Allah'ın Çiçeği Olmak

ALLAH'IN ÇİÇEĞİ YAZIYOR

Allah-u Ekber.

Şükür sevgiyle, incelikle, zorlamadan öğreten Allah'a.

Bugün dönüp geçmişime baktığımda ilginç bir şey fark ettim.

Hayatım boyunca bana emir veren insanlarla hiç anlaşamamışım.

"Şu kitabı okuyacaksınız."

"Şuraya gideceksiniz."

"Bunu yapacaksınız."

Dışarıdan sessiz görünmüş olabilirim.

Ama içimden hep aynı şeyi sormuşum:

"Neden?"

İNSANLIĞININ ZEKATINI VERMEK

Her yan ışıklarla çepeçevre sarılı. Sokaklar bakmaya doyulamaz oyuncak bebeklerle dolu. Evlerimiz, iş yerlerimiz, otomobillerimiz süs püs içinde. Bitkin ellerle her gün yeni baştan yalnızlığı dokuyan bu eller bizim.

Sokaklar tatminsiz kahkahalarla çınlıyor. Öfkesine amade erler yoluna ne çıkarsa yakıp yıkıyor. Kurak bir gelecek hazırlıyoruz döllerimiz için. Gökyüzünü kurşunlasak bu kadar delemezdik. Mavisini boşanan siyahını kuşanan bu kederli sema, bizim eserimiz.

Yataklar yaman soğuk. Güneşin dehşetli ısıttığı yeryüzü, soğuk. Isı kalbe değmiyor. Bedenimizi açtıkça üşüyoruz, birbirimizden habersiz kat be kat giydiriyoruz yüreğimizi. Nafile. O hep üşüyor.

Dertleri toplasak bir keder etmeyecek. Ölürcene acı çekmeye değecek bir iğne ucu kadar bile sıkıntı yok aslında. Yüksek ökçelere, kırmızı rujlara, ipek elbiselere gizledik hepsini. Ve saten kravatlara ve altın kol düğmelerine ve şık boyun bağlarına.