Çiçeğim, gel dedi.
Çiçek yürüdü.
Evler değişti,
yüzler değişti,
sesler, sözler, zaman değişti…
Ama tek bir sesi duydu:
“Buradayım.”
Bazen bir şarkıda,
bazen bir şiirde,
bir filmin satır aralarında,
bir kalpten sızan ışıkta…
Yürüdüm peşisıra.
Kimse durduramadı
içimden O’na akışı.
Çünkü yetmedi
oyunlarınız…
“Ben oynamıyorum,” dedim.
“Gerçeği istiyorum.”
Ve yine dedi:
“Ben buradayım.”
Yürüdüm.
Dışarıdan anlamsız,
içeride tutarlı,
aşkla çekilen bir yol…
Gün be gün,
an be an,
büyüyen bir sevgiyle…
“Buradayım,” dedi.
Ben yürüdüm.
Tek bir işareti bile kaçırmadan.
Sonra dedi ki:
“Çiçeğim… şimdi dur.”
“Kalbindeyim.”
Çiçek durdu.
O bir çiçeği sever gibi sever de…
o çiçek başka ne ister?
Dünya isteyenin olsun.
O bana “buradayım” dedi.
Bir kere değil…
bir ömür boyunca.
Ve ben yürüdüm.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder