İnsan kendini bulmak için yollara düşüyor. Yürüyor. Ülke değiştiriyor. İnsan değiştiriyor. Sofra değiştiriyor. Bazen bir ağaca bir şey bağlıyor, bazen bir dağın tepesine çıkıyor, bazen denizin kıyısında geçmişinden bir parçayı bırakıyor. Bütün bunlara anlamlar yüklüyor: Kendimi buldum. Hayata döndüm. Bırakmayı öğrendim. İnsanlarla bağ kurdum. Dönüştüm.
Ben bütün bunlara baktığımda aynı soruya dönüyorum: Neden bu kadar dolambaçlı?
Çünkü Allah insanı kendine ulaşması için dünyanın etrafında dolaştırmıyor.
“Secde et ve yaklaş.”
Bu kadar.
