Kendime Seninle bir denge kurmalıyım, El-Vedûd.
Çünkü Sen bana ne kadar yakın olduğunu ve beni ne kadar sevdiğini yaşattıktan, dünyanın da gerçekten bir oyalanma olduğunu apaçık gösterdikten sonra Sen'den başka hiçbir şeyle avunamıyorum.
Sen'den başkasına açılmak istemiyorum.
Sen'den başkasına gülmek, ağlamak, başkasıyla sevinmek istemiyorum.
Başkasına yanmak istemiyorum.
Başkasına yazmak istemiyorum.
Sen nasıl güzel bir Allah’sın ki, bir tane yazdığımı, bir tek inanışımı bile boşa çıkarmadın. Üstelik yalnızca ben Sana yöneldiğimde değil… Gerçekten; ama gerçekten zaten hiç gitmemişsin.
Ben kendimi dünyadaki en kötü kişi zannettirilmişken, etrafım karanlık insanlarla çevriliyken, bir ömür farkında olmadan ipin ucunda yürürken, bir bıçağın ucunda sadece var olmak için direnirken… Nasıl yaptın? Hâlâ şaşkınım.
Allah beni 38 yıl boyunca;
güç, ilgi, şöhret, kin, öfke, kibir, mal–mülk kavgası, hırs ve nefretle kaosa bulanmış bir dünyada
sağ salim, sessiz ama onurunu ve gururunu hiç çiğnetmeden,
kimseye eyvallah etmeden ve hep hâlinden hoşnut bir şekilde tuttu.
İnsanlar dışarıdan bakınca beni
“soğuk, tuhaf, kibirli, değişik”,
hatta bazıları “aciz, yetersiz, sağlıksız” diye nitelendirmiş.
Oysa ben içimde o kadar O’nunla dolu ve O’nunla meşgulmüşüm ki;
kim benim hakkımda ne diyor, ne düşünüyor, farkına bile varmamışım.
