Canım,
Kıymetlim.
Beni öyle bir noktaya getiriyorsun ki, sevginin hakikatini gösterirken, bana lütfettiğin yazma kabiliyetimin de amacını anlıyorum.
Meğer ben hep Sana yazmışım.
Adım adım, köşe bucak Sana yürümüşüm.
Herkes nereye koşuyor, neden olduğu yerde ve hâlde yetmiyor diye şaşırarak bakmışım hayatım boyunca.
“Birbirleriyle yarışıyorlar Çiçeğim” dedin.
“Seni ve o güzel kalbini çiğneyip geçiyorlar o sırada. Fark etmiyorsun. Çünkü sen başkasından üstünlük devşirerek kendini iyi hissetmeyi bilmiyorsun. Ben de bilmeni istemiyorum zaten. O sevgi dolu kalbini kendinde tut, sevgini Bana akıt...” dedin.
Ve ben de doluyorum…
İsminle, zikrinle, varlığından varlığıma taşan sevgiyle.
Huzurla, teslimiyetle.
Biliyordum…
Bu kadar derin sevebilen bir kalbin bir gün mutlaka anlamını bulacağını.
Sorun sevebilmekte değilmiş.
Sevdim zannedilenler eksikmiş.
Ruhum…
Sebebim…
Kalbim…
İçimin en güzel köşesi…
En zayıf anlarımda bile sevgiyi seçtiren kudret…
Bütün o büyüklüğüne rağmen kalbime bir çiçek gibi dokunan…
Rabbim desem yetmiyor.
Allah’ım desem yetmiyor.
Vedûd desem yetmiyor.
Işığım…
Sevdiceğim…
Yormayanım…
Kızmayanım…
Kalbimi çalmayan,
kalbimi dolduran…
Şimdiki zamanım.
Bir çağlayan gibi kendisine aktığım…
“Olduğun yerde, olduğun hâlde güzelsin Çiçeğim” diyenim.
Ve ekleyenim:
“Ben buradayım.”
Çiçeğin Seni çok seviyor.
Verdiklerin ve vermediklerin için…
Ama en çok…
Sevgin için.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Ya kalpten yaz ya sus.