DÜŞTEN DÜŞEN

Düş başladı. Solgun leylak demetleri silkelendi usul usul. Üzerlerinden saydam yağmur damlaları sıçradı etrafa. Zarafeti suya düşmüş pek yalnız bir gül içini çekti. Kanımı çekti. Hep dikenini sevmişler onun, kendisine paye veren olmamış. Öyle söyledi. Uzattı, uzandım aldım yasını. Tuttum bir süre. 

Milattan önce diri diri toprağa gömülmüş bir kız çocuğu başını çıkardı yerden. O böyle yapınca trafiği kitledi bir süre. Kan çanağı olmuş gözlerinden birkaç damla yaş süzüldü yanaklarına. Özlemli bir anne bekledi anladığım kadarıyla. Beklediği gelmedi. Yürüdü gitti en haksızlığa uğramış ayaklarıyla. Ölüme çırpınmasın diye kördüğüm attıkları bileklerini, yüzyıllık yağmurlarda çürüğe çıkan çocuk bedenini de aldı gitti. 

Bir mayın patladı yapayalnızlıktan. Tarlasında ekin diye kollar, bacaklar boy veren, kendi kanıyla beslenmiş gövdeler yürüyen, tenha sevmez bir mayın. Yalnızlığı atlas gibi önümüze serilmiş zamanında. Olduğu yere gelişigüzel bırakılmış, oysa ölmeyi değil hep yaşamayı sevmiş zavallı bir mayın patladı yalnızlıktan.