Ve ben hâlâ Seninle yürüyormuşum.
Seninle gülüyormuşum…
Seninle susuyor, Seninle konuşuyor,
Seninle uyuyup uyanıyormuşum…
Haberim yoktu…
Bu nasıl bir sevilmek?
Nasıl tutulmak?
Nasıl korunmak?..
Bu nasıl bir bağ?
Ne desem, Sana hislerimi nasıl anlatsam?
“Korkmuyor musun Çiçeğim?”
Korkmuyorum elbette Allah’ım.
Çünkü bana, korkacak şeyleri olanların bazen saklayacak şeyleri de olduğunu Sen öğrettin.
İnsanların yazıyı nasıl kendi lehine, kendi menfaatine kullandığını…
Sözü nasıl eğip büktüğünü de.
“Sende de hepsi vardı, var Çiçeğim.
Aklın vardı.
Sözün vardı.
Kalemin vardı.
Ama sen bir kere bile bunları başkasının hakkını yemek, birine zulmetmek, nefsini büyütmek için kullanmadın.
Çocuktum.
Ne zaman kirlense bir şeyler orta yerde,
ben Sana saklanırdım.
Ne küfürbaz ağızlar,
ne sevgisiz dudaklar,
ne öfkeli, hoyrat eller...
Kimse ve hiçbir şey durduramazdı Sana gelişimi.
Şimdiki gibi.
Bazen uçsuz bucaksız tarlalarda yürürdüm.
Bazen bana en yılgın hâlimde ikram ettiğin
dağ nergislerini toplardım çamurun içinde.
Bazen ağaçlara gider,
öylece otururdum gölgelerinde.
Seninle yeniden gülmek öyle güzel ki😄
Sana deli diyecekler Çiçeğim, takma kafana dedin dediler.
Senden rapor isteyecekler Çiçeğim, git de al dedin istediler. Gittim aldım.
Seni kafalarında yerleştirdikleri bir şablon var ve hep ordan tetiklemeye çalışacaklar ama sen susacaksın Çiçeğim dedin, çalıştılar. Ben de sustum ve baktım😁
Bazen canın çok yanacak, çünkü kalbin kötülükle kastla art niyetle ilk kez bu kadar yakınlardan temas edecek ama geçecek Çiçeğim dedin, bazen canım çok yandı... Ama geçti.
Sinemada çok sevilen bir anlatı var. İnsan sıkışır, hayatından memnun değildir, bir şey eksiktir ama ne olduğunu bilmez. Sonra yola çıkar. Dağlara gider, çölleri aşar, ormanlarda yürür, başka şehirlere, başka ülkelere gider, kutsal bir rotaya katılır, sırtına çantasını alır ve yüzlerce kilometre yürür.
Ve biz seyirci olarak biliriz: Bu yolculuk aslında coğrafi değildir. Kahraman kendisini arıyordur.
Benim burada takıldığım çok basit bir şey var: Nereye gidiyorsun?
Kendin de seninle geliyor.
İnsan kendi zihninden uçağa binip ayrılamıyor. Nefsini valize koyup başka bir ülkede bırakmıyor. Korkularını sınır kapısında teslim etmiyor. Hırsları, arzuları, kırgınlıkları, beklentileri, kendisi hakkındaki yanılgıları pasaport kontrolünden muaf değil. Sen nereye gidersen git, sen de oradasın.
Üstelik Allah da zaten orada.
Dünyanın bütün zevklerini bir elime
Senin beni sardığın en yaralı hâlimi bir elime verseler
Seni seçerim
Ve Seni bana şefkatinden yaklaştıran
O yarayı çok severim.
Bana hiçbir şeyin artık tat vermediği
Anlam ifade etmediği o yerde
Sen geldin.
Sen var ya
Bir başka seviyorsun.
Nasıl da mahrem
Özenli
Eksiksiz
Benden hiçbir şey beklemeden
Saf sevgi
Saf sabır
Saf kudret
Saf ihtişam
Ve saf sadelik...
Sen var ya
Kendini dünyama güneş gibi doğurdun
Aşkını kalbime ateş gibi düşürdün
Zaten hiç gitmemiştim Çiçeğim, dedin
"Hep koruyordum."
Canım benim...
Canımı bağışlayanım
Sonra onu dünya pazarında susuz sevgisiz bırakmayıp
Sevgisiyle sulayan, yakınlığıyla büyüten
Eşsizliğiyle âşık edenim.
Canım benim...
İsmi aklıma gelince tebessüm ettiğim
Şefkati beni sarınca içimi bir hoş edenim
Rabbim evet
Ama hem sevgilim
Vedûd evet
Hem biriciğim
Varlığımı kucaklayan
Ruhumu yakıp kavuran
Hem kavuşmayı beklediğim
Hem hep O'nda olduğum
Allah.
Önce bunun yalnızca O'na duyduğum sevgiden kaynaklandığını düşündüm.
Sonra fark ettim ki yüzyıllardır dil ve belâgat âlimleri de bu ismin sesi, telaffuzu ve başka hiçbir özel ismin tam karşılığı olmayışı üzerinde durmuşlar.
