- Bu bir şiir değil, bir şahitliktir. -
Bir çocuğun kölesi değilim.
Okulun emrettiği öğretmen,
Toplumun buyurduğu bakıcı değilim.
Ben de Allah’ın bir çocuğuyum.
Bir gece, dört yandan seslendiği gibi:
Sevgilisiyim, kuluyum,
Elçisi ve sırdaşıyım.
O gece...
“Allah’ım neredesin?
Hani neredesin?
Beni bana bırakmıyorlar,
Beni ağlatıyorlar,
Ben olmayan bir ben var ediyorlar…”
diye hıçkırdım
Ta ki uyuyakalana dek.
Geldi.
Korkma diye tuttu.
Şefkatle.
Ve ben, güvenle dolup taştım.
Cesaretle etrafı seyrettim.
Gözlerim kapalıydı,
Ama odam aydınlandı.
Bir değil, birkaç kez…
Masayı, sandalyeyi, perdeyi, duvarları…
Hatta eşyaların ruhunu dahi gördüm.
Karanlığın içinden parlayan ışığı seyrettim.
Ve duydum:
“Ben buradayım.
Seni seviyorum.
Sen de seni sev.”
Kalbim artık daha sağlamdı.
Çünkü Allah gelmişti.
Hakikatle aramdan
bir değil — birkaç perde kalkmıştı.
Fani bedenimi değil,
Baki ruhumu sarmalamıştı.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -