Canım El-Vedûd’üm…
Kahramanım benim.
Ama öyle insanın uydurduğu, sınırlı, eksik, gösteriş için olanlardan değil…
Gerçek bir kahraman.
Kendimi ezana karşılık Bora Öztoprak’ın Seni Seviyorum şarkısını söylerken bulduğumda ne olduğunu bile anlamamıştım.
Beni dört bir yandaki camilere çağırdığında…
Kalbimde benimle konuştuğunda…
“Seviyorum” dediğinde…
“Madem konuşmak zor geliyor, yaz Çiçeğim” dediğinde…
En zor zamanlarımda dağılmama engel olup sapasağlam tuttuğunda…
Adım atacak hâlim yokken yürüttüğünde…
Duracak iradem kalmadığında şefkatle durdurduğunda…
Ve beni kendine çekip güzelliğini, sabırla, yavaş yavaş gösterdiğinde…
Gittikçe daha iyi anlıyorum:
Sen benim kahramanımsın.
Ben bilmezken de sevip korumuşsun.
Şimdi de seviyor, koruyorsun.
Bana da aşk olsun…
Herkeste Seni aramışım.
Her yerde Seni koklamışım.
Her filmin sonunda Sana bakınmışım.
Her şarkıda, her notada Sana yanmışım.
Ve nihayet…
“Böyle bir sevmek ancak Rabbe yaraşır” deyip
kalbimi avuçlarına aldın.
Seni çok seviyorum Kahramanım.
Çünkü, bana dediğin gibi :
- Sevgiden.
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Ya kalpten yaz ya sus.