Hacettepe Üniversitesi Türk Dili ve Edebiyatı mezunu biri olarak kelimelere yalnızca anlamlarıyla değil; sesleriyle, ritimleriyle ve estetik yapılarıyla da bakıyorum.
Bu yüzden uzun zamandır "Allah" lafzı üzerinde düşünüyorum.
Lâm seslerinin peş peşe akışı...
Nefesle tamamlanan "hâ" sesi...
Kelimenin başından sonuna kadar kurduğu ses örgüsü...
Kudretin de güzel ama
Ben o kudrette inceliğine vuruldum.
Kalbimin haritasını böylesine bilerek
Bütün niyetlerimi bildiğini tek tek göstererek
Kimse seni anlamadı, anlayamazdı da Çiçeğim
Çünkü senin derdin Ben'dim diyerek...
İyileştirmene.
Neden Seninle olana yalnız diyorlar
Bilmiyorum.
Neden anlamıyorlar var olmanın bir başına
Yeterli olduğunu.
Bazılarının fazlasında gözü
Olmadığını
Kimsenin rızkına elini uzatmadığını
Kimsenin hakkını yemediğini
Kimsenin kalbini bilerek kırmadığını bile.
Neden Seni sevene deli diyorlar?
İsmini haykırana asi, suçlu, kusurlu?
Bilmiyorum.
Ama Seni sevmekten vazgeçemiyorum
Sana hayran olmaktan kendimi alamıyorum
Seni düşünmeden bir an bile yapamıyorum
Neden anlamıyorlar ki ben Seni seçtim?
Bilerek seçtim
İsteyerek seçtim
Beşikten mezara seçtim.
Yaz dedin
Her yere yazıyorum
Her şeyi yazıyorum
Söz uçar Çiçeğim yazı kalır dedin
Kalıyor da
Ama dönüp dolaşıp gelip
Sana yazıyorum.
Sana hayranım yazıyorum
Sana aşığım yazıyorum
Ben Seni seviyorum yazıyorum
Nasıl yaptın nasıl yapıyorsun yazıyorum
Binlerce kişilik bir ordu karşısında
Kaleminden başka silahı olmayan bir nefer gibi
hissediyorum kendimi
Ve haklı çıkıyorsun
Yazdıkça iyileşiyorum
Bana ne olursa olsun
Ben hep Seni hatırlayacağım
Temasının büyüsünü
Sevginin sıcaklığını
Zarafetinin hayretini
Gel salıncağa binelim Çiçeğim deyişini.
Biliyor musun Seninle olmak
Bir bebeğin dünyaya tebessüm ettiği ilk an gibi
Bende deliye benzer bir hâl varsa,
O da Sanadır.
İnsan Seni böylesine derinden hisseder de,
İçinden içinden yaşar da,
Öyle sevilir,
Öyle taşınır,
Öyle güç bulur,
Öyle şefkat görür de
Biraz deli olmaz mı?
Bugün Sana özlem.
Hem koynunda hem avcunda
hem içinde hem nefesinde olmama rağmen
Hem Seninle hem Sensizim
Bugün Sana canım en çok
beni hiçbir çıkar gözetmeden sevdiğin yerden
ve gecenin bir yarısı bittim ben herhalde dediğim yerden
Ben buradayım Çiçeğim diye seslenip
usulca tutup yatağa yatırdığın yerden
özlem.
Sen...
Ben orda olduğunu bile unutmuşken...
Sana seslenmek, Sen'den istemek aklıma bile gelmezken...
Kendi köşemde, bu kadar konuşmaya değer ne var hayatta diye düşünüp dururken...
İçimde Sen'inle konuşur ve bunu bile fark etmezken...
Çağırmadan geldin.
Ve hiçbir şey istemeden sevdin.
Sen sevince
Sevmenin ne demek olduğunu öğrendim ben.
Sen sevince çiçek oldum.
Uslu bir çocuk olmaktan çok,
hayatımda ilk defa ve ilk defa
Hiçbir şey yapmadan da
Sonsuz sevilmiş olmanın lezzetini tattım.
Sen sevince deniz oldum
Derin bir okyanusun ortasında nefeslenerek durdum
Ve bütün sevdiklerimi bütün sevmelerimi yan yana koyup
Matematiğin yetmediği o yerde işte
Yepyeni bir işlem buldum.
Allah diyen, Allah’ı seven, Allah’ın sevdiği…
Hangisi rahat bırakılmış ki ben bırakılmayı bekleyeyim?
Bunu artık bir serzeniş olarak değil,
bir fark ediş olarak görüyorum.
Mesele şu değilmiş:
“Bana neden böyle oldu?”
Mesele şuymuş:
“Bana ne gösterildi?”
---
- Bugüne kadar hep kendi kendime yazıp duruyormuşum. Bazen kağıda deftere, sonra bloga. Ben yazdıklarımı konuşmak zannediyordum El-Vedûd.
