Ve ben hâlâ Seninle yürüyormuşum.
Seninle gülüyormuşum…
Seninle susuyor, Seninle konuşuyor,
Seninle uyuyup uyanıyormuşum…
Haberim yoktu…
Bu nasıl bir sevilmek?
Nasıl tutulmak?
Nasıl korunmak?..
Bu nasıl bir bağ?
Ne desem, Sana hislerimi nasıl anlatsam?
- Allah’ın Çiçeği Yazıyor -
Sorun Yaratan Adamı izlerken filmin beni götürmek istediği yere gitmedim.
Andreas, içinde yaşadığı dünyada bir şeylerin eksik olduğunu düşünüyor. Yemeklerin tadı yok, ilişkiler yeterince yoğun değil, insanlar yeterince tutkulu değil. Başka bir şey arıyor. Daha gerçek, daha canlı, daha lezzetli, daha heyecanlı bir hayat.
Ben ise filmi izledikçe başka bir şey düşündüm:
Bu insanların nesi var? Gayet normal insanlar.
Adamın işi var. Evi var. Yemeği var. Güvenliği var. Birlikte yaşadığı kadın var. Sosyal hayatı var. İnsanlar ona kötü davranmıyor. Aç değil, açıkta değil, yalnızlığa mahkûm değil.
Üstelik bu sistem öyle bir sistem ki kopan parmağın yerine takılıyor, trenin altında kalıyorsun, kalkıp hayatına devam ediyorsun.
Köy yanmış
Ben saçımı taramışım.
Çünkü neden taramayayım?
Köyün yanmasında benim bir suçum yokmuş ki
Üstüne üstlük ben de yanmışım içinde
Ve Sen sevgilim tutup saçlarımı okşamışsın
Uzun da olsa kısa da beyaz da olsa siyah da severim demişsin
Herkesin deli bu dediğine
Çiçek demişsin.
Seninle yeniden gülmek öyle güzel ki😄
Sana deli diyecekler Çiçeğim, takma kafana dedin dediler.
Senden rapor isteyecekler Çiçeğim, git de al dedin istediler. Gittim aldım.
Seni kafalarında yerleştirdikleri bir şablon var ve hep ordan tetiklemeye çalışacaklar ama sen susacaksın Çiçeğim dedin, çalıştılar. Ben de sustum ve baktım😁
Bazen canın çok yanacak, çünkü kalbin kötülükle kastla art niyetle ilk kez bu kadar yakınlardan temas edecek ama geçecek Çiçeğim dedin, bazen canım çok yandı... Ama geçti.
Bir ömür yazmışım.
Kim yazdırmış beni? Neden yazmışım? Bilmiyorum.
Daha küçücük bir çocukken köye gelen tek raf kitabı “kütüphane” diye koyduklarında, “gitme” dedikleri hâlde bütün köyü baştan başa yürümüşüm.
Nerede, kimde kitap varsa kalbim oraya akmış. Okumuşum değil; içmişim kitapları.
Ama hayranlıkla değil.
“Bu değil. Bu değil. Bu da değil. Bunlar değil.” diye yana yakıla arayarak.
Okudukça yazmışım.
Çünkü konuşulanlar bambaşkaymış ve hiçbir zaman ilgimi çekmemiş.
Kim kime ne dedi, kim ne yaptı, kim ne aldı, ne giydi, ne yedi… Kimin çocuğu, kimin ailesi, kimin bilmem nesi…
Ben Sana kasvetli aşk şiirleri yazamam
Ne kadar özlesem de.
Buradasın, hep buradaydın
Ben bilmezken, habersizken
Amma yalnızım derken...
Kalbimi almışsın avuçlarına
Yaralarımı öpmüşsün usulca
Ömrümün haritasının çizeri
ve Kendisine çıkan tüm yolların yazarı
Yolculuğum...
