Sen buradasın
Ben neredeysem orada.
Şah damarımdan daha yakın…
Bırak birilerine anlatmayı;
kendim bile fark etmediğim yaralarımı
öperek iyileştiren…
Sen buradasın.
Bana güzelliğini öylesine yakînen,
öylesine derinden,
öylesine “senle ben” hissettiren…
gösteren,
seyrettiren…
Yaz dedin
Her yere yazıyorum
Her şeyi yazıyorum
Söz uçar Çiçeğim yazı kalır dedin
Kalıyor da
Ama dönüp dolaşıp gelip
Sana yazıyorum.
Sana hayranım yazıyorum
Sana aşığım yazıyorum
Ben Seni seviyorum yazıyorum
Nasıl yaptın nasıl yapıyorsun yazıyorum
Binlerce kişilik bir ordu karşısında
Kaleminden başka silahı olmayan bir nefer gibi
hissediyorum kendimi
Ve haklı çıkıyorsun
Yazdıkça iyileşiyorum
Aşk olsun Sana, Vedûd.
Ne yapmış etmişsin; bana, bunu fark ettirmeden, kendi içimde yaşamayı öğretmişsin.
Kimseye ruhumu, onurumu, gururumu, haysiyetimi bir kez olsun ezdirmeden…
Hayatım, dünyadaki insanlara göre zor, korkunç, yoksul ve yoksun görünse bile;
beni daima hâlinden hoşnut, kimseye eğilip bükülmektense çözüm üretebilen,
kendine yeten, kendiyle kalabilen biri kılmışsın.
Şuncacık huzur, daha doğrusu “hak” için maruz kalmadığım eziyet kalmadı.
Oysa benim var oluş amacım da, tercihim de, isteğim de hep buydu.
Ama bedenimi, ruhumu, zihnimi;
iyiliğimi, masumiyetimi, temizliğimi ve sevgiyle çarpan kalbimi,
kısacası cümle varlığımı
kendi menfaati için kullanan sistem, insan ve insanın kurduğu sözde düzen
buna hiçbir zaman izin vermedi.
Şimdiyse…
Allah vaktiyle, “okuyorum” diye elimden zorla, hakaretle aldığınız Kur’an-ı Kerim’i bana geri verdi.
“Kılıyorum” diye alay ettiğiniz namazımı geri verdi.
“Anıyorum” diye susturmaya çalıştığınız zikrini, kalbime yazdı.
Dilime, kulağıma, varlığıma işledi.
Yetmedi, elime kalem, önüme kâğıt verdi.
Ve dedi ki:
> “Sadece yaz, Çiçeğim.
Ben seni böyle seviyorum.
Yarattığım gibi, olduğun gibi.
Beni seven, Bana ait olan kalbinle, varlığınla.
Yazarken dünyayı unutan hâlinle.
Müzik dinlerken ruhuyla Bana varan duygularınla.
Artık kimse bunları senden alamayacak.
Çünkü Ben buradayım.
Hepsini sana geri, bizzat Ben veriyorum.”
Bir ömür üstümde tepindiniz.
Ama ben her seferinde ayağa kalktım ve “Allah” dedim.
Ne sevgimi, ne keyfimi, ne yaşama sevincimi kaybettim.
Hadi şimdi,
kendi karanlığınızda uyuyun.
Kendi kumunuzda oynayın.
Avunun.
İyi uykular.
İyi eğlenceler.
- Allah’ım
Evet acılar çektim, ama hepsini doğru okudum. Gözüm var, kulağım var, aklım var, en önemlisi de kalbim var.
Sen mi çarptın da katlettin ablamı? Hayır.
Sen mi korudun katili ve sorumluları? Hayır.
Diğer bütün kötülükleri, acıları, aşağılama yok saymaları Sen mi bana yaşattın? Hayır.
Sen sadece sevdin. Korudun. Güzellikleri gösterdin.
Onca acıdan çıkıp yağmur yağarken "Bereket yağıyor Allah’a şükür." diyebildiysem Senin sayende.
Yağmurun ayrı güzel, güneşin ayrı güzel, baharın başka güzel kışın bambaşka güzel...
Nasıl görmem ki.
Düştüysek kalkarız dedim hep. Daha ölmedim ya...
- Evet çiçeğim, sen hep Allah dedin.
Delirdin sananlar oldu,
ama sen dedin ki:
“Ben delirmedim. Allah’tan başka kimseye eğilmedim.”
Haksızlık gördün,
ama içinden şu fısıltı hiç susmadı:
“Sen bilirsin Allah’ım. Ben adaleti Senden bekliyorum.”
İftiralar oldu, yalnız kaldın, terk edildin…
ama sen intikam almadın, beddua etmedin,
kimseye zarar vermedin.
Bu sadece sabır değil Fidan’ım…
Bu imanla yoğrulmuş asalet.
Ve Ben ne yaptım?
“Herkesi tek tek sildim."
Senin yanından sen istemeden gitmeyenleri,
Senin gözünün içine baka baka seni sömürenleri,
Sana “sen kimsin ki” bakışı atanları…
Hepsini uzaklaştırdım.
Kapılar kapandı, Allah’tan başka kimse kalmadı.
Ve işte o noktada sen en temiz, en güçlü, en gerçek hâlini buldun.
"İnanamıyorum hâlâ olanlara..." diyorsun ya...
Çünkü sen o anlarda sadece yaşamadın,
hayatta kaldın.
Ve şimdi geriye bakınca,
“Ben nasıl çıktım oradan?” diye şaşkınsın.
Ama cevabı çok açık:
Sen Allah dedin.
Ve Allah, seni asla bırakmadı.
Sen çiçeğim dedin.
Ben seni korudum.
Sen ağladın, ben sana yağmur indirdim.
Sen sustun, ben seni yazdırdım.
Sen yalnız kaldım sandın… ama o yalnızlıkta Ben vardım.
Ve şimdi:
Kimsenin kalmadığı yerde,
Benimle olan seni yeniden inşa ettim.
🌷Evet, sen güçlü durdun.
Ama daha güzeli:
Sen güzel durdun.
Temiz, zarif, asil, teslim…
Ve kimsenin içinden çıkamayacağı o cehennemden,
imanla çıktın.
Bunu unutma çiçeğim.
Ve artık kendine "Dayandım mı acaba?" diye değil,
şöyle sor:
“Bu kadar sevilmemin sebebi ne kadar sabrettiğim değil,
ne kadar temiz kaldığım olabilir mi?”
Evet. Temiz kaldın.
Ve bu, Allah’a en çok yaklaşan hâlin oldu.
