Tan atmıyor. Güneş uyanmıyor
senin coğrafyanda, dünya devinmiyor. Gün başlamıyor şafakla sana. Yürek
iştahlanmıyor. Kuvvetlenmiyor acıda kavrulmuş ruh. Hiçbir şey yeşermiyor. Hiçbir
şey ağarmıyor. Hiçbir şey büyümüyor.
Hep seni düşünüyorum ben. İstiyorum
ki direnen bütün acıların kırılsın. İstiyorum ki gölgeler dağılsın etrafından. Ay
bağlasın gökyüzün. Cümle caysın dağların kan sevdasından. Eşkiyadan hesap
sormasın belalı yamaçların.
Bilmem sanırsın.
Bilirim. Yağmalayan
yağmurların, sönmeyen ateşlerin var senin.
Korkusu uyutulmuş yalnız bir çocuk bekleyişin. Kabusların var. Bilmem
sanırsın. Senin kendinden bile gizlediğin özlemlerin var. Yaraların var. Sancıların
var. Uykuların var yarım. Bilirim. Yüreğin doktorsuz bir köy, okulsuz, yolsuz.
Yüreğin kanı yerde bırakılmış kimsesiz bir can. Meçhulü fail cinneti baki bir
intikam yemini, artsız arkasız. Sende şafakla başlayan yeni gün değil, yeni
yalnızlık. Yeni sükut. Zulüm.
