Biz birbirimizin hayatını izlediğimizi sanıyoruz.
Kim ne yapmış, kim ne demiş, kim nerede, kim kiminle…
Bakıyoruz, kıyaslıyoruz, konuşuyoruz.
Bazen imreniyoruz, bazen küçümsüyoruz.
Ama hep birbirimize dönük yaşıyoruz.
Oysa gözden kaçan bir şey var:
Biz birbirimizi izlerken,
asıl bizi izleyenin Allah olduğunu unutuyoruz.
Dünya içinde bir dünya kurmuşuz.
İnsanların bakışlarından, sözlerinden, onayından oluşan bir dünya…
Ve o dünyanın içinde:
kendimizi anlatmaya çalışıyoruz
bir şey olmaya çalışıyoruz
görülmek, anlaşılmak, değer görmek istiyoruz
Ama yoruluyoruz.
Çünkü o dünya gerçek değil.
Geçici. Gürültülü. Doyurmayan.
Sonra bir an geliyor…
İnsan geri çekiliyor.
Bakıyor.
Ve fark ediyor:
Bunca bakışın, bunca sözün, bunca koşturmanın ötesinde
her şeyi bilen, gören, duyan var.
Sessizce.
Yargısızca.
Her an.
O zaman içte bir şey çözülüyor.
İnsanların gözünden çıkıp,
O’nun nazarına girince…
Yarış bitiyor.
İspat bitiyor.
Görünme ihtiyacı bitiyor.
Geriye sadece şu kalıyor:
Olmak.
Sade olmak.
O’nun bildiği gibi olmak.
Ve belki de en büyük rahatlık şu:
Kim ne görmüş, kim ne anlamış…
Artık o kadar da önemli değil.
Çünkü O biliyor.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder