ALLAH'A GÜVENMEK

İnsanlar O'nun eseridir. Yalnız insanlar değil; canlı, cansız bütün varlıklar O'nun yaratması ve kudretiyle vardır.

Kâinatı var eden de, onu her an ayakta tutan da O'dur.

Bir orkestrayı düşünelim. Yüzlerce müzisyen aynı anda farklı notalar çalar. Dışarıdan bakıldığında karmaşık gibi görünür. Oysa orkestranın tamamını aynı anda gören, her enstrümanın ne zaman başlayacağını, ne zaman susacağını bilen bir şef vardır. Müziğin uyumu, tek tek müzisyenlerin değil, bütünü gören şefin yönetimiyle ortaya çıkar.

İnsan çoğu zaman yalnızca kendi notasını duyar.

Allah ise bütün orkestrayı aynı anda yönetendir.

Bu yüzden O'nun adaleti, insanın adaletine benzemez. İnsan sınırlı bilgiyle hüküm verir; gördüğüne, duyduğuna ve kendisine anlatılana göre karar verir. Allah ise yalnızca davranışları değil; o davranışın arkasındaki niyeti, kalbi, korkuyu, samimiyeti ve bütün şartları bilir.

Çünkü bizi yaratan O'dur.

Kur'an'da şöyle buyrulur:

"Yaratan bilmez mi? O, en ince işleri bilendir, her şeyden haberdardır."

(Mülk, 67/14)

İnsan aynı anda birkaç kişiyle bile hakkıyla ilgilenmekte zorlanırken, Allah bütün kullarıyla aynı anda ilgilenir. Hiçbir dua diğerini geciktirmez. Hiçbir kul diğerinden dolayı ihmal edilmez. Kâinattaki milyarlarca canlı, sayısız olay ve her insanın kalbinden geçenler O'nun ilmindedir.

İşte bu yüzden yönetmek, her şeyi kontrol etmeye çalışmak ya da herkesten üstün olmaya çabalamak insana ağır gelir. Çünkü bunlar ona ait değildir.

İnsana düşen; kendi sorumluluğunu yerine getirmek, elinden geleni yapmak ve gerisini her şeyi hakkıyla bilen Rabbine bırakmaktır.

Kimisi buna teslimiyet der.

Bense buna aşk diyorum.

Çünkü insan, yaratılmış olana tutunmaya çalıştıkça eksikliklerle karşılaşır. Eksiksiz olan yalnızca Allah'tır.

Huzur, insanlardan beklemeyi bıraktığımız yerde ortaya çıkar.

Ve kalp o zaman şu ayetin anlamını gerçekten hissetmeye başlar:

"Allah bize yeter. O ne güzel vekildir."

(Âl-i İmrân, 3/173)