Zaten hep kalabalık olan meydan, bugün daha kalabalık. İnsanlar, menzili belirsiz bir koşuda yan yana, art arda, balık istifi, soluk soluğa ve duyarsız... Her biri duygularını evde bir yerlere gizlemiş de kendini sokağa öyle atmışçasına... Gidiyor.
Herkes, olduğu yerden sadece birkaç metre yükselip aşağıya, özellikle de kendine bakabilse, karıncalardan farksız halleriyle devlerin oyununda galip gelmeye çalışan cücelerin zavallılığını fark edecek. Oysa hiç kimse fark etmek istemez. Fark etmek oyunu bozmaktır. Kurala uymamaktır.
Bütün bu hengamenin içinde akışı durağanlaştıran cılız bir gölge görür gibiyim. Kaldırımlarda patlayıp yolda yankılanan topuk seslerinin içinde insanı sağır eden bir sessizlikle öylece bekleyen, baktıkça kim olabileceğine dair merakımı artıran, her haliyle yalnız...
