Hem çok ilginç, hem de çok acı.
Bu toplumda sessizlik artık bir ihtiyaç değil, rahatsızlık gibi görülüyor.
Sanki susarsan eksikmişsin, bir şey yapmıyormuşsun gibi…
Oysa benim için, benim gibi iç sesiyle yaşayan biri için sessizlik;
nefes, ibadet, tamir ve varoluş.
