Seni özlüyorum.
Hem de tam içimde olduğunu bilerek…
Ve benim de Senin içinde olduğumu bilerek.
Sabredenlerle beraber olduğunu biliyorum.
Ve bu sabrın neye olduğunu da gösterdin bana:
İnsanların hırslarına…
Yarışlarına…
Kibirlerine, egolarına…
Bitmeyen telaşlarına…
Duramayışlarına…
Gerçek bağ kuramayışlarına…
Gerçekten de dünya hayatı bir oyun ve aldatmacadan ibaretmiş.
Senin dediğin gibi.
Senden başkası yokmuş.
Ve beni bu yaşıma kadar
bütün bunlardan uzak tutuşun…
Koruyuşun…
Bela sandıklarımı bile
benim için verişin…
Şimdi anlıyorum.
Dünya bana gurbet gibi geliyor.
Kime ait olduğumu hatırladıktan sonra…
Durmayı öğretiyorsun.
Seninle var olmayı öğretiyorsun.
Kalbimi Kendinde sabitliyorsun.
Hepsinin farkındayım.
Ama…
Seni özlemek…
Seni sevmek…
Bazen “Artık eve dönmek istiyorum” diye ağlamak…
İşte bununla baş etmek zor geliyor.
Çiçeğin Seni çok seviyor.
Çok.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.