Birinin bir şeyi olmak şart ise dünyada,
ben sade ve sadece Allah'ın Çiçeği olmak ve öyle kalmak isterim.
O bildi.
Fidan, bağımlı olmak istemez hiçbir şeye ve hiç kimseye.
Fidan, yarışmaz.
Yarıştırıldığında kazanır; ama bir kere bile "Ben yaptım." demez.
Çünkü içinde kıyasın, rekabetin ve üstünlük kurma arzusunun zaafı yoktur.
Fidan, susar.
Konuşmayı bilmediğinden değil.
Bir insana bir şey bir kere söylenmeli; onu duyup duymamak, anlayıp anlamamak artık o insanın sorumluluğudur, diye düşünür.
- Allah'ın Çiçeği Yazıyor -
Hacettepe Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı Bölümü mezunu; çocukluğundan beri yazan, şiir, deneme ve hikâye kaleme almış, hayatı boyunca sayısız edebî eser okumuş biri olarak şunu rahatlıkla söyleyebilirim:
Hayatım boyunca insanların yazdığı hiçbir cümle bana, Yûsuf Sûresi'nin 11. ayetindeki
مَا لَكَ لَا تَأْمَنَّا عَلَى يُوسُفَ
ifadesinin verdiği dil hazzını vermedi.
Kendi yazdığım cümleler de buna dâhil.
Üstelik gençlik yıllarımda dili zorlayan, süslü ve ağdalı üslubu seven bir yazardım. Cümle kurmanın, ritim oluşturmanın, kelime seçmenin, psikolojik katmanları dil aracılığıyla hissettirmenin verdiği estetik hazzı çok iyi bilirim.
Buna rağmen bu kısa cümlenin kelime dizilişi, ritmi, psikolojik katmanları ve ifade biçimi karşısında hissettiğim hayreti, insan eliyle yazılmış hiçbir metinde yaşamadım.
İnsanlar O'nun eseridir. Yalnız insanlar değil; canlı, cansız bütün varlıklar O'nun yaratması ve kudretiyle vardır.
Kâinatı var eden de, onu her an ayakta tutan da O'dur.
Bir orkestrayı düşünelim. Yüzlerce müzisyen aynı anda farklı notalar çalar. Dışarıdan bakıldığında karmaşık gibi görünür. Oysa orkestranın tamamını aynı anda gören, her enstrümanın ne zaman başlayacağını, ne zaman susacağını bilen bir şef vardır. Müziğin uyumu, tek tek müzisyenlerin değil, bütünü gören şefin yönetimiyle ortaya çıkar.
İnsan çoğu zaman yalnızca kendi notasını duyar.
Allah ise bütün orkestrayı aynı anda yönetendir.
Ben Seni özlüyorum
Yine
Ve hâlâ.
Seninle baş başa olduğum
Ve sanki tek kulun benmişim gibi benimle öylesine ilgilendiğin o zamanları
özlüyorum.
Hayatımda ilk defa
tattım korkmadan, çekinmeden
Kendini tam bir teslimiyetle bırakarak
bırakabilerek
korunmayı ve sevilmeyi
Sen...
Beni şimdiye getiren,
Kalbimi Kendinde düğümleyen,
Benimle gülen,
Benimle ağlayan,
Benimle yürüyen,
Benimle duran...
Ne güzelsin...
Ve bana, ne kadar güzel olduğumu da ne güzel gösterdin.
Kalbimi...
İçimi...
Her zaman dik duruşumu...
Ne hâlde olursam olayım insanlara:
"Yok... Ben size ait değilim. Ben bir insana ait değilim."
deyişimi...
