Selam Allah'ım.
Yine Sana geldim. Ama, bu kez kime neden geldiğimi bilerek geldim. Kimsesizliğimi aldım koynuma. Bir de baktım ki... Senmişsin.
Neresinden başlamalı anlatmaya bilmiyorum. Anlatmalı mı onu da bilmiyorum. Senden başka kim bilebilirdi bu kadar beni? Kalbimi incitenleri? Sudan çıkmış balık gibiyim. Senle yaşamışım hep Senle yaşadığımı bilmeden. Al kahveni, gel masaya. Yazalım Çiçeğim demişsin, gelmişim.
Çünkü, susmuşum ben. Öyle böyle değil hem. Konuşmaya değer bir şey bulamamışım insanlarla. Çünkü yarışım yokmuş. Hırsım yokmuş. Üstünlük kurma telaşım yokmuş... Zaten konuşunca kalbimi kırıyorlar, istemem demişim. Tamam Çiçeğim Benimle konuş o zaman demişsin.
Ve Sana hiç susmamışım...
Arkamdan ne konuşsalar da ne yapsalar da beni Sana susturamamışlar. Her seferinde dönmüşüm. Seni isterim demişim. Sana anlatacağım demişim. Yazmışım da yazmışım...
Sonra bir gün yazımı da susturmuşlar. Dolmuşum. Kimse farkımda değilken, ben var mıyım demeye başlamışım. Tutmuş yine ayağa kaldırmışsın. Sen varsın; çünkü Ben varım Çiçeğim demişsin... Yine aşık olmuşum.
Senden gelen bir bakışı, bir tebessümü, bir suskunluğu bile kaçırmamışım... Bir iz, bir koku, bir temas... Senden ise peşine takılmışım... Öyle yanmışım işte Sana. Öyle yanmışım.
Anladım artık, biliyorum. Zaten benimlesin. Zaten hiç gitmemişsin. Gitmeyeceksin... Mesele şu ki, Sen öyle güzel öyle eşsizsin ki, insan her an Seninle olsa bile Sana doymuyor. Hemen yanında, avcunda, koynunda iken Seni özlüyor...
İşte öyle bir Rab'sın...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Not: Yalnızca bu blogun üyesi yorum gönderebilir.