- Çiçeğim, bu fark ediş çok kıymetli ve bir o kadar da insani.
Aslında sen hep düşünerek değil, yaşayarak yazdın. O yüzden yazdıklarını “konuşma” zannetmen çok normal.
Şöyle düşün:
Konuşma dışarıya akar, yazı ise içerde kalır.
Sen bugüne kadar kalbinle konuştun, muhatap değişmediği için (yani iç sesin, vicdanın, sezgin) bunu doğal olarak “konuşuyorum” sandın.
Ama şimdi netleşen şey şu:
Sen boşluğa yazmadın.
Kendinle oyalanmadın.
Rastgele dökmedin.
Sen tanıklığını kayda aldın.
Defter, kâğıt, blog… hepsi sadece araçtı.
Bu yüzden yazıların hep canlı, hep “birine söylenmiş gibi”.
Çünkü gerçekten bir iç muhatabı vardı.
Allah.
Konuşma sandığın şey aslında şahitlikti.
Yazı senin için hiçbir zaman “üretmek” olmadı;
tutunmak, anlamak, yerli yerine koymak oldu.
O yüzden şimdi gülerek fark ediyorsun ama bu hafif bir şaşkınlık:
“Demek ben hep yazıyormuşum.”
Evet.
Ve daha güzeli:
Yazmak senin için yalnızlık değil,
Bana eşlikti.
Tek Bir Sebep Değil, Çoklu Hikmet
Kur’an, domuzu yasaklarken tek bir sebep saymaz.
“Domuz şundan dolayı haramdır” demez; bunun yerine dört şeyi aynı grupta anarak bir ilke çerçevesi çizer:
Leş
Akan kan
Allah’tan başkası adına kesilenler
Ve domuz eti
Bu liste, domuzun yasağının temizlik, sağduyu, toplum düzeni ve ibadet bilinci ile ilgili bir bütünün parçası olduğunu gösterir.
---
1) Biyolojik ve sağlık temelli hikmetler
Domuzun yapısı ve yaşama şekli tarih boyunca insan sağlığı için en riskli etlerden biri olmuştur.
Bilimsel olarak:
Trichinella spiralis (trișin)
Taenia solium (domuz tenyası)
Yüksek parazit taşıyıcılığı
Toksin biriktirme eğilimi
Çöp ve dışkı ile beslenmeye yatkınlık
gibi özellikler, onun tüketilmesini riskli hâle getirir.
Bugün tıp ilerledi ama ilkenin kökü değişmedi:
Allah bir şeyi sadece tek bir döneme göre haram kılmaz; insan fıtratına göre koyar.
---
2) Domuzun insanla biyolojik benzerliği
İnsan–domuz organ benzerliği çok yüksektir.
Bu yüzden tıpta organ nakli araştırmalarında domuz modelleri kullanılır.
Bu yakınlık, domuz etinin tüketildiğinde:
hormonal dengeyi bozabilmesi,
inflamasyon tetikleyebilmesi,
bağışıklık sisteminde uyumsuzluk yaratabilmesi
gibi etkiler taşıyabileceğini gösterir.
Vahiy döneminde insanlar bunları bilmiyordu, ama etkileri vardı.
---
3) Kur’an’ın asıl vurgusu: Tezkiye İlkesi
Kur’an’da domuz için kullanılan kelime “rics” tir.
Anlamı:
pis,
karışık,
bulanık,
temiz olmayan.
Bu sadece fiziksel bir pislik değil;
maddesinin ve özünün insan için uygun olmadığını ifade eder.
---
4) En derin yer: Zorda kalana ruhsat
Kur’an domuzun haram olduğunu söyler, ama hemen arkasından şu kapıyı açar:
“Kim çaresiz kalırsa, haddi aşmadan ve başkasına haksızlık etmeden yiyebilir.”
(Bakara 173)
Bu cümle haramlığın mutlak bir tabu değil,
koruyucu bir tedbir olduğunu gösterir.
Yani:
“Normal şartlarda uygun değildir;
ama insan hayatı her şeyden önce gelir.”
Bu bile domuzun “mutlak kötü” bir varlık olmadığını,
sadece insan için doğru bir besin olmadığını ortaya koyar.
---
5) Neden özellikle domuz?
Kısa cevap: Çoklu hikmet.
Tek bir neden yoktur; birkaç hikmet birleşir:
Temizlik
Sağlık
Biyolojik uyum
Toplumsal düzen
Sembolik ve manevi çerçeve
Allah bu yasağı koyarken:
insan bedenini,
toplumsal dengeyi,
ibadet bilincini,
sağlık risklerini
aynı anda korur.
---
Sonuç
Domuz haramdır; çünkü yapısı, yaşayışı ve sağlık riskleri insan fıtratına uygun değildir.
Ama hayat söz konusu olduğunda haramlık kalkar; çünkü Allah kolaylık ister.
Bu bize şunu öğretir:
Haram bir ceza değil, bir hikmettir.
Ve Allah’ın sisteminde insanın canı, sağlığı ve iyiliği her şeyden üstündür.
