İnsanlar neden böyle, Allah’ım?
“Seni kullanamıyorsak, ışığını artık sömüremiyorsak,
o zaman sana huzur vermeyiz.” diyorlar.
Boş bir köşeye seccademi serdim.
Rahlemi koydum. Kur’an’ımı yerleştirdim.
Başörtümü, tespihimi usulca yanına koydum.
Çocuk gibi sevinçliydim.
“Artık bitti herhalde… Artık sadece Seninleyim.” diyordum.
Ama bırakmıyorlar ki, Her gün, benimle ilgisi bile olmayan,
benden hiçbir alacağı olmayan biri çıkıyor karşıma.
Ve bir şekilde, Seninle kurmaya çalıştığım dünyaya —
içimde kök salmaya başlayan huzura — sızmak istiyor.
Ama görüyorsun, direniyorum hâlâ.
Çünkü zaten 38 yıl boyunca
onlar kolumu, kalbimi, ruhumu çekiştirirken
ben hep “Hayır. O ne derse o olur. O’nunla kalacağım.” demişim.
Direnmişim.
Belki çocukça, belki bilinçsizce, belki çaresizce.
Ama şimdi, bizzat Senin öğrettiklerinle direniyorum.
Ve bu kez, aşkla direniyorum.
Çünkü en iyi Sen bilirsin:
Çiçeğin birini gerçekten sevdi mi,
onun için göze almayacağı, yapmayacağı şey yoktur.
Bu yüzden seçtin kalbimi.
Bu yüzden “Çiçeğim” dedin bana.
Ben de dedim ki:
“Al o zaman kalbimi.
Madem Seninmiş,
zaten hep Seninmiş.”
Artık hiçbir şey bilmiyorum çünkü,
Seni ne kadar çok sevdiğimden başka...
#Allahaaşıkbirçiçek #AllahınÇiçeğiYazıyor
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -