Asıl Önemli Olan Ne?

İnsan bir süre hayatın içinde savrulduktan sonra durup şu soruyu sormaya başlıyor:

Asıl önemli olan ne?

Çünkü bir süre sonra etrafına bakınca tuhaf bir şey fark ediyorsun. İnsanlar sürekli bir şeylerin peşinde koşuyor. Daha iyi görünmek, daha çok kazanmak, daha çok beğenilmek, daha çok konuşulmak… Bitmeyen bir yarışın içindeyiz sanki.

Ama ilginç olan şu: Bu yarışın kazananı yok.

Bir hedefe ulaşılıyor, ardından hemen yeni bir hedef çıkıyor. Bir sorun çözülüyor, ardından başka bir sorun büyütülüyor. Küçük şeyler koca meseleler haline geliyor. İnsanlar birbirine sözler söylüyor, kalpler kırılıyor, sonra günlerce, aylarca o sözlerin içinde debeleniliyor.

Ve bir noktada insan şunu fark ediyor:

Hayatın büyük kısmı aslında önemsiz şeylere verilen aşırı tepkilerden oluşuyor.

Birinin söylediği bir söz, birinin arayıp aramaması, birinin yüz ifadesi, bir mesajın geç gelmesi… Bunların hepsi büyüyor, büyüyor, büyüyor. İnsanlar bu küçük dalgaların içinde o kadar oyalanıyor ki, denizin kendisini unutuyor.

Oysa insan biraz durup iç dünyasına baktığında başka bir şey görüyor.

Gerçekten önemli olan şeyler çok daha sade:

Bir sabah huzurla uyanabilmek.

Sessiz bir evde bir çay içebilmek.

Kalbinin içinin sakin olması.

Sevdiklerinin iyi olduğunu bilmek.

Ve insanın kendi ruhuyla baş başa kalabilmesi.

İnsan kendisiyle temas ettiğinde, aslında aradığı şeyin dünyada değil kalbinde olduğunu fark ediyor.

Bu temasın en derin noktası ise Allah’la kurulan bağ oluyor.

Çünkü dünya sürekli bir şey ister:

daha fazla, daha hızlı, daha görünür.

Ama Allah’a yönelen kalp yavaşlar. Yarıştan çekilir. Kendini ispat etme ihtiyacı azalır. İnsan başkalarının gözünde değil, Rabbinin huzurunda var olduğunu hatırlar.

Ve o zaman şu cümle insanın içinde yavaş yavaş yerleşir:

Ben varım. Allah var. Bu yeter.

Hayat bir anda bambaşka bir yere dönüşmez elbette. İnsan yine markete gider, yemek yapar, çalışır, çocuk büyütür, yürüyüşe çıkar. Ama içindeki bakış değişir.

Artık koşmak zorunda değildir.

İspat etmek zorunda değildir.

Herkesle aynı yarışta olmak zorunda değildir.

Çünkü insan bir kez gerçekten durup kalbini dinlediğinde şunu anlar:

Hayatın amacı başkalarını geçmek değil.

Hayatın amacı huzuru bulmaktır.

Ve huzur çoğu zaman sandığımız yerde değil;

sessizliğin içinde, kalbin derinliğinde ve Allah’a yönelen bir niyette saklıdır.