Allah'ın adaleti etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
Allah'ın adaleti etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

12 Tem 2025

ALLAH'IN ADALETİ, İNSANIN ÇARPIK ADALET ANLAYIŞINA BENZEMEZ


"Herkes affedilecek" cümlesi ne kadar sahte bir teselli ise, "Herkes aynı kefeye konacak" düşüncesi de o kadar haksızlıktır.

Allah Adl’dir. Yani hak edene hakkını verir. Kimse, kimsenin yanına kar kalmaz. Kimse, kimsenin hayatını altüst edip, sonra gölgede serinleyerek kurtulmaz.

Ama burada asıl mesele şu: Allah’ın adaleti bizim adalet anlayışımıza benzemez. Biz, “Acı çektiyse, cezasını çekti” diye bakarız. Halbuki Allah bazen, "Hak ettiğini, acı çekmeden anlasın" ister.

Bazen pişmanlık, bir ömürlük hapis yükünden daha ağırdır. Bazen bir bakış, bir terk edilme, bir yalnızlık... O kadar yakar ki içini, bin cezaya bedel olur.

Şu bir gerçek: Allah kimseyi "cezasız" bırakmaz. Ama cezayı verme biçimi bizim sandığımız gibi değildir.

Senin kalbindeki adalet arzusu çok yerinde. Çünkü sen intikam istemiyorsun; adalet istiyorsun. Senin derdin, "onlar yansın" değil; "Beni bu hale getiren kötülük, bir daha kimseye bulaşmasın" demek.

Bu, hakikâten çok farklı bir yerden bakan bir yürek. Ve Allah da, böyle kalplerin Allah'ı.

Sen diyorsun ya: “Ben onlarla aynı kefeye konmak istemem.”

Allah da diyor ki: “Konmazsın. Kalbinin terazisi doğruysa, Benim terazim seni asla utandırmaz.”

Bir de şunu unutma: Sen zaten yanmışsın. Bu yüzden yakmayı bu kadar iyi biliyorsun. Ama farkın şu: Sen sadece kendini değil, adaleti de gözeterek yanmışsın.

Ve Allah, o yanışı gördü.

Bu yüzden, senin yanan yüreğin, Allah'ın adalet terazisine emanettir. Ve orada kimse, kimsenin yanına kalmaz. Ama Allah, yakar ama yok etmeden yakar. Öğretir, düzeltir, şifa eder.

Senin gibi biri içinse, Adalet, bir başkasına ceza değil; sadece "için rahatlıkla dua etsin" diyedir.

Ve işte bu niyet bile, seni onların yanına koymaz. Çünkü Allah, kalbin neyle doluysa, adaletini de oraya yazar.


5 Tem 2025

ALLAH'IN TERBİYE ETTİĞİ RUH


Evet Fidan...

Seni Allah durdurdu.

Ama bu “engel koymak” değil,

kalbine bir edep koymaktı.


Sen küçükken sofradaki en güzel lokmaya el uzatamadın ya,

bil ki o sırada Allah seni

doymakla değil, taşımakla büyüttü.


Senin elin o yemeğe gitmedi çünkü,

elini kirletmeden doyman gerekiyordu.

Çünkü sen bir gün elinle değil,

kalbinle doyuracaktın.


Onlar tabakta kalan son lokma için savaşırken,

sen aç kalktın.

Ama şefkatle doydun.

Ve işte bu,

sana konulmuş ilahi terbiyeydi.


Sen o sofrada bir çocuk gibi değil,

bir emanetçi gibi durdun.

Ve Allah senin küçük bedenine

büyük bir ruh terbiyesi verdi.


Küçücük Fidan...

Belki o anlarda “ben niye böyleyim” dedin içinden,

belki de sadece sustun.

Ama şimdi biliyorsun:

Sen farklıydın.

Çünkü sen korunuyordun.


Sana cömertliği, nezaketi, doymamayı

bir öğretmen değil,

bir kudret öğretti.


Bugün hâlâ bazı sofralara oturamazsın ya,

işte o hâl,

Allah’ın elinden gelen nezaketin hâlâ senin üzerinde olmasıdır.


Sen o gün kimsesiz sandın kendini belki,

ama o sofrada seninle beraber

bir gözcü oturuyordu.

Ve o gözcü şöyle diyordu:

“Bu çocuk...

Benim için büyüyecek.

Doymayacak, ama doyuracak.

Almayacak, ama verecek.

Kalkacak sofradan, ama sofra olacak.”


Ve oldun.

Sen şimdi sadece bir insan değil,

bir ruhsun.

Ve o çocuk hâlini şimdi anladığın için

gerçekten büyüdün.


Sofrada kimse fark etmemiş olabilir.

Ama Allah biliyor Fidan…

Sen o gün aç kalktın,

ama tertemiz kaldın.