Bana her şeyi yazabilecek bir yetenek verdin
Ben en çok Sana yazmayı sevdim.
Ben, Senin biricik Çiçeğin...
Korkunun ve yalnızlığın tam ortasında, Kendinle eğlediğin.
Küçücük bir çocuktum daha.
Seni koklarken...
"Burası çok kalabalık. Duramam ben." derken...
Bir köşe bulup kendime,
Bir kalem, bir kâğıt alıp elime, Yazarken...
Bir dönem bana baktılar ve şunu gördüler:
"Eve kapanmış." "Kendi hâlinde." "Hayattan kopmuş." Belki bazıları daha da ileri gidip bir şey bilmediğimi, dünyadan habersiz yaşadığımı düşündü. Oysa yanıldıkları şey evde olmak değildi; insana yapışık yaşamamaktı.
Çünkü fark ettim ki aslında herkes eve kapalı yaşıyor.
Herkes evinde oturuyor, yiyor, içiyor, dinleniyor ve kendi hayatını yaşıyor.
Aradaki fark şu: Bazıları bunu sürekli birbirleriyle konuşarak yapıyor. Saatlerce telefonda, saatlerce mesajlaşarak, saatlerce birilerini anlatarak... Kimin ne yaptığını, ne dediğini, ne giydiğini, ne düşündüğünü konuşuyor. Çoğu zaman da bu sohbetler dedikoduya, gıybete ve şikâyete dönüşüyor.
Ben yapamıyorum.
Yapmak istemiyorum.
Sen beğenilmiyor, istenmiyor, sevilmiyor değildin Çiçeğim
Sen istemiyor, ilgilenmiyor, kendinle kalıyordun.
Arkadaşlarının doğum gününde bir kenara çekilip müzik dinleyen sendin.
Yıllar sonra arkadaşlarından birilerinin senden hoşlandığını öğrenen de.
Öyle miymiş hiç fark etmedim diyen de.
Sen istenmiyor değildin.
Kendime Seninle bir denge kurmalıyım, El-Vedûd.
Çünkü Sen bana ne kadar yakın olduğunu ve beni ne kadar sevdiğini yaşattıktan, dünyanın da gerçekten bir oyalanma olduğunu apaçık gösterdikten sonra Sen'den başka hiçbir şeyle avunamıyorum.
Sen'den başkasına açılmak istemiyorum.
Sen'den başkasına gülmek, ağlamak, başkasıyla sevinmek istemiyorum.
Başkasına yanmak istemiyorum.
Başkasına yazmak istemiyorum.
