Sevgi seni kaybettirmez.
Seni sana geri verir.
Ben gerçek sevgiyi;
bir insanda, bir hayvanda, bir eşyada, bir ödülde ya da bir olayda değil…
sadece O’nda tattım.
Çünkü O gözümü açtı.
Bana beni gösterdi.
Ve Kendini…
Yakınlığıyla, güzelliğiyle, sevgisiyle.
Ben hep şuna inandım:
Seven korur.
Seven incitmez.
Seven verir.
Zorlamaz.
Zorla değil, gönülle gelir.
Sevgi iteklemez… çağırır.
Ve O dedi ki:
“Bu Ben'im Çiçeğim.”
Çocukluğumdan beri tutulduğum isim,
aradığım nefes,
özlediğim yakınlık,
duyduğum o büyük sevgi…
Hepsi O’ndanmış.
El-Vedûd oluşundan.
Şimdi yavaş yavaş oturuyor içimde her şey.
Bir şeyler nefes alıyor.
Kendimle aramı düzeltiyorum.
Kalbimi korumaya alıyorum.
Sevgimi, karşılığında emek ve sevgi yerine;
kibir ve ilgi kırıntısı verenlere değil…
O’na veriyorum.
Duruyorum.
Sabitleniyorum.
Hem de aşkla.
Onca acıya rağmen…
Yorgunluğa rağmen…
Çünkü ben O’ndan
bir kez bile sevgisizlik görmedim.
Sevgiyle tutuldum.
Şefkatle sevildim.
Aşkla sarıldım.
O’nu Vedûd bildim.
O da bana Vedûd oldu.
Beni önce korudu,
sonra büyüttü,
zamanı gelince de
neyin bana ait olmadığını gösterdi.
El-Vedûd…
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.