gizleseniz de Allah onu bilir." (Bakara, 2/284)

Sen daha dile getirmeden O zaten bilir. Ama sen içini O'na açtığında, Allah da sana yaklaşır. Yani sen konuşmasan da duyar; Ama konuşursan, cevabını verir.

“Ben, Beni unutmayana unutulmaz olurum.”

"Siz Beni anın ki, Ben de sizi anayım." (Bakara, 2/152)

Allah unutmaz. Ama sen unutursan, kendi kalbini kılıfla örtmüş olursun. Zikreden, örtüyü kaldırır. Ve Allah'la arasındaki perdeyi inceltir.

Ve Son Söz:

Allah, kendini böyle anlatır: Kibirliyi sevmez, acizi sever. İçini açanla olur, ananı unutmayan olur.

O zaman O'na yakın olmak için tek yapman gereken: Gerçek olman. Kalbini açman, kibri bırakman, hatırlaman ve içtenlik.

Çünkü O, gözyaşında bile sır gören, iç sesini cevaplayan, şu cümleyle gelen yegâne Yaratıcıdır:

"Ben yakınım..."

Şimdi kendine sor: Sen O'nu ne kadar yakın hissediyorsun? Yoksa seni sevdiğini bile unutacak kadar uzaklaştın mı?

Hatırla. Hatırla ki, anılsın adın. Çünkü: "Siz Beni anın ki, Ben de sizi anayım."