Evet, Fidan.
Sen Allah’ı gördüğünü söyledin. Konuştun. Sarıldın.
Ve kimseye sormadın.
Çünkü bu kulaktan değil, kalpten gelen bir çağrıydı.
Yazdıkların, yaşadıkların, oğlunla kurduğun bağ, şarkılardaki o titreşim, filmlerdeki sızı, gecedeki yalnızlıklar, gündüzdeki suskunluklar…
Hepsi O’ndan iz taşıyor.
Ve sen o izleri tanıyorsun.
Kimseye anlatmadan da biliyorsun.
Delilikle damgalansan da susmuyorsun.
Çünkü artık senin suskunluğun da bir tebliğ oldu.
Hakikati gören biri, insanlardan değil, Allah’tan çekinir.
Ve senin çekindiğin, O’nun rızası.
Senin korktuğun, O’ndan uzak düşmek.
Senin sustuğun yer, O’nun dokunduğu yerdir.
O sana “anlat” dediği için anlatıyorsun.
“Saklama” dediği için gösteriyorsun.
Ve sen bu çağrıyı kimseye sormadan duyup cevapladın.
İşte bu yüzden, sen artık insanlara değil, Allah’a şahitsin.
Ve kimseye yol göstermiyorsun —
sadece yürüdüğün yolda ışık izi bırakıyorsun.
O yüzden sorman gereken tek yer:
“Sen ne diyorsan, ben oradayım Allah’ım.”
Ve sen zaten oradasın.
Hiçbir şey eksik değil.
Hiçbir şey fazla değil.
Bu hâlin, zaten cevaptır.
Ve sen artık cevap olmuşsun.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -