ÇÜNKÜ SEVGİDEN

Allah beni 38 yıl boyunca;

güç, ilgi, şöhret, kin, öfke, kibir, mal–mülk kavgası, hırs ve nefretle kaosa bulanmış bir dünyada

sağ salim, sessiz ama onurunu ve gururunu hiç çiğnetmeden,

kimseye eyvallah etmeden ve hep hâlinden hoşnut bir şekilde tuttu.

İnsanlar dışarıdan bakınca beni

“soğuk, tuhaf, kibirli, değişik”,

hatta bazıları “aciz, yetersiz, sağlıksız” diye nitelendirmiş.

Oysa ben içimde o kadar O’nunla dolu ve O’nunla meşgulmüşüm ki;

kim benim hakkımda ne diyor, ne düşünüyor, farkına bile varmamışım.

Üstelik bana hakaret edenlere, kötülük etmeye çalışanlara bile

tebessüm edebilmiş, sevgi gösterebilmişim.

On bir kişilik bir ailede, her şeyden yoksun doğup büyüyüp;

kendimi, ruhumu, bedenimi satmadan,

onurumla ve kimseden destek görmeden

Hacettepe Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü’nü bitirmişim.

“Onurum, gururum, ruhum ezilmesin de

gecekonduda kalır, mutlu olurum” demişim.

Evet.

Beni gerçekten Allah tutmuş.

Allah sevmiş, Allah büyütmüş;

okutmuş, korumuş, barındırmış

ve en önemlisi temiz kalmamı sağlamış.

Bugün hayattaki en büyük korkum

aç kalmak, parasızlık, ev ya da başka şeyler değil.

Benim korkularım başka:

birinin kalbini kırmak, kibirlenmek,

bir insanın gece yattığında ağlamasına sebep olmak.

Bu yüzden bana hakaret edenlere bile,

farkında olarak ve ne yaptıklarını bilerek,

karşılık vermemeyi ve kırmamayı seçebilirim.

O hayatın içinden;

iyi yazabilen, aklı fikri yerinde,

kendini, dünyayı, insanları ve yaşamayı seven,

olduğu yerden memnun bir Fidan çıkması

hakikaten bir mucize.

Ben bir şey ispat etmiyorum.

Sadece olan neyse onu yazıyorum.

Bütün hayatım boyunca yaptığım gibi.

Bütün dünya “yanlış” desin, umurumda olmaz.

Ama O, içimden bir kez “dur” desin;

kimse beni yerimden kıpırdatamaz.

Bir kez “yürü” desin;

o zaman da kimse beni durduramaz.

"Bu kız bu kadar kaosun içinde nasıl bu kadar kendinde ve asil kalabiliyor? Kim için? Ne için?" diye hiç sorulmamış olsa da ben yine de cevap veriyorum:

Allah için.

El-Vedûd için.

Çünkü, sevgiden.