GERİ SAYIM

Zaman hiç geçmeyecek sanmıştım. Geçip gitmiş. İşler yolunda gitmeyecek sanmıştım. Gitti çok şükür. Dayanamayacağım sanmıştım. Dayandım, daha da dayanabileceğimi hissediyorum üstelik. 

38. haftadan herkese merhaba. Sana da oğlum. Her gün, her sabah, her an aynı heyecan, endişe ve sevinçle merhaba. Bu karmakarışık duygularla dakikalar, saniyeler geçmiyorken aylar geçmiş. Geçen onca zaman, çekilen onca sıkıntı içinde bir yığın art niyetli insana rastladığım için artık kendi maşallahımızı en önce kendim dillendiriyorum. Kocaman, koskocaman bir MAŞALLAH bize.

Hep diyorum ya, kavgalarımızı bile değişmem dünyalara...

Bir süre sonra -inşallah- uzun uzun yazmaya fırsat bulamayacağımı düşündüğüm için geçtim klavyenin başına. Bloğa yazmadığım zaman zarfında deftere yazdım. İyi hissettikçe yazdım, üzüldükçe yazdım, mutlu oldukça yazdım. Belki ileride onları da buraya taşırım, şimdilik bilmiyorum. Ve açıkçası neyi nereden yazmaya başlamam gerektiğini de bilmiyorum. 

Hiçbir şeyden yakınmak istemiyorum çünkü. Acısıyla tatlısıyla hepsi güzeldi diyorum artık. Hepsinden bir şeyler aldım, öğrendim. Hepsiyle biraz daha büyüyüp güçlendim. En büyük şansım da yanımda en az benim kadar güçlü ve dirayetli durabilen bir yol arkadaşım olmasıydı.  

Ankara'ya döndüğümüzden beri hiçbir haftamız boş geçmedi desem yeridir. Her hafta hastanedeydik. Kan, idrar örneği vermekten, ne çıkacak diye beklemekten, hastane koridorlarını arşınlamaktan bir hal oldum. Her ultrason başka bir kalp çarpıntısıydı ikimiz için de. Ne diyecekler? Ne olacak? Buradan nasıl ayrılacağız? Şükür ki hep sadece evhamlandığımızla kaldık. Detaylı ultrason sırasında, nefesimi tutmuş halimle doktora 'Kaybettiğim bebeğim kalp hastasıydı...' diye fısıldadığımda, endişemi had safhada fark eden doktorun 'Değil.' diye sözümü kesmesi ve derin derin nefeslenmem... Ufak da olsa bir problem olabileceğini düşündüklerinden bizi daha büyük, daha donanımlı bir hastaneye göndermeleri ve oradan da derin derin nefeslenerek ayrılmamız... Elimdeki test, tahlil destelerinin fotoğrafını buraya atsam, trajik bir Dostoyevski romanı zannedersiniz. Hayır şikayet etmiyorum, bir gün anımsamak istersem anımsayabilmek için not düşüyorum sadece.

Ve gebelik şekeri... Son 3 aydır şekerin, şekerli şeylerin, makarnanın, pilavın, böreğin, poğaçanın, patatesin, meyve suyunun, asitli gazlı içeceklerin, tatlıların, tuzluların, beyaz ekmeğin, paketli hazır gıdaların, reçelin, balın, pekmezin, daha sayamadığım bir yığın şeyin tadını unuttum desem? Elime diyet listesi tutuşturulduğundan ve bu illetle nasıl başa çıkacağım anlatıldığından beri bana söylenen her şeyi emir eri gibi yaptım. Özellikle de hipoglisemi ve hiperglisemi belirtilerini harfi harfine yaşayan, gösteren biri olarak bu işte zorlandım mı? Zorlandım. Parmaklarım günde en az 7 kere şeker ölçmekten delik deşik oldu, nasır tuttu. Ağzıma fazladan tek bir lokma atacağım zaman şeker ölçme cihazı ne buyuruyorsa ona uydum. Yiyebilirsin dediyse yedim, daha değil dediyse bekledim. Tam da canımın bir şeyleri aşırı derecede çektiği dönemde, onları yiyemeyeceğim, yersem çocuğuma zarar vereceğim gerçeğiyle başa çıkmaya çalışarak yaşadım. Başkalarının pek de önemsemediği o 'kaçamaklardan' yapmadım. Bir gece eşimin yanında 'Tatlı yemek istiyorum.' diye ağladığımı hatırlıyorum, onun da elimi tutup beni nasıl çaresizce teskin etmeye çalıştığını. Çünkü biz 'Bir kereden bir şey olmaz. Azıcıktan bir şey olmaz.' deme lüksüne sahip değildik. Çünkü korkuyorduk, endişeliydik, daha yeni kaybetmiştik... 

