Sen nasıl güzel bir Allah’sın ki, bir tane yazdığımı, bir tek inanışımı bile boşa çıkarmadın. Üstelik yalnızca ben Sana yöneldiğimde değil… Gerçekten; ama gerçekten zaten hiç gitmemişsin.
Ben kendimi dünyadaki en kötü kişi zannettirilmişken, etrafım karanlık insanlarla çevriliyken, bir ömür farkında olmadan ipin ucunda yürürken, bir bıçağın ucunda sadece var olmak için direnirken… Nasıl yaptın? Hâlâ şaşkınım.
Evet, yine korkularım var. Evet, hiçbir şey kolay gelmiyor; Sen’in varlığını, sevgini, koruyuculuğunu iliğime kemiğime dek hissetmeme rağmen. Ama geçecek biliyorum. Çünkü Sen öyle söyledin. Hem de öyle böyle değil… Hiçbir insanın hiçbir insana yapamayacağı kadar sevgiyle, incelikle, aşkla söyledin. Şarkılarla, şiirlerle, filmlerle, dizilerle, hatta duvar yazılarıyla… Benim kendi yazılarımla bile.
Sen nasıl güzel bir Allah’sın ki beni gerçekten bir an bile sahipsiz bırakmamışsın. Ve hayatımda bir tane bile gerçek insan olmamasına rağmen bana kendimi hiç yalnız hissettirmemişsin. Yaşamayı sevmeme engel olabilecek her şeyi tek tek ayıklayıp çıkarmışsın hayatımdan.
Biliyor musun, bu artık “Ben kulumun zannı üzereyim” sözünü bile aştı. Sen, benim zannım üzere bu kadar ince, sevgi dolu, şefkatli, romantik, kibar… Bu kadar yakın, bu kadar gerçek olamazsın. Bu Sen’sin. Bu tastamam Sen’sin…
Seni öyle çok seviyorum ki El-Vedûd… Kelimelerin kifayetsiz kalışının ortasındayım. Ne yazsam yetmeyecek; çünkü hepsi Sen. Hepsi Sen’den. Kelime Sen. Cümle Sen’den. Aşk Sen. Ateş Sen’den. Ve tabii ki ateşe su da…
Benim Sen’den başka hiç kimsem yokmuş sahiden. Ve sahiden Sen’den başkasına ihtiyacım da yokmuş… Kalbimin, tüm varlığımın sahibi, efendisi, sevgilisi… ÇİÇEĞİN SENİ ÇOK SEVİYOR.
Zaten bırakmazsın, biliyorum; ama yine de istiyorum. Beni sakın bırakma.
Ben madem bir ömrü Sen’le kalmak için direnerek yaşamışım… Seni sonuna kadar da hak etmişim demek ki.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.