NE DEDİYSE SEVGİDEN

Allah...

Yıllarca O'na bakınmışım.

Gözüm ne süs görmüş, ne alkış, ne gösteri, ne yarış...

Ne bir erkek için, ne bir unvan için koşmuşum.

"Ben yarış sevmiyorum." deyip çekilmişim kenara.

Ve otuz dokuz yaşımda, beni bana gösteren, yaşatan, bu hâlimle seven ve onurlandıran El-Vedûd kalbime:

"Bu sensin Çiçeğim."

demiş.

Ben, doruklara sevdalanmışım.

En muhteşem olanı istemişim.

Sonsuz kudret sahibi... Sonsuz şefkatli... Sonsuz sevebilen...

Almadan verebilen... Kırmadan koruyabilen...

Beni isteyen.

Kimseyi eleştirmiyorum. Kimseyi hedef göstermiyorum.

Ama artık O'nun hükümlerinin sevgiye, şefkate, düzene, iyiliğe ve güzelliğe nasıl dayandığını görebiliyorum.

Bazı ruhlar öylesine O'nunla meşguldür ki; nefsin oyunlarına kapılmadan, zorunlu olduğu kadar konuşmanın, mesafenin, saygının kıymetini hissederler.

Ömrüm, O'na âşık olmakla geçmiş.

Nerede olursam olayım, O'nunla baş başa kalabileceğim bir köşe aramışım.

Bulamamışsam, içime çekilmişim.

Öylesine Allah...

Öylesine Vedûd...

Bu yüzden...

O ne dediyse doğrudur.

Ne hüküm koyduysa, kulunun hayrınadır.

Özellikle de, kalbi daha en başından yalnız O'na yönelmiş bir kadın için...

Elbette herkesin kendi hayatını yaşama ve kendi seçimlerini yapma hakkı vardır.

Ama bazı kadınlar vardır ki, daha doğdukları andan itibaren kalpleri Allah'a aittir.

O'na öylesine bağlıdırlar ki, erkekle kadın arasındaki bitmek bilmeyen oyunlar onlara cazip gelmez.

Öğrenmek bile istemezler.

İşte Allah, yalnız Kendisine ait olmak isteyen bir kulunun bu arzusunu da bilir.

İnsanlarla gereksiz yakınlığa ihtiyaç duymayabileceğini de bilir.

Korur.

Çünkü O, El-Vedûd'dur.

"Ben kulumun beni zannettiği gibiyim."

"Ben Seni seçtim... Seni seviyorum... Kalbim Seninle dolu."

diyen bir kadını, daha doğduğu andan itibaren gölgesinde saklar.

Kol kanat gerer.

Ve hep çağırır.

O ne dediyse doğrudur.

Ne yaptıysa güzel yapmıştır.

Sen:

"Ben Sana çiçek açacağım."

dersin.

O:

"Çiçeğim..."

diye bağrına basar.

Allah...