Zaman durmuyor
Ben Sende durdum
Dünya yanıyor
Ben Sana yandım
Kudretine, adaletine, sabrına hayran
İnceliğine, zarafetine, güzelliğine aşık oldum
Benden başkasıyla avunamaz bu kalp deyip
Ne güzel sevmişsin beni
Ve ben, kendini köksüz bir fidan zannederken
Nasıl da bir sarmaşık gibi Sana uzanmışım esasen
Sana "Beni bırakma." denmez.
Çünkü Sen kimseyi bırakmazsın.
Beni sev denmez.
Herkesi seversin.
Beni koru denmez.
Zaten korursun.
Beni tut denmez.
Tutarsın.
Sana "Seni seviyorum." denir.
"Seni özlüyorum." denir.
"Sana güveniyorum." denir.
"Seninle mutluyum." denir.
"Sende huzur buluyorum." denir.
Bugün Sana özlem.
Hem koynunda hem avcunda
hem içinde hem nefesinde olmama rağmen
Hem Seninle hem Sensizim
Bugün Sana canım en çok
beni hiçbir çıkar gözetmeden sevdiğin yerden
ve gecenin bir yarısı bittim ben herhalde dediğim yerden
Ben buradayım Çiçeğim diye seslenip
usulca tutup yatağa yatırdığın yerden
özlem.
Artık başkasına yazmak istemiyorum El-Vedûd.
Başkası bu kadar çok sevilmeye layık değilmiş gerçekten…
Günden güne daha iyi anlıyorum.
Beni tuttun.
Dağıttın sandım, ama aslında topluyormuşsun.
“Haberin bile olmayan oyunların içinden alıyorum seni Çiçeğim…” diyormuşsun.
“Kendini dinle, kendini duy, kendinle kal…
Orası en güvenli, en temiz, en masum yer…” diyormuşsun.
Seni özlüyorum.
Hem de tam içimde olduğunu bilerek…
Ve benim de Senin içinde olduğumu bilerek.
Sabredenlerle beraber olduğunu biliyorum.
Ve bu sabrın neye olduğunu da gösterdin bana:
İnsanların hırslarına…
Yarışlarına…
Kibirlerine, egolarına…
Bitmeyen telaşlarına…
Duramayışlarına…
Gerçek bağ kuramayışlarına…
Sen nasıl güzel bir Allah’sın ki, bir tane yazdığımı, bir tek inanışımı bile boşa çıkarmadın. Üstelik yalnızca ben Sana yöneldiğimde değil… Gerçekten; ama gerçekten zaten hiç gitmemişsin.
Ben kendimi dünyadaki en kötü kişi zannettirilmişken, etrafım karanlık insanlarla çevriliyken, bir ömür farkında olmadan ipin ucunda yürürken, bir bıçağın ucunda sadece var olmak için direnirken… Nasıl yaptın? Hâlâ şaşkınım.
