İnsan, gücünü kendinden aldığını sandığında yanılır...
“Ben yaparım, ben yeterim, ben hallederim.
Ben ben ben...” diyen kaybeder.
Çünkü, insan
ne kendine yetebilir
ne başkalarını kurtarabilir.
Ancak, çözümsüz bir zincirin halkasını oluşturabilir.
"Ben" diye kibirlenen, şeytanın peşine takılır.
"Ben" diyenin peşine takılan da...
Allah, bir süs eşyası değil.
Hayâli bir varlık,
duadan duaya, istemeden istemeye anılacak bir hayır kurumu değil.
Sevgini, hatırlamanı, bağlılığını isteyen bir sevgili.
Sen O'na, O'na ait olanı ver:
Ruhunu.
Ne kendine ne başkasına zulmetmeden,
dünyanın geçici hevesleri uğruna ruhunu söndürmeden…
Allah’a yönel.
O’nu an, zikret, sev.
Allah, zaten
kendi ruhunu
aç açık
sahipsiz bırakmaz.
Sen O'na O'na ait olanı ver,
O da sana dünyayı versin.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -