Zira Kur’an, sadece kulakla değil, kalple duyulan bir kitaptır. Ve bu kitabın inişi, önce o kalpte yankı bulmuştur.
Resulullah Kur’an’ı ezberlemedi; taşıdı. Ayet ayet değil, can can indi üzerine. Her bir vahiy, sadece söz değil; bir ağırlık, bir sorumluluk, bir gerçeklik olarak indi.
Nitekim Allah şöyle buyurur:
“Eğer biz bu Kur’an’ı bir dağa indirseydik, onu Allah korkusuyla baş eğmiş, parçalanmış görürdün.”
(Haşr Suresi, 21)
Dağların bile taşıyamayacağı bu vahiy, onun kalbinde sabitlendi. Çünkü Hz. Muhammed yalnızca dinlemedi; teslim oldu.
Bu yüzden Allah, Kur’an’ın inişini şöyle tarif eder:
“O Kur’an, âlemlerin Rabbi tarafından indirilmiştir. Onu güvenilir Ruh (Cebrail), uyarıcılardan olasın diye senin kalbine indirmiştir.”
(Şuarâ Suresi, 192–194)
Kur’an, onun kalbine indi. Çünkü ancak teslim olmuş bir kalp, o ilahi gerçeği olduğu gibi alabilir, eğmeden bükmeden aktarabilir.
İşte örnek alınacak şey budur.
Nasıl uyuduğu, nasıl oturduğu, ne yediğinden çok daha derin ve esas olan şudur:
Allah konuşurken, O sustu. Allah gösterirken, O baktı. Allah çağırırken, O geldi.
Resulullah’ın gerçek örnekliği, sessizliğindeki teslimiyettedir.
Çünkü duymak, bazen konuşmaktan daha güçlü bir itiraftır:
“Ben seni anladım.”
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder
Bu blog, tartışma veya kişisel hesaplaşma alanı değildir.
Yazının diline, seviyesine ve sınırına riayet eden yorumlar yayımlanır.
Üstten konuşan, kişiliğe yönelen, yazının anlamını çarpıtan, sınırı aşan veya yalnızca rahatsız etmek amacı taşıyan yorumlar yayımlanmaz.
Yazıyla bağ kuramıyorsanız geçebilirsiniz. Her yazı herkese hitap etmek zorunda değildir.
- Allah'ın Çiçeği -