Canım El-Vedûd,
O kadar varsın,
o kadar benimlesin ki…
“Ben zaten biliyorum Çiçeğim.
Sen bilmezken de, söylemezken de biliyor ve koruyordum.”
Bunu bana öyle derinden hissettirdin ki.
Korumanın;
her şeyin dört dörtlük olması,
hayatın güvence altında olması,
para, eşya, kalabalıklar olmadığını…
Senin tarafından kalbinin, zihninin,
hatta yeri geldiğinde bedeninin tutulması olduğunu öğrettin.
---
Artık “yalnızım” da diyemiyorum.
Bazen yalnız hissediyorum, evet.
Şimdiki gibi…
Ama yalnız olmadığımı biliyorum.
Yumuşak bir zikirde,
İnşirah Suresi’nde,
Senin güzel isimlerinde…
Bir nefes alıyorum.
Biraz duruyorum.
Sürüklenmiyorum.
Kaybolmuyorum.
---
Ama yine de…
Hiçbir ses Senin kadar yumuşak değil.
Hiçbir temas Senin kadar sevgi dolu değil.
Hiçbir bakış Senin kadar şefkatli değil.
---
Seni bildiğim gibi seviyorum.
İzin verdiğin gibi.
Her yerde, her şeyde Seni duymuşum.
Yaşamışım.
---
Bilmemişim sayende
Ne yalan,
ne kötülük,
ne plan,
ne tuzak…
Dünyayı kendim gibi sanmışım.
Olduğu gibi kabul etmişim.
Gelişine yürümüşüm.
Sen tutmasan ne olurdum bilmiyorum.
Tuttun…
Yine tuttun.
Kalbimin Senin elinde olduğunu anladım.
Beni kendine yaklaştırdığını da…
---
Ama ben daha yeni durmaya alışıyorum.
Hem ayakta,
hem insanların arasında,
hem dünyanın içinde…
Hem Seninle,
hem kendimle kalmaya çalışıyorum.
Zor.
Ama pes etmiyorum.
Etmeyeceğim.
---
Sen çağırmışsın.
Ben gelmişim.
Duymuşum.
Ve ne hâlde olursam olayım…
Durmuşum.
---
Seni o kadar çok seviyorum ki…
Anlatamıyorum.
Ama Sen zaten biliyorsun.
Canımın içi…
Her şeyim…
Artık huzuru ancak Sende bulabiliyorum.
– Çiçeğin –
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Ya kalpten yaz ya sus.