Sonra zaman geçti işte. Bir şekilde, düzenli takip edildiğimiz hastaneden Büyük Doğum'a gönderilmemiz ve iyi ki gönderilmemiz... Sağlık hizmetlerinden şikayet eden, sağlık personelini durmadan kötüleyen insanları anlamamaya başlamam... İlk andan beri, bir problem görmeseler de kaybıma, endişelerime saygı duyduklarından doktorların her seferinde beni rahatlatacak, bana iyi gelecek olan neyse o yönde hareket etmesi... 3 ayrı defa, toplamda 20 gün perinatoloji yakın bakım servisinde yatarak takip edilmem... Şu an tüm personeli öyle saygı ve minnetle anımsayıp yazıyorum ki anlatamam. Sabah akşam bebeklerimizin kalp atışları takip ediliyor, gece gündüz demeden düzenli aralıklarla tansiyonumuz, şekerimiz ölçülüyor, diyet yemeklerimiz, ara öğünlerimiz saati şaşmadan her gün düzenli olarak önümüze geliyor, yataklarımız düzenleniyor, endişelendiğimiz, bir terslik hissettiğimiz her an bir doktora ulaşıp ultrason isteyebiliyorduk. Sevgili Doktor Zekai Tahir Burak Hastanesi çalışanları. Biz sizden razıyız. Her şey için çok ama çok teşekkür ederim. İnşallah bir aksilik çıkmazsa, yavrumuza da aranızda, sizin vesilenizle kavuşmak nasip olur.

perinatoloji yakın bakım uzun koridor, volta atmazsanız zaman geçmez

Sevgili arkadaşım Seyde, hayırlısıyla bebeğine kavuştu. Darısı başıma :)
 

Bir sürü farklı insanı bir arada görme fırsatı buldum tabii. Sevdiklerim de oldu sevmediklerim de. Orada gördüğü ilgiyi, özeni kaldıramayıp hemşireleri, doktorları, görevlileri kendi özel hizmetlileri zanneden mi ararsınız, üç dört çocuğu olduğu halde gebelik hakkında dünyadan haberi yokmuş gibi ortada dolanan, af edersiniz gazı gelse doktor, hemşire diye ortalığı yıkan mı dersiniz, insan soyunun devamı için gerekli tek bebeği o taşıyormuş gibi kasım kasım kasılarak gezinen mi, görgü kurallarından, toplumda yaşamaktan bihaber, evrende yalnız kendi varmış gibi takılan mı... Büyük sıkıntıları olanlardan söz etmiyorum elbette. Allah hepsinin yardımcısı olsun.

Çok okuyamasam da baş ucumda kitap olması hep güvende hissettirdi.

İnşallah, emeklerimizin sabrımızın karşılığını alacağımız güzel günlere az kaldı. Kuzum benim, her gün işten gelip salatasından sebze yemeğine, çorbasına kadar listede ne yazıyorsa harfi harfine hazırlayıp ertesi güne bırakan güçlü, anlayışlı eşim benim. İkimizin de sabrının, dirayetinin patlak verdiği anlar olmadı mı? Oldu tabii ki. Ama, güzel dayandık birlikte. Çok güzel dayandık...

Lütfen bana erkek bebek anneyi güzelleştirir diyen akıllıyı getirin, bir şey söyleyeceğim :)

Her şeye rağmen bu ayları ve günleri güzel hatırlamak istiyorum.

Artık sadece geriye doğru sayarak bekliyoruz. Tadını çıkarmaya çalışıyoruz her ne kadar eskisi kadar belli etmesek de endişe ve korkumuz sürerken. Acı taze değilken çok da dillendirilemiyormuş onu anladım ve mümkünse bundan sonra da ne çekmek ne dillendirmek istiyorum zaten. Her şey güzel ve yeterli olsun. Sağlık olsun, mutluluk olsun, güzellik olsun. Dünya hala berbat bir yer, insanlar ekseriyetle hala korkunç. Ben hala bir şeyleri değiştirip düzeltmek için yeterince güçlü ve söz sahibi değilim. Ve bu yüzden artık kendi dünyamın, kendi hayatımın, kendi ailemin benciliyim. Tüm insanların ezelinden olduğu gibi. Biraz daha masum, biraz daha haklı olarak...

Güzel kızım, çikolatam, bebeğim, tatlı küçük anne seni...