İnsan, yaratılışı gereği temas eden bir varlıktır.
Bedeniyle hisseder, zihniyle anlamlandırır, kalbiyle yön bulur.
Fakat çoğu zaman fark edilmeyen bir gerçek vardır:
«İnsan sadece beden ve zihinden ibaret değildir.»
Allah Teâlâ insanı yaratırken ona kendi ruhundan üflemiştir:
«“Ona ruhumdan üflediğim zaman…” (Hicr, 15/29)»
Bu ayet, insanın özünde ilahi bir emanet taşıdığını açıkça bildirir.
Ve bu emanet, korunması gereken en kıymetli hakikattir.
---
Hızlı Temasın Getirdiği Yüzeysellik
Bugünün dünyasında insan ilişkileri çoğu zaman hızla kurulur:
- hızlı yakınlaşma
- ani samimiyet
- sınırların silikleşmesi
İnsan, karşısındaki kim olursa olsun, beden ve zihin düzeyinde hemen bir alışverişe girer.
Fakat bu süreçte çoğu zaman ruh geri planda kalır.
Ruh devrede olmadığında:
- sınırlar bulanıklaşır
- kıyas artar
- etiketler çoğalır
- zihin döngüye girer
Ve insan fark etmeden bir karmaşanın içine çekilir.
---
Ruhun Geri Çekilmesi ve Sonuçları
Ruh merkezde olmadığında, insan:
- bedensel hazlara
- zihinsel kıyaslara
- dış dünyanın onayına
yönelir.
Oysa Allah şöyle buyurur:
«“Nefsini arındıran kurtuluşa ermiştir.” (Şems, 91/9)»
Ruhun geri plana atıldığı bir yaşamda arınma değil, dağılma başlar.
İnsan, dış dünyada çoğaldıkça iç dünyasında eksilir.
---
Sınır: İlahi Bir Koruma Alanı
Sınır koymak, modern dünyanın düşündüğü gibi bir kopuş değil;
aksine bir koruma biçimidir.
Kur’an’da müminlerin özelliklerinden biri şöyle anlatılır:
«“Onlar boş sözlerden yüz çevirirler.” (Mü’minûn, 23/3)»
Bu yüz çeviriş:
- kaba bir reddediş değil
- bilinçli bir seçiştir
İnsan her temasın içine girmek zorunda değildir.
Her konuşmaya katılmak, her samimiyeti kabul etmek zorunda değildir.
Çünkü her temas, ruhu beslemez.
---
“Tuhaf” Etiketi ve Hakikat
Sınır koyan insan çoğu zaman:
- “tuhaf”
- “asosyal”
- “mesafeli”
olarak etiketlenir.
Fakat bu etiketler gerçeği değiştirmez.
Bu durum aslında:
«seçici bir yalnızlıktır»
Ve bu yalnızlık, bir eksiklik değil;
bir bilinç hâlidir.
---
Allah ile Olan Yakınlık
İnsan dış dünyada yalnız görünebilir.
Fakat Allah şöyle buyurur:
«“Ben kuluma şah damarından daha yakınım.” (Kaf, 50/16)»
Bu hakikati idrak eden insan için:
- kalabalık zorunlu değildir
- onay gerekli değildir
- kıyas anlamsızdır
Çünkü o bilir ki:
«asıl yakınlık, Rabbinle olandır»
---
Nefs Mücadelesi ve Farkındalık
İnsan çoğu zaman kontrol ettiğini zanneder.
Oysa çoğu davranış:
- refleks
- alışkanlık
- nefsin yönlendirmesi
ile oluşur.
Allah bu mücadeleye işaret eder:
«“Nefsini kötülüklerden arındıran kurtuluşa ermiştir.” (Şems, 91/9)»
Bu arınma:
- dış dünyadan kaçmak değil
- iç dünyayı merkezlemek
demektir.
---
İlahi Koruma ve Sükûnet
Bazen Allah’ın koruması,
kulunu kalabalıktan uzaklaştırarak gerçekleşir.
Bazen bir olay, bir kırılma, bir yalnızlık hissi…
Aslında bir çağrıdır:
«“Ben buradayım.”»
Bu çağrı, kalpte hissedildiğinde insan şunu anlar:
- telaş gereksiz
- korku yersiz
- yarış anlamsız
Çünkü baki olan:
«zaten içindedir ve Rabbiyle beraberdir»
---
Son Söz
Kalbin Rabbi kalbe yerleştiğinde,
başka hiçbir şeye ihtiyaç kalmaz.
İnsan:
- az konuşur
- az temas eder
- ama derin yaşar
Ve bilir ki:
«Allah, sevdiği kuluyla beraberdir.»
---
Bu yüzden:
Sükûnet bir eksiklik değil,
bir seçiştir.
Ve bu seçiş,
ruhun korunmasıdır.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -