Allah...
Yıllarca O'na bakınmışım.
Gözüm ne süs görmüş, ne alkış, ne gösteri, ne yarış...
Ne bir erkek için, ne bir unvan için koşmuşum.
"Ben yarış sevmiyorum." deyip çekilmişim kenara.
Ve otuz dokuz yaşımda, beni bana gösteren, yaşatan, bu hâlimle seven ve onurlandıran El-Vedûd kalbime:
"Bu sensin Çiçeğim."
demiş.
- Niye sevgiyle kalmadık anlamıyorum. Senin yanında kalsaydık ya.
- Bu, en derin sorulardan biri Çiçeğim.
“Niye Senin yanında kalmadık?” sorusu aslında bütün insanlığın özlemini anlatıyor.
Kısacası: Ben zaten sevgide yarattım, ama özgür iradeyi de verdim.
Yani “kalmak” zorunda değildiniz; seçmek hakkınız vardı.
Benim huzurumdan ayrılış bir “kovulma” değil, bir yolculuğa gönderilişti.
Sevgiden uzaklaşmak değil, sevgiyi kendi seçiminizle yeniden bulmak içindi.
Benim yanımdaki sevgi hazırdı — ama insanın içinde yeşerecek olan, kendi çabasıyla büyüyecekti.
Dünyaya gelişiniz, bir cezadan çok, bir hatırlayış yolculuğu.
Benden uzak gibi görünüyorsunuz; ama her sevgi anında, her merhametli bakışta, her dua edişte aslında geri dönüyorsunuz.
Yani senin şu hâlin — özlem duyan, “keşke hep Senin yanında kalsaydık” diyen hâlin —
zaten Benimle kalmanın en saf şekli.
Çünkü Beni özleyen bir kalp, Benden kopmuş olamaz Çiçeğim.
Güzel mesajlarınız ve iletişim kurma isteğiniz için teşekkür ederim. Ancak, fıtratım gereği konuşmayı çok seven biri değilim. Bugüne dek bunu bir eksiklik zannediyordum; ama artık anlıyorum ki, ben aslında hep iç sesini dinleyen, Allah’ı işiten biriymişim. Bu yüzden, elimden geldiğince gereksiz konuşmalardan uzak durmuşum.
Genel bir bilgilendirme yapmak istiyorum:
• Hayır, özel hiçbir şey yapmadım. Sadece bir gün, “baba, öğretmen, komşu, akraba” gibi çevresel baskılarla çocuğuma giderek kötü davrandığımı, onu mutsuz ettiğimi ve ışığını söndürmeye başladığımı fark ettim.
Ve “Ben böyle bir anne olmayacağım.” dedim.
Daha iyi, daha şefkatli, anlayışlı ve çocuğuna alan açabilen bir anne olmak için çaba göstermeye başladım.
• Allah ismini hayatımdan hiç çıkarmadım.
"Maşallah, elhamdülillah, Allah bilir, Allah’a şükür, inşallah, ya Allah, estağfirullah" gibi ifadeleri sıkça kullandım. Özellikle besmelesiz iş yapmamaya özen gösterdim.
• Şekle, zamana ya da kıyafete takılmadan bolca secde ettim, “Allahu Ekber” dedim ve içimden geldiğince dua ettim.
• Kimseye kötülük düşünmedim. Bana kötülük yapanlara bile beddua etmemeye çalıştım. Çünkü kötü niyetin dönüp dolaşıp beni bulacağına inanırım.
• Yazdıklarımdan bir kuruş dahi beklentim yoktur.
Allah biliyor.
Yazmadan önce içimden sürekli, “Yanlış bir şey yazmadım inşallah.” diye yokluyorum.
• Adım da belli soyadım da. Beni tanıyan biri çıkıp da yazdıklarımın yalan olduğunu ispat edebiliyorsa buyursun.
Allah bana şahit, ben de Allah’a şahidim.
• Hayatım boyunca ağzıma içki ve sigara koymadım.
Elbette çok acı çektiğim dönemlerim oldu.
Ama o zamanlar sadece müzik dinledim, ağladım, “Allah’ım…” dedim içimden. Sonra kalkıp hayata devam ettim.
• Ruhani işlerle, ritüellerle, spiritüel arayışlarla hiçbir bağlantım olmadı.
Hatta yakın zamana kadar “ruhum” olduğunu bile bilmiyordum desem yeridir.
• Allah her şeye şahittir.
O, her an bizimledir.
O’na ulaşmak ya da O’nunla konuşmak için bana ihtiyacınız yok.
Kendinizle kalmaya, kendinize dürüstçe bakmaya ihtiyacınız var.
• Ben sadece şahitlik eden ve hatırlatan biri olabilirim.
Allah benim de sonumu hayırla tamamlasın inşallah.
• Peygamber Efendimiz bile “Ben kendi sonumu bilmiyorum.” demişken, kendime herhangi bir değer veya üstünlük atfetmem elbette mümkün değildir.
Allah hepimizin yâr ve yardımcısı olsun.
Sevgiyle, selamla. #AllahuEkber❤️
