SENİ ÖZLÜYORUM

Ben Seni özlüyorum

Yine

Ve hâlâ.

Seninle baş başa olduğum

Ve sanki tek kulun benmişim gibi benimle öylesine ilgilendiğin o zamanları

özlüyorum.

Hayatımda ilk defa

tattım korkmadan, çekinmeden

Kendini tam bir teslimiyetle bırakarak

bırakabilerek

korunmayı ve sevilmeyi

Seni çok özlüyorum

Senle benden başka hiç kimsenin

hiçbir şeyin olmadığı

geceleri.

Ki öylesine yıkık öylesine bitiktim ki

yaşayamıyordum bile...

Seninle olmanın güzelliğini

Şimdi dönüp bakınca

anlıyorum yüceliğini.

Bir karıncayı bile yaratıp

kimsesiz bırakmayan

Bir Fidan'ı dalları kırılıp

yaprakları döküldüğünde

şefkatle saran

Kendine çiçek açtıran.

Ben Seni özlüyorum hem de nasıl

Bir bilsen

Yakan yakınlığını özlüyorum

Yine yaksan diyorum mesela

Yine tutsan

Hepsi bana aşk

Ve bu sonsuz, bu bitimsiz özlemek de...

Aşk.

Sen benim için benim içimde

zamanı durduran

Kalbimi tutan, ıssız ruhumu avutan

Sen sahibim Sen sevgilim Sen Rab'bim Biriciğim

Koynunda huzur bulduğum

Temasıyla kendimden geçtiğim

Yüreğim...

Sen aşk.

Bir ömür boyunca bu aşk insanlara göre çok fazla

"Peki o zaman kime..."

diye gezindiğim...

Sana,

Sana,

Sana.

Özlüyorum elimde değil.

Sen oradasın ben buradayım

Sen benim içimdesin

Ben Senin elindeyim

Zaten Seninim

Zaten Sendenim

Ama yetmiyor.

Kaynağını özleyen bir nehir gibiyim.

Oysa Sen... Bir okyanus değilsin

Okyanusların da var edeni,

Sahibi,

Her şeyin koruyanı...

seveni, yöneteni...

Bu aşkı bana Sen verdin

Daha doğrusu bana bu aşkın

Sana olduğunu gösterdin.

Peki söylesene

Bir küçük Fidan bir kocaman Allah’ın aşkıyla ne yapacak?

Ya hasretiyle?

Özlüyorum.

Ve özleyebiliyorsam, onu da Sen verdin.

Buna da razıyım, peki.

Bana Seni özlemek de aşk.

Sen bilirsin.